Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

Ehm... je bedoelt dat het 'juiste' volk rijk is? Jij selecteert puur naar vermogen en ik neem aan dat je bedoelt dat je met zo'n prijs alleen de mensen overhoudt die er echt wat voor over hebben? In dat geval zou iemand als ik bijvoorbeeld niet kunnen komen, want 200 euro tovert zelfs de grootste liefhebber op 16-jarige leeftijd niet zomaar even uit zijn mouw, terwijl dat niets zegt over hoe graag ik er heen wil. En ik weet niet wat je precies bedoelt met het 'verkeerde volk' maar ik denk dat iemand die daar heen gaat ook daadwerkelijk daar heen gaat om de muziek graag te horen, ik in ieder geval wel.

Muziek behoort juist boven geld te staan, terwijl jij geld een directe invloed laat hebben. Dat de Rolling Stones al honderden euro's vragen op basis van hun status ipv hun kwaliteit is al erg genoeg, laat een puur anti-commerciele man als Waters daar nu ajb niet aan beginnen, anders is de wereld echt verdronken in zijn hebzucht....

met 200 euro krijg je alleen maar ouwe lullen in de zaal

zou mooi zijn als de gemiddelde leeftijd eens ging dalen

floyd en waterspubliek is toch overwegend ouwe lulle

Tsja... Voor een "puur anti-commerciële man", doet Waters momenteel wel erg veel dingen die eerder op het tegendeel duiden.
In plaats van een (redelijk intieme) (theater)tour met enkel eigen werk, opteert hij momenteel voor een reusachtige wereldtournee met voornamelijk het (over)bekende Pink Floyd-materiaal. Daar komt nu eenmaal meer massa op af en dat lijkt mij een zeer commerciële gedachte.
Een andere verklaring voor het trieste feit dat Waters vrijwel geen solowerk speelt, kan ik helaas niet geven.

Euh... eens zien... wie tourt er nu al een paar zomers rond met een band waarmee hij voornamelijk uitvoeringen doet van Dark Side Of The Moon? Reken maar dat dat zijn portemonnee (en overigens indirect ook van de overige ex-leden van Floyd) aardig vult.

Kijk, als hij echt anti-commercie was geweest dan had hij dus inderdaad een tournee gedaan met compleet Amused To Death en had hij werk gemaakt van een nieuw album, he, misschien wel zelfs dat album eerst live spelen om het dan pas op te nemen. Je weet wel, zoals ze dat in de vroege jaren bij Floyd ook wel eens hebben gedaan.

Ik kan het me heel goed voorstellen maar ik zie de verklaring daarvoor vooral op het muzikale aspect: wat betreft concerten is het in mijn ogen gewoon een kewstie van vraag en aanbod: de reden dat Waters zo'n grote tournee houdt is dat hij gewoon mateloos populair is... hij geniet van optredens en als muzikant vind ik dat jij je fans moet bieden wat je te bieden hebt, op het moment dat jij stadions uitverkoopt betekent dat dat je tournee geslaagd is in mijn ogen...

Overigens vind ik ook wel dat de DSOTM-tournee nu wel een beetje afgezaagd is, al ga ik hem zelf pas voor het eerst meemaken, ik zou liever inderdaad een tour met Amused to Death zien, gelukkig zijn we het daar wel over eens..

Maar of hij nu commercieel is of niet, hangt volgens mij vooral af van of je hem gelooft of niet, zoals dat bij bijvoorbeeld politici zo gaat... in dit geval geloof ik Waters, daarvoor ben ik genoeg overtuigd.. en misschien moeten jullie maar niet proberen om me van het tegendeel te overtuigen, straks maar je een Waters-verliefde 16jarige nog het leven zuur, en dat zou je toch niet willen?

Oordeel zelf, het klinkt nog altijd helemaal top..

http://www.phonecast.nl/mov_2007.asp?id=209

Roger Waters heeft nog meer geproduceerd dat in het verlengde ligt van "The Wall", "The Final Cut" en de solo albums nl.; De soundtrack "When The Wind Blows" en de EP "To Kill The Child / Leaving Beirut". Beide zijn moeilijk te verkrijgen, maar zijn zeer zeker de moeite waard.

Mooie plaat van Roger, hij liet z'n ex collega's kiezen tussen dit concept of die van The Wall. De rest is geschiedenis.

Hier zitten een paar hele mooie nummers met een Eric Clapton die eindelijk weer eens na een aantal jaar van sabbatical te zijn van gitaarsolo's weer eens flink van zich te laten horen.

4 sterren

Vandaag meegenomen uit de afprijsbak voor 5 euri , gezien de lovende kritiek ben ik behoorlijk nieuwsgierig geworden , de single van dit album kon ik al , nu de rest nog , aangezien ik The Final Cut geweldig vind moet dit ook goed komen .

5 euro, tis voor naks

absoluut geen miskoop

Ik ben een Watersliefhebber en heb deze cd al heel lang.Het is een thema die al wat langer bestond.Ten tijde van The Wall al.Er waren 2 mogelijkheden The Wall of deze.De rest is geschiedenis.
Ik ben van mening dat Waters hier wat in de herhaling valt.De melodielijnen en ritmes brengen ietwat te veel van hetzelfde.Afgezien daarvan valt er gelukkig nog genoeg te genieten op dit conceptalbum.De single 5.01 AM is juist wel wat afwijkend en is erg goed.In Every Strangers Eyes is wederom een perfecte song,met een dragend verloop.
Amused To Death is een boeiender album.Muzikaal is het sterker ,pittiger en zijn de songstructuren boeiender.''The Prons" is naar mijn idee te veel leunend op The Wall en The Final Cut.
Al met al blijft Roger Waters een groot componist en is zelfs een wat minder album de moeite waard.

Ik val nu ik het overzie ook in de herhaling.zie stukje:Lamontagne.

Mijn excuses.Ik had het echt niet gelezen.(had ik het maar wel gedaan)

Als jij dit album vergelijkt met The Wall en The Final Cut dan komt het wel goed met dit album.

The Wall in positieve zin.Met The Final Cut heb ik niet veel.Dit is eigenlijk al een Roger Waters plaat,met medewerking van Nick Mason en Dave Gilmour.
Pure leftovers van The Wall.Ik vind het weinig inspirerend.

Het titelnummer zit nog steeds in mijn hoofd, maar de rest raakt mij niet echt. The Wall vind ik erg gaaf, maar wat ik van RW meer heb geluisterd bevalt mij toch maar sporadisch. Vanwege de originaliteit en herkenbaarheid kan ik het nog net met een 3.0 belonen.

5:01 AM dat destijds als single is verschenen vind ik nog steeds een retegoed nummer.

Prachtig album! De nummers sluiten heerlijk op elkaar aan. De mooiste nummers zijn toch wel sexual revolution en go fishing (die saxofoonsolo..kan ik helemaal in verdwalen!!) Veel mensen kunnen de stem van Roger niet uitstaan en vinden zijn solowerk daarom minder. Maar samen met Amused to Death heeft hij de plank absoluut niet misgeslagen, wat ik jammergenoeg wel het geval vind bij de solo-albums van David Gilmour.

Het viel mij destijds nogal tegen. Ook dit album vind ik inhoudelijk sterk, maar de Clapton gitaar en saxofoon hadden van mij niet gehoeven, maar goed, wellicht had ik te hoge verwachtingen die gebaseerd waren op de PF albums 'The Wall' en 'The final cut' die aan de soloplaat van Waters vooraf gingen. En wellicht valt het Waters te prijzen dat hij niet trachtte een PF plaat te maken.

Dat Waters de laatste jaren louter nog tourt met oud songmateriaalin plaats van met nieuwe releases te komen (afgezien van het nummer 'Hello I love you'dat werd uitgebracht), vind ik beduidend minder prijzenswaardig

Redelijk geweldige plaat, uitstekend gemusiceerd en ook het thema spreekt me aan.

Het enige is alleen dat de melodietjes erg bekend voorkomen in bepaalde stukken.
Je kunt dan ook erg goed horen dat dit in de periode van The Wall is geschreven.
Waters had 2 thema's. Er werd gekozen voor The Wall.
Het had dus kunnen gebeuren dat deze plaat onder de Floydvlag
uitgekomen had.

Zo was een deel van 'The moment of clarity' al in de film The Wall (1982) te horen, dan door Bob Geldof ' gezongen'.

Ik vind het eigenlijk wel jammer dat Pink Floyd niet met het concept aan de gang is gegaan, hoewel de keuze voor The Wall geen verkeerde was, maar het was interesant geweest wanneer beide concepten door de band waren uitgevoerd.

Als je een grote wokpan uit de kast haalt , je doet The wall en The Final Cut erin dan `n klein kwartiertje even goed roeren en dan krijg je dit album op je bord.
Minpuntje is dat Roger de juiste kruiden niet heeft gebruikt in de vorm van Gilmour kruiden , al waren die in dat jaartal moeilijk te krijgen .
Ik mis duidelijk de inbreng van David Gilmour hierop.
Is dit dan `n slecht album . Antwoord NEE , dit is een goede Waters plaat .
Hoewel ik hem op de Final Cut iets emotioneler vind klinken , zal wel komen doordat dat album aan z`n vader is opgedragen en dat hoor je.
De eerste solo van waters en ook zijn beste ( Final Cut reken ik niet mee ) , vind dit album beter dan Amused To death .
Voorlopig 4 stars .

Oh ja , de cover , vind hem niet mooi en niet lelijk , wel dezelfde letters als op de Wall .

Dat klinkt ontzettend snobistisch....
Valt me nog mee dat je het woord 'gepeupel' niet gebruikt.

Maar klinkt ook ontzettend waar.....

Nadat ik Amused To Death heb aangeschaft, ben ik nu ook erg nieuwschierig naar deze plaat, hier heb ik nog nooit een nummer van gehoord (word een keer tijd eigenlijk). Is dit het beste te vergelijken met ATD? of met b.v The Wall of The Final Cut?

Heb je een goede mixer .

Deze plaat is in structuur te vergelijken met The Wall en The Final Cut. Op het moment dat Waters deze plaat uitbrengt , is het concept al rond 1978 bekend. In overleg met zijn andere collega's wordt gekozen voor The Wall.(er waren 2 keuzes ; deze of The Wall)
In zekere zin is ''Pros'' muzikaal een herhalingsoefening met Eric Clapton als gitarist in plaats van Gilmour.
Amused To Death is sterker en met name composorisch origineler.
Radio Kaos(1987) is ook een soloplaat van Waters.
Deze klinkt productioneel vrij eigentijds en glad. Het is de minste van de 3 , maar heeft aardige momenten.

Kijk, dan vind ik dit album stukken leuker, interessanter en frisser dan The Final Cut (Pink Floyd, nochtans ook een Waters-plaat!). Dat is qua vertellingen wel goed, maar ik mis daar vooral muziek en melodiëen op, het is te veel poëzie en te veel geleuter, ik mis de typische Floydsound op dat album...., geef mij maar deze schijf dan, ik vind dit stukken geslaagder!

Hier begrijp ik niks van Patrick , op Final Cut hoor je juist de Floyd sound doordat Gilmour de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt .
Op pros is dat weggelegd voor EC , ook geen verkeerde natuurlijk maar EC heeft absoluut niet de Floyd sound , komt nog bij dat Waters op FC emotie toont tot op het bot en dat mis ik wel een beetje op Pros + Amused To Death .
Al met al mag je als je een beetje Floyd liefhebber bent ook deze schijf niet missen.