Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

Lekker hoor, ze had 27 jaar geleden wel een lekker kontje, gelukkig is er geen re-issue van de cover in de planning.

Wel een re-issue van het album? (inclusief bonustracks?)

Doe maar niet. Normaal heb ik niets tegen bonustracks, maar hier moet het concept intact blijven.

Volgens mij alleen een budgetbox met alle solo-albums van Waters in het kader van zijn Wall toer. Geen extra's en ook geen remastering (maar dat hebben die albums eigenlijk ook niet nodig m.u.v. misschien Radio KAOS... hoewel die meer gebaat zou zijn met wat heropnames en remixen).

Raar dat ik deze nog nooit had beluisterd, heb hem al een jaar of iets in die richting

Het is duidelijk niet aan mij besteed, de Roger Waters vanaf The Wall. Bij dat album gaat het nog wel (het is een klasse album, maar ik vind het moeilijk te beluisteren), maar zijn albums daarna zijn niet mijn ding. Ik heb moeite met sommige onderdelen van zijn muziek. Ik heb heel weinig met zijn wanhoopsklanken, waar amper richting aan zit. Het komt op mij een beetje over als stuurloos gejengel waar ik weinig mee kan. Waters is zo vaak zo 'geëmotioneerd' en 'wanhopig' dat het op mij geen echte indruk maakt. Doe mij maar de Waters van de jaren 70, toen hij samen met die andere helden de ene na de andere klassieker uitbracht.
Het enige dat ik echt kan waarderen aan dit album is de vrije rol van Slowhand.

Dit album gaat stof happen de komende jaren.

Het is ook geen album die makkelijk wegluistert . Toch is dit een intense plaat . Waters gaat er voller in dan ooit en toont weer veel emotie . Het concept ontstond vrijwel tegelijk met The Wall , maar die wint het duidelijk op originaliteit en muzikaliteit . Clapton doet het inderdaad goed hier , evenals als de andere begeleiders , maar songmatig is het geen echte hoogvlieger deze plaat .
In every strangers eyes is trouwens wel briljant .

Dit is het enige Roger Waters album waarop ik David Gilmour mis.

Het luistert zeker niet makkelijk weg. Dat is waar. Maar de hoeveelheid emotie die hij erin gooit... Het wordt zo eentonig. Je zegt het zelf al, op The Wall is hij veel origineler. Ik vind die plaat ook diverser. The Wall is niet mijn favoriete PF album, maar die staat voor mij als een huis (ondanks dat ik het album weinig luister). Een bak emotie uitgooien is voor echt onvoldoende om te kunnen genieten van muziek. Er moet meer in zitten dan alleen emotie. Het moet in balans zijn. Clapton's rol is het enige voor mij dat meer heeft dan die enkele emotie.
Waters was in de jaren 70 (voor The Wall) veel ingetogener qua emotie. Muzikaliteit/compositie stond in een hoog vaandel en het stond in balans met het verhaal dat hij wilde vertellen. Ik kan daar erg van genieten. Het lijkt op deze plaat wel of emotie volledig boven compositie gaat. Het is wat mij betreft totaal niet in balans. Niet mijn kopje thee. Stuurloze wanhoopsklanken. Ik kan er weinig mee...

(Nu ik erover denk, twijfel ik of ik moet verlagen naar 2. Maar dat is misschien ook overdreven. De . irritatie zit hem ook in de vergelijking met de jaren 70. En dat is misschien niet eerlijk. Waters ging een andere kant uit dat de richting van PF met Gilmour en Wright. Waters solo maakt gewoon niet de muziek die ik mooi vind. Het is niet anders.)

Inderdaad, verschil tussen Waters solo enerzijds en PF (met en zonder Waters) anderzijds. Juist daarom vind ik het jammer dat dit concept niet door PF is uitgewerkt, want dan had het ongetwijfeld anders geklonken. Persoonlijk werkt het gepingel van Clapton mij juist pop de zenuwen en ben ik ook niet bepaald een saxofoon fan, vandaar.

Mijn vader heeft de Roger Waters-box gekocht met daarin alle studioalbums, de opera en In The Flesh. Ik begin dus met deze.

Dit is geen makkelijk album, het album is eigenlijk 1 nummer. Soms is het echt heel goed maar af en toe ook helemaal niks. Persoonlijk vind ik dat Waters veel te vaak terugkeert naar het beginthema. Ik hoor volgens mij wel wat slide guitar en dat is wel erg gaaf. Waters zingt best wel goed als hij een beetje normaal doet maar op een gegeven moment gaat hij wel heel overdreven zingen. Maar daar heb ik bij The Wall ook last van.

Geen slecht album maar ook niet heel erg goed. 3 sterren.

Nee, niet alle studioalbums. Music From the Body ontbreekt (misschien omdat het een soundtrack is, of omdat Geesin ook meedoet?).

Vlak voor "I said, go now, she said ok" aan het eind van Go Fishing schreeuwt Roger Waters iets van "Yeah!" of zo. Als tiener dacht ik op dat moment altijd dat mijn moeder me riep om de muziek zachter te zetten.

Hahaha, grappig Fathead!
En als je dat nu weer hoort, moet je daar nog steeds iedere keer weer aan denken?

Dit is nog altijd een favoriet, juist de overdaad aan emotie en de jankende gitaar van Clapton maakt het nog steeds het beluisteren waard. Dit zijn niet zomaar een paar liedjes, nee, hier wordt een dramatisch verhaal verteld, het gaat ergens over. En Roger Waters gaat er vol in, net als een operazanger in een sterfscene, zoals het dan ook hoort. Vlakke routinematige platen genoeg en met Pink Floyd was het nog nooit zo bluesy als nu, Gilmour had altijd wel een bluesgevoel maar niet zoals Clapton het hier laat horen. Bij de dame op de voorkant zal de zwaartekracht inmiddels wel zijn werk gedaan hebben maar deze plaat blijft net zo mooi als haar billen toen !

Deze doet mij nog steeds niets, tuurlijk weet ik dat ze een verhaal vertellen, maar voor verhalen met inhoud op deze wijze lees ik liever een boek. Ik blijf de titeltrack het enige pakkende nummer vinden die er voor mij echt bovenuit springt. De rest doet me gewoon niets, het pakt me niet, vooral omdat nergens er een vernelling of verassende wending word ingezet. Vind het vooral maar een beetje sonoor en monotoon voortkabbelen eigenlijk.

Snap niet zo goed wat sommigen zo goed aan deze plaat vinden, al snap ik wel dat het verhaal boeiend kan zijn, en soms bij vlagen de gitaar van Clapton. Maar verder vind ik hem vooral muzikaal gezien middelmaat troef.

Nee, The final cut, die je wel hoog hebt zitten, is natuurlijk geen plaat met een verhaal met inhoud , en die plaat steekt nagenoeg hetzelfde in elkaar

The Final Cut vind ik veel intenser dan deze, en dat is een plaat die mij wel enorm raakt. Een plaat met de nodige hoogtepunten ook, die op deze mijns inziens gewoon teveel ontbreken.

Misschien een tip om de nummers eens apart te beluisteren. Go Fishin' of Every Strangers Eyes zijn ook geweldig als je ze apart zet. Let ook eens op hoe geweldig er gespeeld wordt. Dat drumwerk maakt een nummer als Sexual Revolution een feest.

Dat is misschien wel een goed plan, gewoon de nummers eens afzonderlijk beluisteren. Het gaat nu zo dat mijn aandacht verslapt als ik hem in zijn geheel draai, maar kan maar zo zijn dat er nog meer nummers opstaan dan alleen de titeltrack die ik ook erg goed vind.

Misschien mis je door het geheel daarom wel de hoogtepunten omdat je niet meer geconcentreerd bent op den duur.

Tenminste ik niet.

Ik zal je tip eens proberen.

Wel eens. Ik geef ze dan ook allebei 2,5 ster.

Had deze nog niet eerder gehoord, leuk album met natuurlijk het bekende 5:01 AM en 5:06 AM
(de laatste van de concerten?)
4*

Hoewel Roger waters vaak de eer naar zich toetrekt in de vorm van, feitelijk was ik PF, maakt hij dat niet waar op zijn slechts drie solo platen, waarvan alleen zijn laatste Amused to Death iets van de magie van PF laat horen, maar die plaat is al meer dan 20 jaar oud.

The Pros and Cons of Hitchhiking heb ik nooit helemaal lekker weg kunnen luisteren. Tuurlijk heeft de plaat zijn momenten maar het wordt op een gegeven moment een beetje te veel emotie, teveel over de top, waardoor de spanning verdwijnt en het zelfs saai wordt.

Ik weet niet meer of dit hetzelfde moment was maar wel dat ik eenzelfde schrikmoment had. Hij stond dan ook meestal "volle poele". Veel kippevel momenten(4.37!!!) met een sublieme clapton. Voor mij toentertijd de perfecte combinatie. Helaas vond ik dit album in z'n geheel iets te onrustig met te weinig opbouw.

Prima album, al kan mij Amused to Death meer bekoren

Absoluut. RW is een genie (op Ca Ira na dan)

Ohhhh het doet mij gewoon pijn als ik bovenstaande reviews lees! Maar ja, ieder zijn mening en smaak. Ik vind het een onvoorstelbaar en bloedmooie plaat die ik kan blijven draaien en waar zoveel kippenvel momenten op staan dat hij al sinds 1984 in mijn persoonlijke top 5 staat! Ik kan mij herinneren dat ik deze plaat in de jaren 80 zoveel geluisterd heb, dat ik iedere noot ken. Ik geef toe, de plaat kan niet als eenvoudig luisterplaatje of achtergrondmuziekje worden betiteld, alleen al qua volume staat de track dat niet toe(van bijna fluisterende zachte muziek naar behoorlijk heftige stukken met heerlijke jankende gitaarsolo's van Clapton). Deze plaat vraagt dat je er tijd en ruimte voor neemt om 'm te kunnen beluisteren en waarderen, dan komt hij naar mijn mening tot zijn recht en hoe.....................ik vind het een muzikaal hoogstaande plaat die zelden geëvenaard is, zij het door Roger Waters zelf met een misschien nog wel mooiere plaat: "amused to death".

Zelfde hier. Ook al jaren een onbetwistbare top vijf notering voor mij.

Voordat ik dit album hoorde was ik al bijna beïnvloed door alle negativiteit die om deze plaat hangt. Werd vervolgens dus werkelijk omver geblazen toen ik ontdekte wat een meesterwerk dit daadwerkelijk bleek te zijn.

Dit zijn echt de onvergetelijke mijlpalen geweest in mijn prille muzikale ontdekkingstocht.

Het feit dat het überhaupt blijkbaar bestond.

Het is allemaal prachtig gearrangeerd en bovendien qua tekst en thematiek een vrij uniek en ongebruikelijk uitstapje voor onze Rogier.

En alles wat zijn meesterschap zo kenmerkt zit er natuurlijk weer in:
de treffend sfeervolle geluidsfragmenten die het concept uitdragen.

Zo onwaarschijnlijk meesterlijk geplaatst.

De manier waarop hij het de muziek en algehele sfeer kan laten ondersteunen, zoals dat eigenlijk het grootste gedeelte van zijn werk kenmerkt.

Voor mij duidelijk zijn beste solowerk. KAOS is ook goed en AtD zelfs (ook) redelijk subliem, maar toch haalt het 't in mijn beleving net niet bij dit.

In alle uiterst geslaagde samenhang heb ik het ontelbare keren als een waar genot ervaren om dit in z'n geheel uit te zitten. Vervuld van sublieme instrumentale secties, zoals inderdaad de solo's van Clapton. Maar ook heb ik bijvoorbeeld altijd zeer kunnen genieten van de subtiele dobro stukken, en dan met name het subtiele piano interplay gedeelte.

Hier liet Rogier nog maar eens zien waarom hij de ware meester was van de Floyd. Muzikaal en qua tekst en thematiek een absoluut meesterwerk, en alle matige geluiden blijven voor mij na al die jaren nog altijd onbegrijpelijk.

Conclusie: mensen die dit album niet snappen hebben het gewoon niet begrepen.