Van Morrison - Veedon Fleece (1974)

mijn stem
4,14
260 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Mercury

  1. Fair Play (6:14)
  2. Linden Arden Stole the Highlights (2:37)
  3. Who Was That Masked Man (2:55)
  4. Streets of Arklow (4:22)
  5. You Don't Pull No Punches, But You Don't Push the River (8:51)
  6. Bulbs (4:18)
  7. Cul de Sac (5:51)
  8. Comfort You (4:25)
  9. Come Here My Love (2:21)
  10. Country Fair (5:42)
  11. Twilight Zone [Alternate Take] * (5:51)
  12. Cul de Sac [Alternate Take] * (2:56)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 47:36
107 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Joshua68
4,5
0
Vanaf vrijdag hele 'back catalogue' op Spotify ed.. waaronder deze...
Van Morrison - streaming...
Dat ze verdomme dit album in fysieke vorm maar weer eens uitbrengen!!

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Vreemd. Ik ben vanaf Them een fan van Ivan. Maar dit album kwam/komt bij mij nie binnen. Ik vind het zelfs een beetje richtingloze neuzelplaat, als ik zo oneerbiedig mag zijn. Wat voor mij ontbreekt is pit, gedrevenheid en swing. Het gebodene komt voor mij niet echt tot leven en klinkt me te mat. Te folky ook voor een liefhebber van Morrison's jazzy soul en rhythm & blues. Ik ben bovendien nogal allergisch voor die kopstem en fluit. Wat zijn 'stream of conciousness' - albums betreft geef ik vooral de voorkeur aan het avontuurlijke Common One (1980) en, in net iets mindere mate, aan de klassiekerAstral Weeks (1968).

avatar van brandos
5,0
0
kistenkuif zegt:
Wat voor mij ontbreekt is pit, gedrevenheid en swing. Het gebodene komt voor mij niet echt tot leven en klinkt me te mat. Te folky ook voor een liefhebber van Morrison's jazzy soul en rhythm & blues.

Ik kan het niet anders dan zeer met je oneens zijn. Veedon Fleece is niet alleen Van's beste maar ook meest innovatieve plaat. Astral Weeks was destijds al een revelatie vanwege de intensiteit en de vrije poetische vorm. Ik miste daar toch wel wat de vastomlijnde songstructuur (behalve in "the way that young lovers do"). Moondance was uniek vanwege de combinatie van Jazz en R&B, maar daar moet ook het voorwerk van Tim Hardin en Tim Buckley niet worden uitgevlakt. Veedon Fleece bevat een nooit meer geevenaarde mix van Jazz, R&B, country en Ierse folk. Poetisch maar ook bestaande uit concrete, onvergetelijke liedjes. Dit is waar Dexy's midnight runners in 1982 naar refreerden met hun "Celtic soul revival". Ok ok de spanningsboog zakt met Bulbs en Cul de Sac lichtjes terug, maar deze zijn geen reden om door te skippen of de plaat uit te zetten want deze vervolgt onder meer met het magistrale "Comfort you".

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Ieder zijn mening. Ik snap alleen niet waarom je de twee Tims erbij haalt. Toch niet omdat ze Morrison geïnspireerd zouden hebben? Dan denk ik eerder aan b.v. Bobby Bland en andere r&b-pioniers. Ik vraag me af of Dexy c.s.. specifiek dit album in hun hoofd hoorden rondzingen bij het maken van hun debuut (1980) en de opvolger (1982). Dat zijn allebei nogal vrolijke en uitbundige platen die muzikaal niet rijmen met dit introspectief werkstuk van Morrison. Het beste voorbeeld van de z.g. 'celtic soul revival' is mijns inziens het prachtige album Into the Music (1979) van Morrison zélf, een jaartje voor Dexy's eerste worp.

avatar van brandos
5,0
0
kistenkuif zegt:
Ieder zijn mening. Ik snap alleen niet waarom je de twee Tims erbij haalt. Toch niet omdat ze Morrison geïnspireerd zouden hebben? Dan denk ik eerder aan b.v. Bobby Bland en andere r&b-pioniers.

Het is natuurlijk moeilijk vast te stellen als je Van the man er zelf niet om kunt vragen. Maar het is wel zo dat ergens vanaf eind jaren zestig de 'Jazz' hier en daar integreert in de 'pop' en dat Tim Hardin (1) daar met zijn debuut ('66) eerder mee was dan Van Morrison. Misschien gaan de credits daarvoor wel naar the Beatles die vanaf 'Rubber soul' duidelijk lieten doorschemeren dat ze "the great American songbook" goed op hun trommelvlies hadden zitten. Maar ook die hadden weer hun wegbereiders (Howlin Wolf b.v. had hier en daar ook wel een 'swingstyle' van de blues). Dat Van zijn pappenheimers kende op soul en R&B-gebied wisten we al vanaf zijn Them-tijd. Een mix van Iers-folky-soulful-Jazzy hoorde ik echter niet eerder dan op dit album.
Uiteindelijk doen hokjes er weinig toe want er is vooral goede en minder goede muziek en is het zaak om die eerste eruit te filteren, ongeacht de stijlvorm.

avatar van Misterfool
4,5
0
Geweldig album van Van Morison. Het album heeft een ongedwongen sfeer die mij zeer aanstaat. Een plaat voor de late uurtjes. . "You Don't Pull No Punches..." is ronduit geweldig.

 
0
brandos schreef:
Het is natuurlijk moeilijk vast te stellen als je Van the man er zelf niet om kunt vragen. Maar het is wel zo dat ergens vanaf eind jaren zestig de 'Jazz' hier en daar integreert in de 'pop' en dat Tim Hardin (1) daar met zijn debuut ('66) eerder mee was dan Van Morrison. Misschien gaan de credits daarvoor wel naar the Beatles die vanaf 'Rubber soul' duidelijk lieten doorschemeren dat ze "the great American songbook" goed op hun trommelvlies hadden zitten. Maar ook die hadden weer hun wegbereiders (Howlin Wolf b.v. had hier en daar ook wel een 'swingstyle' van de blues). Dat Van zijn pappenheimers kende op soul en R&B-gebied wisten we al vanaf zijn Them-tijd. Een mix van Iers-folky-soulful-Jazzy hoorde ik echter niet eerder dan op dit album.
Uiteindelijk doen hokjes er weinig toe want er is vooral goede en minder goede muziek en is het zaak om die eerste eruit te filteren, ongeacht de stijlvorm.


Hele hoop nevelaritis om helemaal nix. Misschien wordt het gewoon tijd om je te verdiepen in de mensen die regelmatig met the Belfast Bard spelen en te kijken waar hun roots en inbreng liggen. Dan doel ik op mensen als Pee Wee Ellis en Georgie Fame - en ja Van the Man werd al heel ras op het Northsea Jazz Festival uitgenodigd, maar dat zegt helemaal nix - The Neville Brothers idem, net als Erykah Badu, Calexico en Earth Wind & Fire - vast allemaal erkende jazz-artiesten

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Geachte heer Mjuman. Om even wat mist weg te blazen: het moge duidelijk zijn dat bovenstaande quote niet aan mijn brein is ontsproten. Verkeerde bril op?

 
0
kistenkuif schreef:
Geachte heer Mjuman. Om even wat mist weg te blazen: het moge duidelijk zijn dat bovenstaande quote niet aan mijn brein is ontsproten. Verkeerde bril op?


Nee, ik heb even de poetslap van Mien Dobbelsteen geleend om 't recht te poetzen. Ik reaguurde niet op uwes post; gij staat in mijn boek onder de "C" (connaisseur). Correct citeren - quoten zegt men hier - is niet altijd even makkelijk met die onhandige tags.

 
0
kistenkuif
geplaatst:
Ah, dank voor de correctie. Wat een lapje niet kan doen. Ik hoop dat heer brandos u van repliek zal dienen.

avatar van brandos
5,0
1
kistenkuif zegt;
Ah, dank voor de correctie. Wat een lapje niet kan doen. Ik hoop dat heer brandos u van repliek zal dienen.

Nee hoor, definitieve duiding is voor de kenners, ik beschouw mijzelf meer als liefhebber. Als je goed leest zie je dat ik zeker zoveel vragen stel dan dat ik conclusies trek. De muziek is een ontdekkingsreis en ik doe verslag van wat ik tegenkom, wat mij verwondert of wat mij opvalt. Dat mag toch op deze site?
Reaguren is sowieso niet zo mijn ding.

 
1
kistenkuif
geplaatst:
Spijtig. Het had een levendige uitwisseling van reacties tussen jullie beiden kunnen opleveren over dit hoog gewaardeerde album van Morrison. Mjuman is namelijk de kwaadste niet. Het woord reaguren en het daarvan afgeleide zelfstandig naamwoord reaguurder kende ik overigens nog niet. Het heeft ws een negatieve betekenis gezien je laatste opmerking? Enfin, back on topic. Ik ben blij dat Misterfool bij dit album van Van Morrison zijn draai heeft gevonden na zijn teleurstelling over Astral Weeks en zijn daaraan gekoppelde lage rating. Ik zal de mijne na hernieuwde beluistering met een halfje verhogen want met een zesje doe ik Morrison (en Fleecefans ) op deze plaat idd te kort. Dus vooruit dan maar: met behoud van eerder genoemde bezwaren: lichtvoetig, sfeervol en poëtisch album. Zo goed?

 
0
brandos niet om 't een of ander, maar als je kijkt (live concerten van Morrison zijn veelzeggend) en luistert, ervaar je dat veel goede musici moeiteloos van het ene genre naar het andere switchen. Het zijn de musici die bepalend zijn en niet de zgn 'invloeden'. In jazz vind je idd veel goede musici, zoals een Erik Truffaz die zich moeiteloos heen en weer beweegt tussen jazz, etnisch (wereld) en elektronisch ( Erik Truffaz & Murcof - Being Human Being (2014) of Nils Petter Molvaer die pendelt tussen drum & bass en jazz; of Manu Katché, bekend als begeleider van Peter Gabriel en Sting - die laatste liet zich ook begeleiden door de Marsalis bros.

Morrison laat zijn band ook gerust improviseren tijdens optreden en improviseren is ....

Reaguursels en reaguurder stammen trouwens uit de blogosphere: meelezen met posts van anderen (=gluren), totdat het zover komt dat je gaat reageren, omdat je je niet meer in kunt/wilt houden.

 
0
kistenkuif
geplaatst:
De lijst van 'jazz'-muzikanten die hand- en spandiensten verrichten bij musici in andere muziekstijlen is erg lang. De grenzen tussen die verschillende muziekstijlen zijn overigens voor hen vaak minder absoluut dan voor de gemiddelde muziekliefhebber. Niet zelden verlenen ze hun medewerking om financiële redenen (jazz is geen vetpot) maar vaak ook omdat ze zich verwant voelen of bevriend zijn met de betreffende vocalist(e) of band. Een voorbeeld hiervan dicht bij huis mbt Van Morrison (en Prince) is Candi Dulfer die jazz (en funk) letterlijk met de paplepel kreeg binnen gegoten door papa Hans.

avatar van brandos
5,0
0
Mjumanzegt:
Reaguursels en reaguurder stammen trouwens uit de blogosphere: meelezen met posts van anderen (=gluren), totdat het zover komt dat je gaat reageren, omdat je je niet meer in kunt/wilt houden.

Grappig ik, krijg bij het woord 'reaguurder' minder prettige Jan Roos-achtige associaties, van elkaar met achterlating van fatsoen en vanuit een zekere anonimiteit zo bruut mogelijk te lijf gaan. Ik haalde er dus meer het woord 'guur' uit dan 'gluur'.
Er is natuurlijk niets tegen elkaar scherp houden of op scherp zetten. Zeker als dat gebeurt vanuit een gedeelde passie en respect. Daarmee is het vanuit de (passie voor) muziek een heel andere invalshoek. Ik denk dat je gelijk hebt dat er zeker in het huidige tijdsbestek veel uitwisseling is tussen/vermenging van de stromingen, omdat de betere musici zich niet in hokjes laten persen. Toch meen ik dat dat in vroeger tijden minder vanzelfsprekend was en dat we om die reden musici als Lennon&McCartney, Nina Simone, Van Morrison, John Martyn, Tim Hardin en Tim Buckley een zekere pioniersgeest toedichten. Door deze mooie voorbeelden zijn we het uiteindelijk normaal gaan vinden dat creatieve geesten grensoverschrijdend te werk gaan.

avatar van beaster1256
4,5
0
Prachtig album van Van ..... ik bezit meer dan 4000 cd's , ik beluister ze allemaal nog eens , de laatste keer telkens , wil ze dan verkopen , mijn gezondheid gaat sterk bergafwaarts , te fel geleefd , both ends burning , iets te letterlijk geluisterd naar It's better to burn out than to fade away ..... Tanx Neil .....
Zo zette ik mijn Veedon Fleece cd te koop op Facebook voor 3 euro toen een vriend me via Messenger liet weten dat men voor die cd meer dan 70 euro bood op E Bay , maar ik ken daar niks van .....ik weet zelfs niet of het inderdaad zo is .....

avatar van henk01
 
0
Rustig an he!

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.