Van Morrison - Veedon Fleece (1974)

Gisteren eindelijk deze op CD aangeschaft, de remaster welteverstaan en ben er erg blij mee. Het album was sowieso lastig te vinden en nu vond ik hem voor slechts 10 euro. De alternate take van Twilight Zone vind ik persoonlijk zeer de moeite waard. Ook het geluid van de remaster is erg goed. Nu nog meer genieten van prachtige nummers zoals You Don't Pull No Punches..., Who Was That Masked Man en Country Fair. Ja, het staat vast voor mij, dit is en blijft het beste Van Morrison album voor mij 5 sterren dubbel en dwars waard!

Het derde album dat ik van de man geluisterd heb, en wederom een juweeltje. Alle nummers weten me te boeien. De hoes is een duidelijke verwijzing naar All Things Must Pass van George Harrison. Z'n stem moet je liggen maar ik stoor me er niet aan. Jawel, dit is folk zoals ik het graag hoor. 4,5*

Toen ik afgelopen woensdag deze plaat voor het eerst draaide vond ik het aanvankelijk eigenlijk helemaal niet zo bijzonder,Veedon fleece klonk zelfs wat saai en geen van de nummers bleef echt hangen.Ben dit negende studio album van Van Morrison de afgelopen nacht en vandaag toch regelmatig blijven draaien en langzaam maar zeker nam de heerlijk ontspannen en zelfs idyllische,algehele sfeer het over en werden de contouren van de nummers steeds beter hoorbaar.
De Van Morrison van hits als Brown eyed girl,Wild night of Domino vinden we hier dan ook niet terug,het jazzy en country/blues achtige geluid doorspekt met Keltische folk invloeden ligt meer in het verlengde van zijn Astral weeks album maar leunt hier nog meer op de ambiance.Veedon fleece is dan ook echt een plaat waar het geheel groter is dan de som der delen.Al springt het bijna negen minuten durende You Don't Pull No Punches, But You Don't Push the River er wel een beetje uit.
Verder nog een aparte vermelding voor Van Morrison's zeer veelzijdige en prachtige vocale prestaties en de erg in het oog springende hoes.
Gisteren ging ik nog voor 3,5 sterren,vandaag 4 maar uiteindelijk zal deze voortreffelijke plaat nog wel hoger uitkomen.

De plaat waarmee ik Van Morrison indertijd leerde kennen, en nog steeds kan ik Veedon fleece aanraden aan iedereen die met deze man wil beginnen. Sfeervol, intiem en intense, met een zeer gedreven Morrison en een hoog compositorisch niveau. Opvallend hoe op dit album verschillende solo-instrumenten alle ruimte krijgen om een nummer te structureren en te domineren : de piano en de bas op Fair play, de recorder op Streets of Arklow, de geweldige elektrische gitaar op Bulbs en (het meest opvallend) de bas die bijna constant aan het soleren is op You don't pull. Morrisons muziek is altijd al gearrangeerd met het oog op een vol bandgeluid, maar dankzij al die geweldige arrangementen en solo's klinkt Veedon fleece zelfs voor zíjn doen uitermate mooi. Ik beluister hem via een "oude" Warner Bros-CD (2805-2) uit 1988, maar qua geluid is daar niets op aan te merken, integendeel zelfs, en ik heb dan ook absoluut geen behoefte om hem te vervangen door een moderne remaster (als ik die al zou kunnen vinden). Fantastische sound die perfect past bij deze hyperromantische plaat.
        De reden waarom ik dit album dan toch niet de volle 5* geef is omdat na Bulbs het niveau toch wel behoorlijk omlaag gaat. Twee nummers in ¾ achter elkaar (Cul de sac en Comfort you) zijn wat teveel van het goede, Come here my love is wat te kaal, en Country fair is een mooie afsluiter maar ook wel een beetje melig. Die laatste vier nummers zijn op zichzelf beschouwd absoluut niet slecht, maar ze steken een beetje bleekjes af bij het zeldzaam mooie eerste halve dozijn. Hetzelfde gold eigenlijk voor Moondance, en net als Moondance was Veedon fleece met een sterkere tweede helft een serieuze top-10- of top-20-kandidaat geweest

fenomenaal album van de man uit Belfast, Noord Ierland. dit album werd door velen na Astral Weeks en Moondance als het 3e hoogtepunt van zijn oeuvre gezien. een prachtig, melancholiek album. je zou bijna droevig worden van de schoonheid. volgens de verhalen beschrijft hij op dit album zijn jeugd in Ierland aan de hand van oude plaatsen en oude vrienden, die hij na een lange afwezigheid vanwege zijn verblijf in de States, bezocht als hij weer eens in Ierland was dus zeg maar "a sort of homecoming" of een herontdekking van zijn roots. los van de beschouwingen hierboven over jazz, blues en R&B die hier als invloeden op de muziek worden genoemd en die hier ook in de muziek doorklinken, klinkt deze Veedon Fleece voor mij althans als een "roots" album. het is bijna gewijde, pastorale muziek. 1 van de puurste platen van Van, waarbij ik meer folk invloeden hoor dan blues elementen, maar in feite doet het er niet toe. ik zette dit album afgelopen winter 's avonds een keer op, toen buiten de sneeuw naar beneden dwarrelde in het schijnsel van de buitenlantaarns, en ik voelde me weer een kind. een kind dat met verbazing naar de buitenwereld keek. zoiets dus. muziek is emotie/beleving en die is volop aanwezig op dit Veedon Fleece. user Twinpeaks beschrijft dit hierboven geweldig. wat de man zelf betreft, die bekend staat als een weerbarstige brompot (ook maar een imago), als je nummers zoals Comfort You en Come Here My Love kunt schrijven, moet daar wel een mooie, gevoelige ziel aan ten grondslag liggen.

Hoe smaken toch kunnen verschillen. Ik vind het een van de beste nummers van het album.

Fijn toch: anders zouden we allemaal hetzelfde mooi vinden ...

Er net een eerste luisterbeurt op zitten zo laat op de avond voor het slapen gaan en ik ben erg onder de indruk. Van Van Morrison ken ik eigenlijk alleen Moondance redelijk goed en daar heb ik een 4,5* voor staan, maar het is er eigenlijk nooit van gekomen om de rest van het oeuvre van deze man eens serieus en systematisch tot me te nemen. Daar komt nu verandering in. Veedon Fleece weet heel sterk op het nostalgische gevoel in te spelen met zijn zwierige, pastorale, volkse karakter met passievolle expressiviteit. Het vrije, zorgeloze en ongeremde karakter van de songs spreekt me ook erg aan. Luistervoer voor de komende periode!