Rush - Grace Under Pressure (1984)

Hoewel niet hun beste, toch een onderschat album. Eenvoudige songstructuren en heldere productie maken het tot een van hun toegankelijkste albums. Dat het na de eerdere toppers toch niet teleurstelt, komt dan duidelijk door de sterke composities. Vooral Afterimage en Red sector A springen eruit.

Helaas toch teveel mindere nummers om dit een echt goed album (voor Rushbegrippen dan) te maken. De eerste drie nummers zijn prima, daarna wordt het minder. Qua thematiek en sfeer een typisch jaren 80 album.

Toegegeven dat als dat laatste je echt niet aanspreekt, je dit album beter links kunt laten liggen. Verder zitten bij mij de favorieten ook tussen de eerste drie, maar blijft ik de rest ook goed vinden (alleen Red lenses wordt na verloop van tijd wat flauw).

De eerste drie zijn inderdaad geweldig. Ook geweldige live nrs. En vergeet Between the wheels.

Inderdaad. Dit album knalt er in het begin goed in met prachtige stevige Rush-nummers als 'Distant Early Warning', 'Afterimage' en 'Red Sector 'A''. Daarna valt het wat weg. Jammer, want anders was dit een absoluut topalbum geweest. Niettemin blijft het verder een goede plaat. 4,0*

dit was het eerste album waarbij het me ineens opviel dat Rush bij ieder album met een totaal ander geluid kwam

niet het beste, maar wel een van mijn favorieten

Het beste wat Rush ooit gemaakt heeft! Ook na vele honderden keren draaien verveelt het geen moment. Mijn nr.1 album aller tijden.

Een heerlijk album. Een wat ander, meer electronisch geluid dan op "Signals". Prachtig drumwerk zoals gewoonlijk...
Het openingsnummer Distant Early Warning is dreigend, spannend en overweldigend. After Image is mooi opzwepend, Red Sector A is dramatisch goed. Tja, en verder? The Body Electric heeft een heerlijk "stotend" ritme.
Between the Wheels vind ik na veel draaien een verscheurend mooi nummer.

beste album dat ik ken.

komt daarom ook op nummer 1 in mijn top 10

Met dit album heb ik Rush leren kennen: nog altijd één van mijn favorieten die ik zeer regelmatig opleg. Een topper!

helaas is dit album 1 plaatsje gezakt in mn top 10.
naar nummers 2 dus ^^

Ik heb al eerder wel eens een nummer van dit album gehoord, maar toen kon het me niet echt boeien. Irritant omgesyntheseizer en niet boeiende songwriting. Ik heb daarna niet echt meer omgekeken naar Rush hun jaren 80 spul

En toen hoorde ik Woensdag bij Rush live toch zo'n goed nummer! Dat bleek Between The Wheels te zijn. Mooie dramatische keyboard en sterke songwriting, goede sfeer, ook het hoogtepunt van dit album. Ik ben thuis maar eens de rest van dit album gaan luisteren, en na een paar keer luisteren denk ik wel dat ik dit album een 4,0 kan geven

Between the Wheels is absoluut één van de hoogtepunten. Distant Early Warning, ook gespeeld algelopen woensdag en voor mij een van de vele hoogtepunten die avond, vind ik ook zeer sterk. Eigenlijk is het hele album, na enkele malen luisteren van hoog niveau.

ik wa Dinsdag bij Rush

en Between the Wheels was echt 1 van mijn favorieten _o_

Ik was dinsdag en woensdag bij Rush! Fenomenaal!!

Ik blijf dit een onderschat album van Rush vinden: geef toe, er staan hier een aantal prachtnummers op. Welke? Elkeen moet dit voor zichzelf bepalen, maar - inderdaad - Between the Wheels is een topper!

Ja, zeker weten. Met de eerste drie begint Grace zeer voortvarend. Red Sector A staat zelfs in mijn 'eeuwige' Rush top tien (maar wat is eeuwig met onze 3 krasse knarren...?) en vooral de galmende versie op A Show of Hands geeft nog immer kippenvel.

Helaas daalt het niveau hierna naar 'gemiddeld' en worden de nummers wat minder gemakkelijk van elkaar te onderscheiden. Between the wheels trekt het niveau tenslotte weer omhoog, maar desondanks slechts 4 * van mij voor Grace Under Pressure

Stratocaster,
Ik ben nog enen van den oude stempel: "Grace Under Pressure" was mijn eerste van Rush en dan nog op LP (herinnert zich die iemand nog - grapje!). De A-kant is inderdaad af (voor de CD-generatie: de eerste vier nummers).

Niet te geloven dat dit alweer 23 jaar oud is (en dit is met het volste respect gezegd!)

Wat is het toch ook een ge-wel-dig album.

Jawel!

Toevallig had ik hem gisteravond weer eens in de cd-speler en hoewel ik (desgevraagd) altijd zeg dat deze net wat minder sterk is dan de omringende albums, betrap ik mezelf er wel op dat ik hem wel vaak opzet.

Ja, zoals door bijna alle voorgangers al gezegd, de sterkste songs zitten in het begin (Afterimage , Red Sector A ), maar er blijft voor mij ook nog steeds groei zitten in wat erna komt. Het enige nummer wat dan nog enigszins achterblijft is The Body Electric. Misschien moet hier ook maar eens een halfje bij.

Ik weet het wel zeker!

Ach, dit album is als een goede vriend: je hebt elkaar een tijd niet gezien, maar wanneer je elkaar ziet, maak je plezier. Ik heb hetzelfde gevoel met dit album: ik leg hem en ik ontmoet een "oude vriend". Dit is één van de weinige albums die ik echt van begin tot einde verslind.
Klasse, klasse, klasse!

Dit is het enige album van Rush dat ik nog niet ken vanaf 2112,want de albums van daarvoor ken ik ook niet.Iedereen is hier toch zeer lovend over.Is deze te vergelijken met Signals of met Power Windows of toch meer met Moving Pictures?

Ik ben altijd een beetje terughoudend om iemand te wijzen op wat hij moet hebben: probeer het maar eens, zeg ik altijd. Voor mij was dit album mijn kennismaking met Rush en dit is een prima album: de A-klant (ik heb dit destijds gekocht toen ik nog jong en schoon was en nu nog enkel nog ...) is gewoon af!

Een goede tip van welke user dan ook is altijd welkom bij mij natuurlijk.Heeft dat album ook de lekkere harde drums van Moving Pictures weer terug,of is het meer een ingehouden maar constant album als signals? Casartelli heeft mij ooit eens gezegd dat vanaf 2112 tot en met Moving Pictures de songs van de albums beter waren,maar vanaf Signals zijn de albums als geheel beter.Ik moet hem daarin bijtreden want zo ervaar ik het ook.Maar dit album wijkt die veel af van de door mij genoemde albums?

Kijk, ik ga tegen mijzelf zondigen: koop dit album. Je gaat het jezelf niet beklagen. Het enige wat me weerhoudt om dit een vijf te geven, is "Red Lenses'.

mee eens, met het kopen dan

en ook:

ik vind het ook geen dijk van een rush plaat, maar het is er wel een die steeds weer terug blijft komen in mijn speler, op een of andere manier erg licht verteerbaar en ookboeiend, je moet er wel zin in hebben of dat krijg je vanzelf als je hem opzet

dat gebeurt niet met erg veel rush albums uit mijn kassie

Moving Pictures en Hemispheres draai ik toch echt het meest van Rush.Vooral Moving Pictures benaderd echt de perfectie vind ik.

Als ik het me goed herinner, werd Grace Under Pressure gemaakt toen Rush een zware periode doormaakte, zowel op professioneel als op privé-vlak: vandaar ook heel veel woede op dit album, te merken zowel in de muziek als in de teksten. De titel van het album is ook een hint naar naar situatie destijds: hoe zich recht houden onder immense druk. Dit is eigenlijk een donker album voor Rush-begrippen dan en toch draait ie iedere keer lekker weg.