Rush - Grace Under Pressure (1984)

Verassend goed album van het Canadese trio. Wat meer recht-toe-recht-aan dan de voorgaande albums, maar zeker net zo goed. Met name de eerste drie nummers en Between the Wheels zijn erg sterk. Voorlopig 4*, maar die 4,5 zit er zeker wel in.

Voor mij is het eigenlijk wel heel duidelijk dat dit album ongeveer het hoogtepunt van het Rush tijdperk bevatte.
Vanaf 2112 begon Rush echt te groeien... en met nummers als, Xanadu, La Villa Strangiato en daarna Natural Science, liet Rust zien dat ze volgroeid waren.
Daarna kwam het éne ijzersterke album na het ander.
Vanaf Moving Pictures t/m Hold Your Fire maakte Rush op een lopende band alleen maar het beste van het beste.
Op dit moment rest mij alleen één vraag.....

Rush is natuurlijk een band die persoonlijk altijd voor iemand zal blijven groeien.
De albums zitten zo complex in elkaar dat je de albums zelfs na 1000 keer luisteren nog steeds boeiender bent gaat vinden.
Maar ik heb het idee dat ik Rush nu al zo vaak heb geluisterd dat het niet meer voor mij verder groeit.
Ik ken alle 192 nummers die Rush ooit in zijn carrière heeft uitgebracht van voor tot achter uit mijn hoofd.
Ik vraag me dan altijd af, of er nog meer mensen zijn die er net zo over denken.
Veel mensen uit de oude doos prijzen altijd de begin jaren van Rush de hemel in en de 80's mensen prijzen het prog tijdperk van Rush de hemel in.
Maar als je nou echt alles, maar dan ook alles kent, vanaf 1973 t/m nu.
Ben ik dan 1 van de weinigen die echt een oordeel kan vellen over in welke albums en welke tijd Rush de beste muziek produceerde ?

Wat mij zo bevalt bij Rush, zijn die "periodes" - zeker in het begin - waarbij 4 studio-albums werden opgevolgd door een live-album en dan gingen ze een andere weg in. Tot en met "A Show of Hands" hebben ze zo gewerkt. Nadien kwam er vaker een live-album uit, maar dat was te begrijpen: persoonlijke tragedies, een minder hels werktempo en meer behoefte aan tijd voor zichzelf hebben hiervoor gezorgd.
Ik vind het alleszins knap dat onder die 192 (werkelijk?) nummers maar zeer weinig "stinkers" zitten en dat moet je maar kunnen in die dertig jaar dat ze op deze aardbol rondlopen. In iedere "periode" heb ik zo mijn favoriet album (dat is daarvoor niet noodzakelijk de beste, maar wat is de beste?) en deze Grace Under Pressure is voor mij een album die ik niet kan missen. Andere mensen hebben een andere voorkeur en zo hoort het ook. Toch prachtig dat zo veel verschillende mensen een verschillend Rush-album in het hart dragen. Eens stopt die groei maar ik vind het niet slechter: ik vind het al tof dat ze mij op tijd en stond nog weten te verrassen (twee maal r en twee maal s ) en dat album neemt ook een speciaal plekkie in mijn hart omdat dit mijn eerste kennismaking was met Rush (zie mijn vorige posts) dus ... You are not alone.

Kun je dan alleen echt een oordeel vellen als je alles en alles kent? Van deze plaat ken ik alleen Distant early warning en die vind ik vies tegenvallen. Maar ik stem uiteraard niet. Latere platen ken ik wel - daar heb ik dus wel gestemd - en die vind ik ronduit zwak.
Overigens kan ik me totaal niet terugvinden in je betoog. De eerste vier platen van Rush vind ik nogal matig met nu en dan een sterk nummer: Anthem, Bastille Day en Something for nothing.
Daarna volgen er heel wat meer sterke nummers, maar A farewell to King's tm Moving Pictures bevatten allevier ook zwak spul - Moving Pictures nog het minst. Tenslotte vind ik Rush live volkomen overbodig - ze reproduceren alleen maar, voegen niets toe en bewijzen niet zonder de studioliflafjes te kunnen.
Ook je punt over groeien is niet op mij van toepassing, met uitzondering van het nummer Xanadu. De overige muziek maakt op mij nog precies dezelfde indruk als 30 jaar geleden. Maar zoals ook bij Yessongs blijkt vind ik popmuziek niet zo snel complex. Dat komt misschien omdat ik teveel naar klassieke muziek luister (ook 20e eeuwse).

De eerste 4 nummers zijn in mijn ogen echt geweldig (al prefereer ik de live-uitvoering van Red Sector A ten opzichte van de studioversie). Between the Wheels vind ik ook zeer sterk, ik was ook zeer verheugd dat nummer nog eens live te horen!
De andere 3 nummers vind ik "gewoon" goed. Wat mij betreft als geheel goed voor 4 sterren.

Voordat ik hier aan begon, kon ik alle platen voor dit album, en het nummer Distant Early Warning (wat ik een briljant nummer vindt trouwens) Maar voor de rest wist ik niet echt wat ik van deze plaat kon verwachten, behalve dan veel synthesizers en een typisch jaren 80 geluid.

Ik ben zelf helemaal weg van de platen uit de jaren 70 van ze en was dus een beetje bang dat ik dit niet ging waarderen. Op het begin was dit ook wel een beetje zo, het deed me niet zo veel behalve dan het openingsnummer en Between the Weels, maar na vele luisterbeurten begon ik dit plaatje dan langzaam aan steeds beter te vinden.

Al moet ik wel zeggen dat ik deze plaat nog wel een paar keer moet luisteren tot dat ik echt een definitief oordeel kan geven, maar tot nu toe vindt ik dit album 3,5 sterrren waard (net dan hoor).
Zijn er mensen die me kunnen vertellen of Power Windows ook een beetje in het straatje licht van Grace Under Pressure en Signals?

Power Windows is nóg weer meer 80s dan deze in klank (die synthesizers) en in thematiek. Maar als je deze plaat al hebt leren waarderen, zul je in Power Windows opnieuw sterke composities aantreffen, gebracht door een drietal muzikale wizards, met (wederom) Neil Peart als grootste uitschieter.

Ok, bedankt voor de info, zoals ik al zei wil ik toch eerst Grace Under Pressure wat meer luisteren. Maar na elke luisterbeurt weet ik dit album meer te waarderen, dus ik zal tegen die tijd zeker wel Power Windows gaan uitproberen.

En of het drie wizards zijn! Ik weet niet of je het concert bijgewoond heb in de ahoy, Maar die drumsolo van Neil was echt bizar kicke gewoon!

Nou en of

Maar al trommelde Neil nog twintig minuten langer door, de extase die door de zaal ging op het moment dat Subdivisions werd ingezet, krijgt hij in zijn eentje toch niet overtroffen.

Van alle Rush albums vanaf 2112 tot en met Hold Your Fire is dit de enigste die ik nooit beluisterd heb. ik weet ook niet of deze plaat mij boeit, want hij zal wel niet al teveel afwijken van albums als, Signals, Power Windows en Hold Your Fire denk ik.

Ik zou dit album zeker gaan beluisteren.
Het klinkt allemaal wat harder, rauwer en meer electronischer dan "Signals".
Wat mij betreft is dit album één van de absolute hoogtepunten van Rush. Vanaf het dreigende openingsnummer tot aan het magistrale "Between the Wheels".
"Kid Gloves" en "Red Lenses" zijn de iets zwakkere nummers.

Kid Gloves een zwakker nummer? Ik ben wel gecharmeerd van hun white reggae flirts die vanaf Permanent Waves t/m dit album opduiken en KG is misschien toch wel het meest ultieme voorbeeld.

Als ik hier toch één zwakkere broeder moet aanwijzen, is het The Body Electric.

Tja, juist "The Body Electric" vind ik een heel aanstekelijk, wat stotend ritme hebben. De "finish" van dit nummer is perfect.

Ik kan me hier helemaal in vinden. Ook voor mij gelden Kid Gloves en Red Lenses als "mindere" nummers.
De rest is super, al worden in mijn ogen zowel Distant Early Warning als (vooral) Red Sector A overtroffen door hun respectievelijke uitvoeringen op A Show Of Hands.

Voor Kid Gloves alleen zou ik al 5 sterren geven

Wat een heerlijk nummer en wat geeft Alex Lifeson hier een briljant staaltje gitaarles !!!

Instrumentaal vind ik het zeker een okee nummer, alleen is het refrein mij iets te simpel. Maar we gaan het vanavond gewoon nog eens opzetten

Goed idee.
Blijft alleen "Red Lenses" over als iets mindere broeder.
Of moet ik dit nummer zien als een lichtvoetige voorbode van het verscheurende "Between The Wheels"?

Misschien wel he?

Zou inderdaad kunnen dat Between the Wheels dankzij Red Lenses twee keer zo goed overkomt. Al is "mindere broeder" in het licht van deze plaat gezien nog steeds "aardig goed"!

Ik heb "Between The Wheels" nog eens een paar keer bekeken op de live-DVD "Snakes and Arrows".
Dit nummer is toch wel één van de allerbeste songs ooit gemaakt.
Als je de beelden erbij ziet, de intensiteit en beleving van het Canadese trio, dat is echt kippenvel!

Volgens mij hebben ze het nummer zelf ook "herontdekt", het komt nu al twee toers achter elkaar aan bod.
Op R30 vond ik hem ook al zo gaaf.

Ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen maar er zit zo een ongelofelijke en allesvernietigende "drive" in dat nummer, brrrr.....

dit was voor mij de eerste rush plaat waarbij het me duidelijk opviel dat rush per plaat een heel ander geluid kiest, een plaat opbouwd rond dat geluid, in dit geval het gitaargeluid, maar misschien meer nog, het gebruik van dat instrument

dit vind ik nog steeds een van de betere rush platen, ik houd gewoon van het totaalgeluid

minpuntje ,red lenses

Vooral die laatste twee zinnetjes, Joy.

ff verwarring, mijn bandje van pakkumbeet 15 jaar geleden begon met between the wheels

vond ik een sterke opener maar nu blijkt dat het juist het laatste nummer is, en nog steeds even sterk, dat wel

red lenses is geen slecht nummer maar tussen de overige monsternummers een klein zwaktebod

desalniettemin een dikke 5

ik wil ook nog even vermelden dat ik het razend knap vind als je 3 muzikanten hebt die zoveel kunnen, zoveel in huis hebben,dat het toch niet verzand in virtuositeiten

rush is zeker op deze plaat geheel in balans

Dit is 1 van de weinige albums van Rush die ik nog niet ken. Ik ken ze allemaal vanaf 2112 tot en met Hold Your Fire, verder Counterparts en Snakes & Arrows ken ik ook nog. Moek me toch maar eens aan deze wagen denk ik.

Ik heb een zwak voor dit album. De eerste vier tracks en het slotnummer zijn geniaal. De opener mag je niet onderschatten, het lijkt wat simpel, maar er zit een enorme drive in. Dan volgen drie supertracks met Red Sector A als één van de beste songs van Rush. Het verslavende ritme, de zware tekst en de opbouw naar de climax zijn een schoolvoorbeeld van een perfecte song. Met The Enemy Within gaat het feest nog even door, maar dan volgen drie nummers die het niveau van de overigen niet halen. Between The Wheels is dan weer een ervaring op zich. Het is een erg origineel nummer en het was een wijze keus deze weer live te spelen tijdens de recente tours. Ik vond het beide keren een hoogtepunt van de show.

Ik heb mijn stem verhoogd naar 4,5, echt een geniaal album, blijf em luisteren, alleen Red Lenses vindt ik nou niet helemaal geweldig. Ik vindt de tekst zo flauw.

Ik sta pinnig vanavond, dus een aantal "klassiekers" uit mijn top tien passeren vanavond de revue. Ik ben begonnen met Mercyful Fate en nu ligt deze op, altijd al een speciaal plekkie in mijn hart gehad. Huizenhoge verschillen met Mercyful Fate maar een gemeenschappelijk kenmerk - lach maar - de intensiteit. Dit is voor Rush begrippen bereheavy ondanks de keyboards, zowel de muziek als de teksten zijn enorm geladen. Zoals ik het gelezen heb, een tijd van crisis voor Rush, ze gingen ermee stoppen, en ze hebben alles van zich af geschreven en gespeeld op dit prachtalbum. Intensiteit? In ruime mate aanwezig! Argh!

Het schijnt inderdaad een behoorlijke stress job te zijn geweest, dit album. Temeer omdat producer Steve Lillywhite, die beloofd had dit album te produceren, de band liet zitten aangezien hij blijkbaar liever met Simple Minds aan de slag ging. Tsja.
Ik kan niet zeggen dat ik die frustratie terughoor, maar wellicht dat de intensiteit wel een gevolg is.

Puike plaat, uiteraard!

Dag Sander.h, ik heb het gelezen in een biografie, ik heb er twee in mijn bezit van Rush. De titel van dit album zegt het al, letterlijk vertaald, Gratie Onder Druk. De druk deed hun bijna de das om en ook persoonlijke tragedies, lees eens de tekst van After Image. Hier zorgde een negatieve invloed voor een positief resultaat. Nu zwijg ik, want Between the Weels komt eraan!