1
Lachende derde
geplaatst: 25 januari 2021, 16:14 uur
gaucho schreef:
Dat is toch een beetje appels met peren vergelijken, ook al gaat het over dezelfde band. Het hangt er een beetje van af aan welke variant van Rush je de voorkeur geeft. De hardrockband met de epische stukken of de meer keyboard- en songgerichte versie uit de jaren tachtig. Persoonlijk kan ik ze allebei prima waarderen, en waar ik in het verleden een lichte voorkeur had voor de proggy hardrockband uit de jaren zeventig, merk ik dat mijn waardering voor het keyboard-georienteerde werk is toegenomen en ik ze ongeveer op dezelfde hoogte heb staan.
Van die jaren-tachtigplaten van Rush vind ik deze samen met Power windows toch wel de beste. Beide zijn in mijn boek goed voor 4,5 ster. Maar dat hebben AFTK en Moving pictures ook, dus eigenlijk zegt dat niet zoveel. Hemispheres is de enige Rush-plaat die bij mij de volle 5 sterren krijgt. Aan die (korte) plaat klopt alles; de anderen hebben allemaal wel een nummer dat ik net wat minder goed vind dan de rest. Bij deze Grace under pressure zijn dat Kid gloves en Between the wheels. Al betekent 'wat minder goed' hier natuurlijk dat het nog steeds topnummers zijn...
(quote)
Dat is toch een beetje appels met peren vergelijken, ook al gaat het over dezelfde band. Het hangt er een beetje van af aan welke variant van Rush je de voorkeur geeft. De hardrockband met de epische stukken of de meer keyboard- en songgerichte versie uit de jaren tachtig. Persoonlijk kan ik ze allebei prima waarderen, en waar ik in het verleden een lichte voorkeur had voor de proggy hardrockband uit de jaren zeventig, merk ik dat mijn waardering voor het keyboard-georienteerde werk is toegenomen en ik ze ongeveer op dezelfde hoogte heb staan.
Van die jaren-tachtigplaten van Rush vind ik deze samen met Power windows toch wel de beste. Beide zijn in mijn boek goed voor 4,5 ster. Maar dat hebben AFTK en Moving pictures ook, dus eigenlijk zegt dat niet zoveel. Hemispheres is de enige Rush-plaat die bij mij de volle 5 sterren krijgt. Aan die (korte) plaat klopt alles; de anderen hebben allemaal wel een nummer dat ik net wat minder goed vind dan de rest. Bij deze Grace under pressure zijn dat Kid gloves en Between the wheels. Al betekent 'wat minder goed' hier natuurlijk dat het nog steeds topnummers zijn...
Volmondig mee eens.
3
geplaatst: 25 januari 2021, 17:33 uur
Neal Peart schreef:
als je voor Dit Rush album al de volle score geeft, ben ik benieuwd naar je score voor AFTK, Hemispheres en Moving Pictures....
als je voor Dit Rush album al de volle score geeft, ben ik benieuwd naar je score voor AFTK, Hemispheres en Moving Pictures....
Hoeveel sterren Sir Spamalot die albums geeft is makkelijk te vinden. Maar wellicht ben je niet echt benieuwd.
1
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 25 januari 2021, 17:50 uur
Bovenstaande (of onderstaande hoe je het bekijkt) berichten vullen mooi mijn berichtje aan: ik heb het inderdaad meer voor de jaren tachtig Rush (mijn tijdvak qua muziek). De boeken van The Professor kan ik aanraden en hier staan ze: Neil Peart - BoekMeter.nl. Stroef in het begin maar per boek daarna is het genieten van een begenadigde verteller met mooie verhalen over zijn leven binnen en buiten Rush.
En nu weer on topic, zeker?
En nu weer on topic, zeker?
1
geplaatst: 25 januari 2021, 18:07 uur
Kronos schreef:
Hoeveel sterren Sir Spamalot die albums geeft is makkelijk te vinden. Maar wellicht ben je niet echt benieuwd.
(quote)
Hoeveel sterren Sir Spamalot die albums geeft is makkelijk te vinden. Maar wellicht ben je niet echt benieuwd.
Ach het zijn de typische Neal Peart opmerkingen. Die je min of meer terug vindt bij elk album als Neal het niet eens is met een score. Vrij onschuldig. Maar ik kan ze inmiddels dromen.
4
geplaatst: 25 januari 2021, 19:20 uur
iggy schreef:
Ach, het zijn de typische Neal Peart opmerkingen.
Ach, het zijn de typische Neal Peart opmerkingen.
En we schrijven net dat we die Peart zo'n intellectueel, maar desondanks buitengewoon sympathieke vent vinden...? Oh wacht...
1
geplaatst: 27 januari 2021, 16:39 uur
Rush platen vergelijken is niet te doen. Mijn voorkeur gaat in eerste instantie bij de jaren. 80. Ben de jaren zeventig werk ben ik pas later gaan waarderen. Ik heb nog steeds geen idee wat ik nou de beste rush plaat vindt. Hier staat in ieder geval één van de beste rush songs ooit op namelijk "red sector a ".
4
geplaatst: 21 februari 2021, 17:56 uur
quofan schreef:
Rush platen vergelijken is niet te doen. Mijn voorkeur gaat in eerste instantie bij de jaren. 80. Ben de jaren zeventig werk ben ik pas later gaan waarderen. Ik heb nog steeds geen idee wat ik nou de beste rush plaat vindt. Hier staat in ieder geval één van de beste rush songs ooit op namelijk "red sector a ".
Rush platen vergelijken is niet te doen. Mijn voorkeur gaat in eerste instantie bij de jaren. 80. Ben de jaren zeventig werk ben ik pas later gaan waarderen. Ik heb nog steeds geen idee wat ik nou de beste rush plaat vindt. Hier staat in ieder geval één van de beste rush songs ooit op namelijk "red sector a ".
Via de Prog Ladder 2021 waarin Red Sector A voorbij kwam ben ik enthousiast geraakt om me verder te verdiepen in Rush; ben dit weekend gestart met Rush - Moving Pictures en dat beviel goed; nog genoeg moois te ontdekken...
1
geplaatst: 26 februari 2021, 10:31 uur
ProGNerD schreef:
Via de Prog Ladder 2021 waarin Red Sector A voorbij kwam ben ik enthousiast geraakt om me verder te verdiepen in Rush; ben dit weekend gestart met Rush - Moving Pictures en dat beviel goed; nog genoeg moois te ontdekken...
(quote)
Via de Prog Ladder 2021 waarin Red Sector A voorbij kwam ben ik enthousiast geraakt om me verder te verdiepen in Rush; ben dit weekend gestart met Rush - Moving Pictures en dat beviel goed; nog genoeg moois te ontdekken...
Dat is een ontdekkingsreis die ik graag nog eens een keer opnieuw zou maken!
0
geplaatst: 26 februari 2021, 12:33 uur
uffing schreef:
Dat is een ontdekkingsreis die ik graag nog eens een keer opnieuw zou maken!
Dat is een ontdekkingsreis die ik graag nog eens een keer opnieuw zou maken!
Ik heb deze week - in chronologische volgorde - de volgende albums geluisterd:
Permanent Waves, Moving Pictures, Signals, Grace Under Pressure, Power Windows en ik krijg er nog geen genoeg van !
Voor dit weekend heb ik de volgende in 1e instantie uitgezocht: Counterparts, Clockwork Angels; ben benieuwd hoe dat bevalt, want ik lees wat wisselende berichten over hun ontwikkeling na Power Windows ?
Ik houd me overigens aanbevolen voor tips van de echte kenners / liefhebbers, tot welk kamp jij waarschijnlijk ook behoort...
1
geplaatst: 26 februari 2021, 12:49 uur
Rush is mijn favoriete band. In mijn beleving hebben zij geen zwakke plaat gemaakt en ik kan dan ook niet echt een favoriet album noemen (vooruit, met het mes op de keel noem ik Power Windows). Mooi bij deze band zijn de verschillende stijlen die corresponderen met bepaalde periodes. Van de progressieve hardrock uit de jaren zeventig, tot de 'synth-periode' met new wave invloeden uit de jaren tachtig naar de meer rechttoe rechtaan rock van de decennia daarna. Zonder ergens overigens hun eigen identiteit te verliezen. Deze band is me zeer lief, ik ben zelfs op 21 december getrouwd (hoewel dat toevallig zo uitkwam, maar ik vind het wel mooi )
)
1
geplaatst: 26 februari 2021, 13:20 uur
uffing schreef:
...vooruit, met het mes op de keel noem ik Power Windows). Mooi bij deze band zijn de verschillende stijlen die corresponderen met bepaalde periodes. Van de progressieve hardrock uit de jaren zeventig, tot de 'synth-periode' met new wave invloeden uit de jaren tachtig naar de meer rechttoe rechtaan rock van de decennia daarna. Zonder ergens overigens hun eigen identiteit te verliezen...
...vooruit, met het mes op de keel noem ik Power Windows). Mooi bij deze band zijn de verschillende stijlen die corresponderen met bepaalde periodes. Van de progressieve hardrock uit de jaren zeventig, tot de 'synth-periode' met new wave invloeden uit de jaren tachtig naar de meer rechttoe rechtaan rock van de decennia daarna. Zonder ergens overigens hun eigen identiteit te verliezen...
Grappig in relatie tot wat ik net een paar minuten geleden hier heb gepost: Rush - Power Windows
1
geplaatst: 16 juni 2021, 22:26 uur
Wat een album. Doet mij denken aan Signals. Dit album haalt het niveau van Signals. Wat een band toch hè.
0
geplaatst: 30 november 2021, 13:18 uur
Door een treurige gebeurtenis in mijn omgeving waarbij de eerste regels van de tekst van Afterimage direct in mijn hoofd schoten, is dit album 'the goto place' voor mij. Tot mijn verbazing heb ik nog geen post bij dit album gedaan. Misschien wel mijn favoriete album van Rush uit de jaren '80*, de eighties invloeden zijn overduidelijk maar het blijft Rush. Top album.
edit: *beter gezegd, de favoriete van de het eighties 5-luik t/m Presto.
edit: *beter gezegd, de favoriete van de het eighties 5-luik t/m Presto.
2
geplaatst: 7 september 2023, 17:53 uur
Ijzersterk album. Afterimage en Red Sectror springen er voor mij bovenuit, maar eigenlijk vind ik het hele album gewoon erg goed. Het is deze stijl van Rush die mij het meest aanspreekt : meer progrock en minder hardrock, al vind ik het lastig om Rush in welk hokje dan ook te plaatsen.
0
geplaatst: 8 september 2023, 08:31 uur
Sikken Berend schreef:
Ijzersterk album. Afterimage en Red Sectror springen er voor mij bovenuit, maar eigenlijk vind ik het hele album gewoon erg goed. Het is deze stijl van Rush die mij het meest aanspreekt : meer progrock en minder hardrock, al vind ik het lastig om Rush in welk hokje dan ook te plaatsen.
Ijzersterk album. Afterimage en Red Sectror springen er voor mij bovenuit, maar eigenlijk vind ik het hele album gewoon erg goed. Het is deze stijl van Rush die mij het meest aanspreekt : meer progrock en minder hardrock, al vind ik het lastig om Rush in welk hokje dan ook te plaatsen.
Inderdaad. Ik ben meer van de hardrock, nummers al Cygnus X -1 en La Villa Stratiato en Xanadu zijn super top!!
1
geplaatst: 8 september 2023, 08:45 uur
Blijft mijn favoriete album van mijn favoriete band. Dus altijd op 1 in mijn top10
1
MindRuler
geplaatst: 8 september 2023, 10:40 uur
Enorm goede plaat maar Red Lenses vind ik´n tikje minder om ´m de volle mep te geven.
2
Mssr Renard
geplaatst: 1 november 2023, 14:29 uur
Niet een sterke plaat van Rush, maar wel aangenamer met meer goede songs dan de voorganger.
De eerste song vind ik irritant, met een vervelende zanglijn, zowel in het couplet als het refrein. Maar gelukkig is daar het uptempo, met reggae-elementen, Afterimage. Een nummer met genoeg hooks om een heel album mee te vallen. Zo hoor ik Rush het liefst. Hetzelfde geldt voor het gave Red Sector A.
De baspartijen zijn want minder storend en ik moet zeggen dat ik het gitaargeluid van Alex, zoals het hier klinkt het liefst hoor. Hij heeft zich laten beïnvloeden door Jamie West-Oram van The Fixx. En dat vind ik een betere zet dan Jimmy Page.
Die elementen uit de ska/reggae worden ook weer volop benut in het nummer The Enemy Within, dat zo een nummer had kunnen zijn van The Police. Maar ik ken The Police niet goed genoeg, dus ik kan ook onzin verkopen.
Helaas is het wat mij betreft dan wel helemaal klaar. Kant A is dus geweldig, maar kant B staat weer vol met songs die me mateloos irriteren. Het is niet eens zozeer de synths en electronische drumpads, want die kan ik prima hebben. Maar de songs zelf vind ik gewoon niet goed genoeg. De zanglijnen vind ik gekunsteld en nergens wil ik lekker meezingen zoals bij eerdergenoemde songs.
Bijkomend nadeel is dat Geddy helemaal geen goede toetsenist is, maar de synths alleen inzet als gimmick. Dat pakt soms goed uit, maar soms gewoon niet, dan is het eerder genant.
Ik blijft het een moeilijke band vinden, die Rush. Zo hebben ze soms zulke gave songs, maar ze hebben ook zulke draken geschreven. Het overdreven drukke drumspel is ook een niche waarin ik me niet zo kan vinden. Toch wat mij betreft één van hun betere platen.
De eerste song vind ik irritant, met een vervelende zanglijn, zowel in het couplet als het refrein. Maar gelukkig is daar het uptempo, met reggae-elementen, Afterimage. Een nummer met genoeg hooks om een heel album mee te vallen. Zo hoor ik Rush het liefst. Hetzelfde geldt voor het gave Red Sector A.
De baspartijen zijn want minder storend en ik moet zeggen dat ik het gitaargeluid van Alex, zoals het hier klinkt het liefst hoor. Hij heeft zich laten beïnvloeden door Jamie West-Oram van The Fixx. En dat vind ik een betere zet dan Jimmy Page.
Die elementen uit de ska/reggae worden ook weer volop benut in het nummer The Enemy Within, dat zo een nummer had kunnen zijn van The Police. Maar ik ken The Police niet goed genoeg, dus ik kan ook onzin verkopen.
Helaas is het wat mij betreft dan wel helemaal klaar. Kant A is dus geweldig, maar kant B staat weer vol met songs die me mateloos irriteren. Het is niet eens zozeer de synths en electronische drumpads, want die kan ik prima hebben. Maar de songs zelf vind ik gewoon niet goed genoeg. De zanglijnen vind ik gekunsteld en nergens wil ik lekker meezingen zoals bij eerdergenoemde songs.
Bijkomend nadeel is dat Geddy helemaal geen goede toetsenist is, maar de synths alleen inzet als gimmick. Dat pakt soms goed uit, maar soms gewoon niet, dan is het eerder genant.
Ik blijft het een moeilijke band vinden, die Rush. Zo hebben ze soms zulke gave songs, maar ze hebben ook zulke draken geschreven. Het overdreven drukke drumspel is ook een niche waarin ik me niet zo kan vinden. Toch wat mij betreft één van hun betere platen.
0
geplaatst: 16 oktober 2025, 08:22 uur
Toegankelijk album van Rush. Knap gemusiceerd en soms schuif ik even naar het puntje van mijn stoel, maar veel minder dan op andere albums van de heren. Ze hadden de nummers misschien beter wat langer kunnen maken om er meer in kwijt te kunnen ofzo.
0
geplaatst: 16 oktober 2025, 08:39 uur
Het was natuurlijk een tijdsbeeld van korter en bondiger.
Rush heeft zich op dit album daarin goed kunnen profileren.
Ik vind de synth/ new wave vibe fijn en het bewijst tevens dat Rush open stond voor vernieuwing en ontwikkeling.
De vervolgalbums Powerwindows en met name Hold Your Fire vind ik dan weer net wat te klinisch. Ook synth gerichte albums met natuurlijk wel hun kenmerkende rocksound, maar productioneel aan de magere kant.
Rush heeft zich op dit album daarin goed kunnen profileren.
Ik vind de synth/ new wave vibe fijn en het bewijst tevens dat Rush open stond voor vernieuwing en ontwikkeling.
De vervolgalbums Powerwindows en met name Hold Your Fire vind ik dan weer net wat te klinisch. Ook synth gerichte albums met natuurlijk wel hun kenmerkende rocksound, maar productioneel aan de magere kant.
1
geplaatst: 16 oktober 2025, 15:51 uur
@ bikkel2: maar productioneel aan de magere kant. Kan ik in meegaan. Rupert Hine is een prima producer voor the Fixx, maar RUSH ( Roll the bones) had hij beter niet zijn vingers aan kunnen branden is mijn mening
1
geplaatst: afgelopen vrijdag om 17:15 uur
Wat mij betreft is dit de beste Rush LP.
Muzikaal en tekstueel gezien is kant A van 'Grace Under Pressure' wellicht de beste plaatkant in het Rush-oeuvre, ondanks stevige concurrentie van kant B van 'Permanent Waves', kant B van 'Moving Pictures' (nee, niet kant A
). Daarbij laat ik '2112' en 'Cygnus X-1 Book II Hemispheres' (beide 5-sterren-nummers) bewust buiten beschouwing. Het gaat mij om plaatkanten waarop meerdere nummers staan.
Ik kan mij wel voorstellen dat sommige luisteraars 'Grace Under Pressure' op momenten gedateerd vinden klinken, bijvoorbeeld het nummer 'Red Lenses'. Toch geniet ik steeds weer van het heerlijke drumwerk van Neil Peart, de afwisselende gitaarpartijen van Alex Lifeson en de onderliggende plukbas van Geddy Lee (tip: blijf luisteren tot de fade-out).
Muzikaal en tekstueel gezien is kant A van 'Grace Under Pressure' wellicht de beste plaatkant in het Rush-oeuvre, ondanks stevige concurrentie van kant B van 'Permanent Waves', kant B van 'Moving Pictures' (nee, niet kant A
). Daarbij laat ik '2112' en 'Cygnus X-1 Book II Hemispheres' (beide 5-sterren-nummers) bewust buiten beschouwing. Het gaat mij om plaatkanten waarop meerdere nummers staan.Ik kan mij wel voorstellen dat sommige luisteraars 'Grace Under Pressure' op momenten gedateerd vinden klinken, bijvoorbeeld het nummer 'Red Lenses'. Toch geniet ik steeds weer van het heerlijke drumwerk van Neil Peart, de afwisselende gitaarpartijen van Alex Lifeson en de onderliggende plukbas van Geddy Lee (tip: blijf luisteren tot de fade-out).
* denotes required fields.
* denotes required fields.