menu

Rush - Counterparts (1993)

mijn stem
3,89 (178)
178 stemmen

Canada
Rock
Label: Atlantic

  1. Animate (6:05)
  2. Stick It Out (4:30)
  3. Cut to the Chase (4:49)
  4. Nobody's Hero (4:54)
  5. Between Sun & Moon (4:37)
  6. Alien Shore (5:45)
  7. The Speed of Love (5:03)
  8. Double Agent (4:51)
  9. Leave That Thing Alone (4:06)
  10. Cold Fire (4:27)
  11. Everyday Glory (5:10)
totale tijdsduur: 54:17
zoeken in:
Ozric Spacefolk
ricardo schreef:
In mijn oren klinkt het ook niet als ingewikkelde of wiskundige muziek, meer als degelijke rechtoe rechtaan hardrock, maar dan op de Rush manier. Ik vind dit een geweldig album in hun discografie, en geniet van deze net zo veel als hun jaren 70 en begin 80 werk.


Ik keek even naar mijn Rush-stemmen, en al mijn stemmen liggen boven de 4*
Behalve het debuut (3*), Roll the Bones en Test for Echo (3,5*) en alles wat daarna kwam.

Dus toch een redelijk constistente waardering voor de band, waarbij de jaren 80 en Counterparts er bovenuit steken.

buizen
Alleen al door de drums die elk gaatje hysterisch vult en de wat (van andere hardrockbands) afwijkende zang kun je echt niet beweren dat dit
toch gewoon standaard hardrock?

is.

Ozric Spacefolk
buizen schreef:
Alleen al door de drums die elk gaatje hysterisch vult en de wat (van andere hardrockbands) afwijkende zang kun je echt niet beweren dat dit
(quote)

is.


En hoe verhoudt dat zich tot hun eerdere albums, volgens jou?
Wordt er op de eerdere platen minder intens gedrumd?
En wat is er precies afwijkend aan de zang?

avatar van ricardo
4,0
Ik ken nog lang niet alles van rush, maar wat ik ken is vanaf 2112 tot en met hold your fire, en dan counterparts en snakes & arrows. En vind alle albums lekker om te beluisteren, alleen de 4 albums vanaf signals tot en met hold your fire hebben iets minder mijn voorkeur. Ik vind met name farewell to kings en hempisphires een heerlijk middeleeuwse sfeer hebben, en dat zijn 2 albums waar ik ook echt lekker voor ga zitten met een lekker glas wijn savonds. Dit is een lekker album om in de auto keihard op te zetten. En de jaren 80 albums zijn ook lekkere auto albums vind ik.

avatar van vielip
4,0
Het mooie aan Rush is dat ze verschillende periodes hebben. Dat houdt de boel interessant en levendig. Mij persoonlijk kan hun jaren 80 periode het beste bekoren. Maar de jaren 70 Rush heeft ook absoluut z'n momenten! De jaren 90 Rush vind ik wat dat betreft het minst geslaagd. Enkel Roll the bones en Counterparts (deels) weten me uit dat decennium te boeien.

3,5
ricardo schreef:
Ik ken nog lang niet alles van rush, maar wat ik ken is vanaf 2112 tot en met hold your fire, en dan counterparts en snakes & arrows. En vind alle albums lekker om te beluisteren, alleen de 4 albums vanaf signals tot en met hold your fire hebben iets minder mijn voorkeur. Ik vind met name farewell to kings en hempisphires een heerlijk middeleeuwse sfeer hebben, en dat zijn 2 albums waar ik ook echt lekker voor ga zitten met een lekker glas wijn savonds. Dit is een lekker album om in de auto keihard op te zetten. En de jaren 80 albums zijn ook lekkere auto albums vind ik.


Helemaal mee eens

avatar van gigage
3,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Net zoals Signals en Grace under pressure voor mijn gevoel "bij elkaar horen", zijn Roll the bones (hetgeen ik altijd een geweldige plaat heb gevonden) en Counterparts voor mij een "stelletje", maar de laatste is nog wel een stukje beter dan de eerste] .


Dat stelletje maakt Rush er zelf ook van natuurlijk door op ..Bones Where's my thing? hier te beantwoorden met Leave that thing alone.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
[kruipt onder de bank van schaamte dat ie dat nog nooit heeft opgemerkt]

Ozric Spacefolk
BoyOnHeavenHill schreef:
[kruipt onder de bank van schaamte dat ie dat nog nooit heeft opgemerkt]


Ik durf zonder schaamte te bekennen, dat ik echt heb zitten zoeken naar de eerste drie delen van de Gangster of Boats-trilogy, niet beseffende dat part IV (deel 4) natuurlijk nergens op slaat. Ach ja.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Waar las ik ook al weer het bericht van een user die Rush gebrek aan humor verweet?

Ozric Spacefolk
Offtopic: iedereen met een gitaar in zijn avatar...

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
...met een Fender Stratocaster nog wel...

avatar van Casartelli
4,5
Een tekstschrijver die een nummer als Anagram (for Mongo) voor elkaar gebokst krijgt, kan sowieso geen gebrek aan humor verweten worden.

Ozric Spacefolk
BoyOnHeavenHill schreef:
...met een Fender Stratocaster nog wel...


Ik voel me wel vereerd dat ik tussen Stevie Ray, Gary Moore en Mark Knopfler sta... (of zit eigenlijk)

avatar van gigage
3,5
Ozric Spacefolk schreef:
(quote)


Ik voel me wel vereerd dat ik tussen Stevie Ray, Gary Moore en Mark Knopfler sta... (of zit eigenlijk)


Oh, ik dacht dat het Ritchie Blackmore was met de spierwitte fender als avatar bij de Ozzz. Kon mijn ogen al bijna niet geloven , haha.

Ozric Spacefolk
gigage schreef:
(quote)


Oh, ik dacht dat het Ritchie Blackmore was met de spierwitte fender als avatar bij de Ozzz. Kon mijn ogen al bijna niet geloven , haha.


Is mijn mooie witte strat. Gebruik ik om stoer te doen. Want van alle instrumenten beheers ik de gitaar het minst. Maar bedankt dat je me vergelijkt met The Man in Black.

Om on-topic te blijven. Wat voor gita(a)r(en) gebruikte Alex voor deze plaat?

avatar van Metal-D78
4,0
Niet mijn favoriete Rush, maar wel een van de betere uit de jaren '90. Lekker geluid en relaxte sfeer.

avatar van Leptop
4,5
Ozric Spacefolk schreef:
(quote)


Om on-topic te blijven. Wat voor gita(a)r(en) gebruikte Alex voor deze plaat?


Ik meen met name een Gibson Les Paul. Heb ik ooit destijds gelezen.

avatar van dynamo d
4,5
Wat een fantastische Rush plaat met lekkere nummers als Cut to the Chase (hoogtepunt), Between Sun & Moon, Stick It Out, Animate en Alien Shore. Van begin tot eind heerlijk gitaar- en drumwerk met prima zang. In een box set studio albums 1989-2007 zat ook Counterparts, en ben er blij mee. Ik vond Grace Under Pressure altijd het beste Rush album maar Counterparts is van diezelfde categorie.

avatar van deric raven
Voor mij ook hun twee beste albums.

avatar van deric raven
Met Rush was ik uiteraard al langer bekend, maar het beste nummer van ze hoorde ik bij het NPO programma Radio Gaga.
Vanuit het Oude Rooms Katholieke Ziekenhuis in Groningen, welke jaren terug gekraakt werd, draaiden ze Animate van Rush, wat heeft dat nummer alleen al een geweldig intro!
Tot nu toe bleef het bij het album Moving Pictures, waar ik de genialiteit niet van begreep en het nummer Afterimage.
Bij een tweedehandszaak had ik wel een aantal cd’s voor een Euro per stuk kunnen scoren, en net over de grens bij Saturn ook wel wat aangeschaft goedkoop aangeschaft, maar nooit aandachtig naar geluisterd, Animate was voor mij het definitieve omslagpunt.
Ondertussen al 15 albums in bezit; Signals pas gekocht, maar nu terug naar Counterparts.

Animate geeft mij zoveel positieve energie, een oppepper voor de momenten wanneer je er doorheen zit.
Zo’n nummer wat topsporters op hun koptelefoon afspelen ter voorbereiding tot het leveren van hun beste prestaties.
Zou Rocky in 1993 gemaakt worden, dan zou deze domineren op de soundtrack, en niet Eye Of The Tiger van Survivor, dat kan gewoon niet anders; want dat is tegenover deze maar een suffe track.
Ik zie Sylvester Stallone zelfs in mijn gedachten nog sneller die eindeloze trappen op rennen.
Zelf ben ik geen sporter, heb twee jaar noodgedwongen onder voetballen gezeten, maar stond voornamelijk links buiten veld; reserve dus.
Echt een geweldige opener.
Vervolgens valt het meer duistere Black Sabbath achtige begin van Stick It Out in, en je weet dat Rush de nodige moeite heeft gedaan om de misstap Roll The Bones te doen vergeten.
Stick It Out heeft ook dat lompe doemgeluid van Alice In Chains en Soundgarden, en haakt zeker in op de heersende trends, maar hier klopt het wel weer allemaal, je hoort gewoon duidelijk Rush.
Cut To The Case is weer hoopvol, en ondanks dat dit wel wat van Live weg heeft, zijn er raakvlakken met hun betere werk, niet de afdankertjes zoals in hun vorige album.
Als je goed luistert, dan hoor je een mooie opbouw, er komen steeds meer elementen bij om uiteindelijk naar een soort van climax toe te werken.
Rush bewijst hier dat ze zich prima thuis voelen tussen de heersende gitaarrock van de jaren 90.
De overgang naar Nobody’s Hero verloopt niet geheel vlekkeloos, maar dat ben je al snel vergeten, na het prima akoestische begin, gaat het weer aardig los.
Het subtiele gitaarstukje had voor mij wat langer mogen duren, maar het getuigd ook wel van lef om juist in deze tijd niet helemaal los te gaan.
Between Sun & Moon is een heerlijke rocker, de gitaar gaat voluit, maar dan op de ouderwetse zeg maar AC/DC en ZZ Top manier, een beetje zoals The Cult deed op Electric en Sonic Temple.
Toch vind ik deze minder dan de vorige 5 nummers.
Dan maar een stuk meer knallen zoals bij Alien Shore; het is door de drums net weer een stuk meer dreigend en opgefokter, en dat komt bij mij beter binnen.
The Speed of Love sluit hier aardig op aan, hier zijn het net als bij de voorganger de drums die het geheel dragen; vooral de tempowisseling even halverwege; toch nog net niet het WOW! gevoel van de eerste vier nummers, waardoor Counterparts net wat onstabieler over komt dan Signs.
Double Agent hakt er weer een stuk steviger in, ook die lage stem past goed in het geheel, hier komt het weer absoluut in de buurt van het begin.
Leave That Thing Alone is voor mij een vette knipoog naar de jaren 80 sound, eigenlijk hoort het qua stijl helemaal niet thuis op de plaat, maar het is wel een instrumentaal hoogtepunt, dus dan vergeef je ze het al snel.
Cold Fire is dromerig en de zang heeft een soort van twijfel in zich, Geddy Lee is hier rond de veertig jaar, en dan openbaren zich vaak persoonlijke onzekerheden, die als demonen bevochten dienen te worden; tenminste zo ervaarde ik mijn 40ste levensjaar, een soort van 2e puberteit, maar dan meer als besef van langzame lichamelijke aftakeling; een soort van midlife crisis.
Everyday Glory is de triomf, het muzikale slagveld overwonnen, waarbij veel wordt terug gekeken op de eigen jeugd, maar ook de jeugd die aan de eigen kinderen is geschonken, tenminste zo komt de tekst van Geddy Lee op mij over.
Misschien vind ik daarom de laatste twee nummers weer erg sterk, ze lijken voor mijn gevoel zo mooi op elkaar aan te sluiten.

avatar van Leptop
4,5
Ik vind Counterparts daarnaast ook uitblinken door de teksten. Ik ben geen tekstenman over het algemeen, maar als ze zo goed zijn als hier: persoonlijk en met diepgang - relativering, wijsheid, ontroerend, etc. pfff.....grote klasse.

avatar van RuudC
3,0
Dit is stiekem toch een van de zwakkere platen van Rush voor mij. Het ligt niet aan de moderne sound. Voor mij mist de sfeer die Roll The Bones toch net wat lekkerder maakt. De muziek is op de openingssongs niet heel bijzonder. Spannend is het wederom niet, al maak ik een uitzondering voor de instrumental Leave That Thing Alone. Misschien is Rush hier gewoon te volwassen voor mij. Hier en daar is het spacy, maar ik mis de sci-fi. Overall een album dat ok is. Het is natuurlijk ook geen straf om er naar te luisteren, maar Rush kan beter.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Presto

avatar van lennert
4,0
Rockt lekker! Rush klinkt hier modern, stevig en nog steeds lekker technisch. Met Nobody's Hero hebben we ook weer een van de meest aangrijpende teksten door Peart neergepend. Samen met The Pass zeker een van de mooiste thema's die ze ooit hebben aangesneden.

Andere songs die er goed ingaan zijn het spetterende Animate, Stick It Out, Cut To The Chase en Leave That Thing Alone. Lifeson en Lee klinken frisser dan op de vorige twee albums het geval was en over het geheel kan ik geen minpunten ontdekken. Ja, het kan spectaculairder en het is misschien wat meer mainstream geworden, maar de kwaliteit is nog steeds hoog. Lekker album.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Caress Of Steel
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto

avatar van Gommans
4,0
Counterparts was het antwoord van Rush op de grunge tijd.

avatar van vielip
4,0
Dat gevoel had ik meer bij Vapor trails. Dit Counterparts hoor ik niet zoveel grunge in terug eerlijk gezegd.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:50 uur

geplaatst: vandaag om 15:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.