Rush - Counterparts (1993)

Leave.... is nog steeds een lekkere harde knaller om de buren mee te teisteren. Overstem die tmf-r&b!

Ik vind deze na Moving Pictures en A Farewell To Kings hun beste album. Lekker hard en het pakt je met de brute opener gelijk al bij de kladden.

Ik vind deze plaat de perfekte combinatie tussen hun symfonische sound en hun wat hardere sound. Hier klinkt Rush wat mij betreft op hun best. Jammer dat ze de keyboards op de latere albums links hebben laten liggen, m.u.v. een enkele toets op Snakes&Arrows.
Het laatste album wat mij echt bij de kladden heeft weten te grijpen, al is Snakes&Arrows ook een zeer aardige plaat.

Een van de fijnste platen om mee te drummen met Nijl Paard.
Echt grandioos hoe effectief die man kan hakken.

Deze heb ik in mijn top 10 nu omgewisseld met Moving Pictures. Misschien is die wel beter, maar deze draai ik de laatste 2 maand toch het meeste van alle Rush platen. Een plaatsje verdiend in mijn top 10 nu.

Dit mag je niet vergelijken ricardo, met het ultieme,meesterwerk,moving pictures want dat valt niet te vergelijken met b.v.:counterparts.(dat is net als moussaka met bami,vergelijken).
De gitaar-armoede staat op dit album van de onverwoedse gitarist,lifeson erg hoog(en ook op de intervieuws van the big l.(a.lagarde),countdown-cafe veronica interviews met,peart/lifeson vertelde een band als rush dat de muziek-noten uit de grote buidel niet te vergelijken vallen met dat klassieke,album,moving pictures),maar dat het magische album,counterparts de patentie en de eneregie van 25-jaar -niet verloren heeft),hoort men aan met een nummer als:nobody's hero,en ook cold fire(wisselende sculpturen,tapes die ingevlochten zijn en tekstueel erg gekozen heeft ),voor surrealist/meester-poeeet,neal peart om zijn voorkennis in chemie-,scheikunde,archelogisch mystieke en biologische c.q.science fiction verhalen te schrijven).

De lezers-taal van de octopussy-verkrampen dan ook niet in ingewikkele teksten die hierover gaan.
Het heerlijk hang en beukwerk op,stick it out,double agent,en animate(heerlijke geestdrift met een eerlijk intro),hebben alle medailles in huis van een meer dan enerverend,sympathieke band.

Het ontgoochelende nummer(zet mij op sterk'water...),leave that thing alone,laat een weerzin wekkende sleutel zien van een schatkist van euforie,tussen lifeson,peart/lee,horen wat een band wat een souplesse,en wat een amicale klasse...
Alien shore,everyday glory betreden ook de voetsporen van gedeprimeerd, maar gewaagde teksten,niks is minder ,(waar goed tot zeer goed), maar niet te meten met hun klassieke albums:permanent waves,moving pictures,hold your fire.

Natuurlijk mag je het wel vergelijken met elkaar, want het is en blijft immers Rush. En zelfs met steeds dezelfde bandleden. Waarom niet vergelijken met elkaar dan? Jij haalt jouw info veelal uit encyclopedieen en tijschriften schrijf je, maar een persoonlijke mening hebben over wat jij zelf van de muziek vind is toch veel leuker dan met allerlei encyclopedische dingen aankomen wat nogal verwarrend overkomt in mijn ogen toch? Hup de encyclopedieen en tijdschriften aan de kant en gewoon hoe jij dit album beleeft en wat jouw bevindingen zijn er heen posten. Daar kan ik meer mee dan van die vage overgetypte muziek wetenschappelijke verhalen. Ik zou zeggen brand los.

Totaal onleesbare berichten verwijderd.

En vandaag nog maar eens genoten van dit fantastisch klinkend album en het was potverdomme toch wel weer maanden geleden zeker, ik ga het nooit leren. Kenmerken van dit album blijft het effectvolle drumwerk van Mr. Neil Peart, geen slag of tik is buiten maat of nutteloos. Less is more, want aan wie moet hij zich nog bewijzen. Loeihard gitaarwerk van Alex Lifeson die eindelijk eens de versterkers op tien mag zetten. Het sobere doch meesterlijke basswerk van Geddy Lee, gecombineerd met zijn best klinkende zang tot dan toe. Rush trekt de heavy registers open op dit album en het klinkt heerlijk.

Ik leerde deze band per ongeluk kennen omdat ik een cd van Reef wilde kopen en mijn vriendin Rush kocht hehehe.
Geheel andere stijl maar wel erg fijn om naar te luisteren, had nog nooit van de band gehoord. Alleen is het nou een man of een vrouw die zingt, in sommige nummers lijkt het echt een man en soms een vrouw

Heerlijke plaat van Rush, en zeker verademing na het vlakkere Roll the Bones. Ik weet nog heel goed dat ik hem kocht, op plaat (was inderdaad heel lang koppig met aanschaf van CD-speler, totdat teveel albums echt amper nog op vinyl te verkrijgen was).
Naald erop, en daar ging die. En ik moet zeggen dat ik tot de dag van vandaag bij het intro van Animate nog altijd wat PearlJam invloed hoor. Vergelijk intro van Animate eens met intro van Animal van PearlJam's Vs. album.
Vond die hardere sound bij Rush weer heerlijk, prachtige nummers ook zoals Stick It Out, Between Sun & Moon (vooral in live versie van R30), Cold Fire en het geweldige Everyday Glory.

Een van hun allerbeste platen, en zeker te vergelijken met Moving Pictures. Beide geweldige platen.

O Ye of Little Faith, die dit meesterlijk album van Rush laten en/of lieten linksliggen. Dit is voor hun maatstaven - en die staan hoog - een mokerslag in je tronie. Dit is een voor hun doen zeer heavy plaat: bass, drums en de gitaar van Alex Lifeson. Hij mocht zijn vleugels weer eens volledig spreiden, want Rush sloeg opnieuw een andere richting in, minder keyboards en meer straight-to-the-point. Dit is het resultaat: een hard album met de meesters op hun instrument die het komende slagveld overzien. Gadverdamme, kunnen die mannen spelen!

Voor mij is dit album de laatste in een hele lange reeks albums die allemaal geweldig zijn! Hierna begon het verval wat gelukkig door Snakes & arrows positief werd onderbroken!
Dit album is lekker rauw geproduceerd en is weer meer gitaar oriented dan lange tijd het geval was geweest.

Mijn eerste 2 platen van Rush waren 2112 en Counterparts.
Van een "shock" gesproken als je ze na mekaar draait! En toch blijft Counterparts één van mijn favoriete Rush albums samen met Moving Pictures, Hold Your Fire, Permanent Waves en Power Windows.

Ben ik het niet mee eens want het ene is een gerecht van de Griek en het andere de Chinees.
Het blijft dezelfde band. Moving Pictures is nasi, Counterparts bami. Ik lust ze allebei!

1993: Ik ben 16 jaar oud en dit is mijn eerste Rush plaat.

Ik had eens een videoclip op tv gezien en vond het geweldig. Met name de drumpartijen. Toen dan dus deze gehuurd bij de bieb en op cassette gezet. (downloaden voor opa's).

Nog steeds één van mijn favoriete platen. Sterk grunge/crossovermetal geluid, met name in de gitaarriffs.

Dat Leave That Thing Alone ooit een grammy heeft gewonnen, verbaast me niets. Eén van mijn favoriete drum-nummers.

Meer oudelullenbands brachten stevig werk uit in deze tijd (Saga, Magnum, Uriah Heep).

Dat zachte stukje in Stick It Out vind ik persoonlijk zelf één van de hoogtepunten van het album.
Each time we bathe our reactions
In artificial light
Each time we alter the focus
To make the wrong moves seem right

You get so used to deception
You make yourself a nervous wreck
You get so used to surrender
Running back to cover your neck
In elk geval staan op Counterparts Neils beste teksten.

En toch komen deze nummers live minder over op mij dan werk van albums hiervoor! Laatst in Ahoy ook weer. Op de één of andere manier vind ik de album versies beter dan de live versies...

Hier en daar een moment waar een song op zichzelf het net redt (Alien Shore, Speed of Love) maar als album bekeken een ijzersterk werk van onze drie Canadezen met stevig drumwerk van Neil Peart, de ingetogen (niet zo hoge) zang van Geddy Lee en het heavy gitaarwerk van Alex Lifeson. Fijn album, zeer heavy album voor hun album maar vooral een klein meesterwerkje. Het is misschien niet zo progressief als eerder werk, voor wie moeten zij zich nog bewijzen, maar dit album is zo genietbaar en... één van mijn favoriete aidrumalbums. Krakertje.

Knap album. Rush rockte weer na een tiental jaren als poporkest geopereerd te hebben. Ook niet onverdienstelijk overigens.
Het spel overtuigt direct weer vanaf de eerste paar tellen. Het geheel is verpakt in uitstekende songs met enkele bruggetjes en refreintjes die direct in je hoofd gaan zitten, terwijl de muzikale uitspattingen wat meer uitdaging bieden. Opener Animate zet direct de toon en ontpopt zich als instant klassieker. Wat een heerlijk gedreven nummer.
De plaat stamt uit 1993, maar klinkt als een stadionrockplaat uit eind jaren 80. Overrompelend dus. Kevin Shirley liet zich gelden met dit prachtalbum.

Op het artwork van mijn exemplaar staat trouwens de schroefje en het moertje niet afgebeeld in het zwarte vlak. Weet iemand hoe die vork in een steel past?

Ofwel je hebt een dusdanig gelimiteerde editie dat Discogs en RYM hem beide niet kennen, of je hebt hem uit een tweedehands bak gevist, waarbij de vorige eigenaar niet zo van schroefje en moertje gecharmeerd was...

Ik denk dat ik jullie kan helpen. Ik heb een uitgave van Atlantic Recordings met referentie 7567-82528-2, op cd weliswaar. Op de voorzijde van de jewelcase hangt een sticker met volgende tekst: "Rush Counterparts Limited Edition with special cd packaging".

Wat is er speciaal aan? De hoes is de hoes zoals hier op de site afgebeeld wordt zonder schroef en moer, dus een blauw vlak met de groepsnaam en een zwarte rechthoek. Schroef en moer staan in een soort druk op de jewelcase zelve.

Ja, die versie heb ik ook.
Hij bezit trouwens ook een goudkleurige tray (waar de CD zit ingeklemd)

Is een speciale uitgave, heb hem ooit in Duitsland gekocht.

Affirmatief, Lonesome Crow. Ik denk dat deze twee zaken het "speciale" zijn aan deze uitgave. Ik heb de mijne in onze Stad aan Zee, Oostende, gekocht.

Peter Collins was de producer hiervan, toch? Kevin Shirley was er volgens mij alleen als mixer of technicus bij betrokken (maar misschien bedoel je dat ook wel)

Ben van de produkties van Kevin Shirley zelf nooit zo kapot... Trial by Fire van Journey, en ook hun laatste (revelations) vallen qua geluid vies tegen, vind ik.

Dit album klinkt gelukkig als een klok!

Puntjes op de i: "produced by Peter Collins, recorded by Kevin Shirley". Ik had het ook anders begrepen.

Dank Lonesome Crow. Ik heb ook die met gouden tray. Alleen niet met de voorbedrukte case. Die is zeker in de vrachtwagen gebarsten. Verder niets bijzonders of anders. Heb hem ooit in Assen gekocht. Dat is ook bijna Duitsland.....

Akkoord over de productie.
Ik heb juist de Rush docu gekeken, daarin werd hem min of meer die rol wel toebedeeld. Het fenomeen Rush volg ik zelf pas een jaar of tien.
Ik vind Shirley's producties wel in orde. De laatste jaren laat hij zich ook vangen door het ellendige pro-toolsvirus. Maar anno midden jaren 90 was daar nog nauwelijks sprake van. Trial By Fire van Journey vind ik eigenlijk ook geweldig klinken.

Vanwege de berichten maar weer eens opgezet.
Draai hem eigenlijhk nooit, waarom weet ik niet want het is een prima energieke CD.
Alleen track 6 & 7 vind ik weinig aan, misschien ging het daar steeds mis ik zal ze in het vervolg skippen.

Dat vind ik eerlijk gezegd ook ja. Niks mis mee...