Rush - Counterparts (1993)

Een analyse van Counterparts van Rush in drie zinnen: Er staat een aantal sterke nummers op dit album waar ik echt van kan genieten. Er staan ook wat aardige nummers op die me wel bevallen, maar die vrij snel aan de andere kant van mijn hoofd mijn oor weer uitvliegen. En er staan ook nog wat zwakke nummers op die dit album onnodig lang maken en de boel flink ophouden.

Om maar meteen positief te beginnen: Dit album opent met een aantal ijzersterke nummers. Animate, Stick It Out en Cut to the Chase vormen een fantastische albumopening. Drie stevige nummers die makkelijk blijven hangen en die je dan ook al snel kunt meezingen of -neuriën. Animate wist me vanaf de eerste paar seconden al te pakken en is mijn onbetwiste favoriet van Counterparts. Die andere twee nummers volgen op gepaste afstand, omdat Animate nu eenmaal tot de buitencategorie behoort. Dit trio is het hoogtepunt van dit album en daarmee piekt Rush te vroeg.

De zwakste nummers van dit album kom ik ongeveer halverwege Counterparts tegen. Het refrein van Between Sun & Moon klinkt wel lekker, maar verder stelt het nummer maar weinig voor en zit ik er eigenlijk niet op te wachten. Dan is vierenhalve minuut toch best lang. Datzelfde geldt ook voor Alien Shore en The Speed of Love. Double Agent bevat een aantal heerlijke riffs, maar verder vind ik het ook niet al te inspirerend. Vanaf de instrumental Leave That Thing Alone (die is wél erg goed!) gaat het niveau gelukkig weer omhoog.

Cold Fire en Everyday Glory vormen samen met Nobody's Hero de tweede groep nummers: De aardige nummers die me redelijk goed bevallen, maar me desondanks niet al te veel doen. Misschien komt het doordat ik op wat meer pit had gehoopt na het sterke openingstrio. Misschien komt het doordat mijn aandacht na 45 minuten en een aantal tegenvallende nummers behoorlijk afgezwakt is. Hoe dan ook: Aan de teksten ligt het in ieder geval niet. Die zijn eigenlijk nog beter dan die van Animate of Stick It Out. Deze nummers verdienen meer waardering dan dat ik ze als onderdeel van Counterparts kan geven. Zonde. Het enige wat ik kan doen als goedmakertje is deze nummers geregeld los van het album te luisteren. Want dan komen ze wél tot bloei.

Mijn kennismaking met de Rush uit de jaren '90 is me ondanks alles goed bevallen. In vergelijking met hun oudere werk hoor ik zeker een aantal positieve verbeteringen. Het gedateerde geluid is vervangen door een meer tijdloze sound en de zang is ook een stuk toegankelijker geworden. Niet dat ik heel veel problemen had met de klagerige, schelle stem van Geddy Lee, maar een verbetering vind ik het wel.

Al met al luistert het merendeel van de nummers op Counterparts erg makkelijk weg, makkelijker dan de nummers op bijvoorbeeld Permanent Waves of Moving Pictures, maar het samenkomen van al deze nummers op één album is helaas iets teveel van het goede. Niet alle nummers halen hetzelfde niveau en de totale lengte van 54 minuten houdt me tegen als ik dit album overweeg op te zetten. Rush had het wat beter moeten doseren: Óf wat kortere nummers, óf een paar nummers minder. Dat hebben ze niet gedaan en dus zal ik zelf moeten doseren. Als ik dit album niet te vaak draai en zo af en toe eens een paar losse nummers luister kan ik hier zeker van genieten. En dat ga ik dan ook zeker doen.

De OOR schreef destijds bij de release: een modern meesterwerk. Ik kende Rush toen pas enkele jaren (was een verstokt Marillion fan in die tijd - nog steeds overigens, maar wel minder dan toen, maar dat terzijde), en kocht deze CD dus blind. We leven nu anno 2013, 20 jaar verder en eigenlijk vind ik dit album nog steeds een modern meesterwerk!

Ik geef 4,5* en dat vanwege Speed of Love dat ik een minder nummer vind (had ik liever op Test for Echo gezien, want dan hadden we hier een volle 5* gezien bij Leptop). Dit album geeft mij altijd een enorme adrenalineboost. Het is enorm catchy, ronkend, melodieus, groovy, grunchy, heavy en de teksten zijn tijdloos en behoren tot de beste van Peart. Drumwerk lijkt ingetogen, maar jonge, jonge; weergaloos knap in elkaar gestoken - je haakt per direct af tijdens het luchtdrummen (kan ook aan mijn kwaliteiten liggen trouwens), subtiel basswerk en de zang van Lee is zo ongelooflijk passend bij de teksten; zeer overtuigend. Lifeson hervindt de lol met zijn gitaarspel, een echte liefhebber zo bleek uit een interview, met meen ik dezelfde OOR, waarin hij aangaf op aanraden van Collins weer zijn oude Les Pauls uit de kast te hebben gehaald en al spelend tot een zeer passend geluid te komen. Het album is echt een gitaarplaat geworden!

Voor mij een zekere top 10 notering waard...

Net zoals Signals en Grace under pressure voor mijn gevoel "bij elkaar horen", zijn Roll the bones (hetgeen ik altijd een geweldige plaat heb gevonden) en Counterparts voor mij een "stelletje", maar de laatste is nog wel een stukje beter dan de eerste. Dat ik hem niet het volle pond qua sterren geef komt doordat er tussen het fantastische openingskwartet en het idem laatste viertal toch een dip in de plaat zit: dat middentrio is niet echt slecht maar houdt gewoon mijn aandacht niet vast.
        Na dit album vond ik het toch wat minder worden: ik heb het allemaal wel meerdere malen beluisterd, maar de albums vielen me meer op door aparte hoogtepunten dan doordat ze me de hele speelduur lang bleven boeien.
        Fraaie live-versie van Cold fire met bijzonder hilarisch intro: Cold fire (7 mei 1994, Counterparts tour) .

Met Rush was ik uiteraard al langer bekend, maar het beste nummer van ze hoorde ik bij het NPO programma Radio Gaga.
Vanuit het Oude Rooms Katholieke Ziekenhuis in Groningen, welke jaren terug gekraakt werd, draaiden ze Animate van Rush, wat heeft dat nummer alleen al een geweldig intro!
Tot nu toe bleef het bij het album Moving Pictures, waar ik de genialiteit niet van begreep en het nummer Afterimage.
Bij een tweedehandszaak had ik wel een aantal cd’s voor een Euro per stuk kunnen scoren, en net over de grens bij Saturn ook wel wat aangeschaft goedkoop aangeschaft, maar nooit aandachtig naar geluisterd, Animate was voor mij het definitieve omslagpunt.
Ondertussen al 15 albums in bezit; Signals pas gekocht, maar nu terug naar Counterparts.

Animate geeft mij zoveel positieve energie, een oppepper voor de momenten wanneer je er doorheen zit.
Zo’n nummer wat topsporters op hun koptelefoon afspelen ter voorbereiding tot het leveren van hun beste prestaties.
Zou Rocky in 1993 gemaakt worden, dan zou deze domineren op de soundtrack, en niet Eye Of The Tiger van Survivor, dat kan gewoon niet anders; want dat is tegenover deze maar een suffe track.
Ik zie Sylvester Stallone zelfs in mijn gedachten nog sneller die eindeloze trappen op rennen.
Zelf ben ik geen sporter, heb twee jaar noodgedwongen onder voetballen gezeten, maar stond voornamelijk links buiten veld; reserve dus.
Echt een geweldige opener.
Vervolgens valt het meer duistere Black Sabbath achtige begin van Stick It Out in, en je weet dat Rush de nodige moeite heeft gedaan om de misstap Roll The Bones te doen vergeten.
Stick It Out heeft ook dat lompe doemgeluid van Alice In Chains en Soundgarden, en haakt zeker in op de heersende trends, maar hier klopt het wel weer allemaal, je hoort gewoon duidelijk Rush.
Cut To The Case is weer hoopvol, en ondanks dat dit wel wat van Live weg heeft, zijn er raakvlakken met hun betere werk, niet de afdankertjes zoals in hun vorige album.
Als je goed luistert, dan hoor je een mooie opbouw, er komen steeds meer elementen bij om uiteindelijk naar een soort van climax toe te werken.
Rush bewijst hier dat ze zich prima thuis voelen tussen de heersende gitaarrock van de jaren 90.
De overgang naar Nobody’s Hero verloopt niet geheel vlekkeloos, maar dat ben je al snel vergeten, na het prima akoestische begin, gaat het weer aardig los.
Het subtiele gitaarstukje had voor mij wat langer mogen duren, maar het getuigd ook wel van lef om juist in deze tijd niet helemaal los te gaan.
Between Sun & Moon is een heerlijke rocker, de gitaar gaat voluit, maar dan op de ouderwetse zeg maar AC/DC en ZZ Top manier, een beetje zoals The Cult deed op Electric en Sonic Temple.
Toch vind ik deze minder dan de vorige 5 nummers.
Dan maar een stuk meer knallen zoals bij Alien Shore; het is door de drums net weer een stuk meer dreigend en opgefokter, en dat komt bij mij beter binnen.
The Speed of Love sluit hier aardig op aan, hier zijn het net als bij de voorganger de drums die het geheel dragen; vooral de tempowisseling even halverwege; toch nog net niet het WOW! gevoel van de eerste vier nummers, waardoor Counterparts net wat onstabieler over komt dan Signs.
Double Agent hakt er weer een stuk steviger in, ook die lage stem past goed in het geheel, hier komt het weer absoluut in de buurt van het begin.
Leave That Thing Alone is voor mij een vette knipoog naar de jaren 80 sound, eigenlijk hoort het qua stijl helemaal niet thuis op de plaat, maar het is wel een instrumentaal hoogtepunt, dus dan vergeef je ze het al snel.
Cold Fire is dromerig en de zang heeft een soort van twijfel in zich, Geddy Lee is hier rond de veertig jaar, en dan openbaren zich vaak persoonlijke onzekerheden, die als demonen bevochten dienen te worden; tenminste zo ervaarde ik mijn 40ste levensjaar, een soort van 2e puberteit, maar dan meer als besef van langzame lichamelijke aftakeling; een soort van midlife crisis.
Everyday Glory is de triomf, het muzikale slagveld overwonnen, waarbij veel wordt terug gekeken op de eigen jeugd, maar ook de jeugd die aan de eigen kinderen is geschonken, tenminste zo komt de tekst van Geddy Lee op mij over.
Misschien vind ik daarom de laatste twee nummers weer erg sterk, ze lijken voor mijn gevoel zo mooi op elkaar aan te sluiten.

Dit is stiekem toch een van de zwakkere platen van Rush voor mij. Het ligt niet aan de moderne sound. Voor mij mist de sfeer die Roll The Bones toch net wat lekkerder maakt. De muziek is op de openingssongs niet heel bijzonder. Spannend is het wederom niet, al maak ik een uitzondering voor de instrumental Leave That Thing Alone. Misschien is Rush hier gewoon te volwassen voor mij. Hier en daar is het spacy, maar ik mis de sci-fi. Overall een album dat ok is. Het is natuurlijk ook geen straf om er naar te luisteren, maar Rush kan beter.


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Presto

Rockt lekker! Rush klinkt hier modern, stevig en nog steeds lekker technisch. Met Nobody's Hero hebben we ook weer een van de meest aangrijpende teksten door Peart neergepend. Samen met The Pass zeker een van de mooiste thema's die ze ooit hebben aangesneden.

Andere songs die er goed ingaan zijn het spetterende Animate, Stick It Out, Cut To The Chase en Leave That Thing Alone. Lifeson en Lee klinken frisser dan op de vorige twee albums het geval was en over het geheel kan ik geen minpunten ontdekken. Ja, het kan spectaculairder en het is misschien wat meer mainstream geworden, maar de kwaliteit is nog steeds hoog. Lekker album.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Caress Of Steel
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto

Counterparts is een speciaal album voor me. Het is mijn kennismaking met de band en rond de tijd van de release draaide ik de CD als het ware grijs. Nog steeds een van mijn favoriete platen van de band.

Het songmateriaal is sterk en in tegenstelling tot de twee voorgaande albums klinkt Rush hier scherp en energiek, daarbij geholpen door de punchy mix van Kevin Shirley. Het album kent mijns inziens geen zwakke broeders, maar Animate, Stick It Out, Nobody's Hero en Alien Shore steken wat mij betreft nog even boven de rest uit.

Score: 86/100

1. Hemispheres
2. 2112
3. A Farewell To Kings
4. Permanent Waves
5. Moving Pictures
6. Power Windows
7. Counterparts
8. Fly By Night
9. Hold Your Fire
10. Grace Under Pressure
11. Caress Of Steel
12. Signals
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto

Ik vind deze plaat toch ook weer niet echt goed. Belangrijkste reden: het songmateriaal spreekt niet zo erg tot de verbeelding. De hoge score hier kan ik dan ook niet onderschrijven. 2,5 ster kom ik op uit.

“Animate me!”

Counterparts is het vijftiende album van mijn favoriete groep, waarbij ik vaak heb geaarzeld (maar nu niet meer) tussen een vier en en vier komma vijf. Het is een album dat ik pas de voorbije dagen / weken weer heel veel afspeel. Mijn redenen hiervoor zijn bekend, die jaren negentig laten bij mij op muzikaal vlak geen grote indruk na, ik heb het meer voor dat decennium daarvoor en de jaren negentig waren toen voor mij een tijd waarin mijn interesse in muziek wat naar de achtergrond verdween, maar nooit voor Rush.

Ik bleef ze trouw volgen want ze waren “mijn” groep in die vriendenkring die juist meeging in heel die jaren negentig. Koppigheid is mijn kenmerk, mijn baas kan ervan meespreken maar na dertig jaren trouwe dienst is hij al het een en het ander gewoon van mij. A propos, dit is een album met opnieuw producer Peter Collins achter de talrijke knoppen. Ik herinner aan zijn andere samenwerkingen met Rush: Power Windows, Hold Your Fire en Test for Echo. Hij was ook de producer voor het eveneens sprankelende Operation: Mindcrime van Queensrÿche.

De onverslijtbare opener dan maar: Animate? Wat een geweldige albumopener is dit, wat een “djoef van de week” is dit op je bakkes, wat een adrenaline opwekkend nummer is dit, waarbij het koppeke op en neer gaat op de haast hypnotische drums en ride cimbaal van Neil Peart. Door die van energie overlopende prachtsong met een aftellende Neil Peart, een wervelende Alex Lifeson en die schreeuw op het einde van een trouwens geweldig zingende Geddy Lee is dit één van mijn favoriete Rush albumopeners, samen met Tom Sawyer, Subdivisions (!!!) en Distant Early Warning op voorgaande albums.

De toon is gezet, heel veel gitaar dus heel veel ruimte én geweldige gitaarsolo's voor Alex Lifeson, betrekkelijk weinig keyboards voor hun doen in vergelijking met – juist, ja – die jaren tachtig, een voor Rush maatstaven snoeihard album mét een goed geluid dat je omarmt en je pas helemaal op het einde weer loslaat, om je even te laten bekomen, om weer te ademen, om te beseffen dat dit een spetterend album is. Dank u, Mr. Peter Collins.

Niet alleen die opener is van een allerhoogst niveau, Stick It Out en Cut to the Chase zetten de gekozen weg verder om dan even een rustpunt in te bouwen bij het met zijn teksten bijzonder gevoelige Nobody's Hero. Dan volgt opnieuw een geweldige drive in Between Sun and Moon met geweldige tussenpartijen van Neil op de toms en afwisselend op ride en china cimbaal, het is tevens een hernieuwde tekstuele samenwerking tussen Neil Peart en Pye Dubois.

Alleen heb ik een puntje om over te “melken” / te “neuten” (West-Vlaams voor kniezen) namelijk de aanwezigheid van een aantal fade-outs die vaak de uitbundige euforie afknijpen bij nummers die, tja, best nog een flink eind hadden mogen doorgaan. Je kunt niet alles hebben, durven maken is ook durven schrappen en de luisteraar op het einde verlangend naar meer achterlaten is toch ook een kunst op zich.

Blij ben ik opnieuw met een instrumentaal nummer, Leave That Thing Alone, Rush humor verwijzende naar het instrumentale Where's My Thing? (album Roll The Bones). Double Agent is een specialleke met gesproken teksten maar met een pracht refrein. Minder opgezet ben ik met de nummers The Speed of Love en Double Angent. Cold Fire en heel zeker afsluiter Everyday Glory herstellen het goede gevoel dat ik bij Counterparts heb en blijf hebben.

Ah, de jaren negentig. Natuurlijk liet ik mijn vriendenkring in zijn waarde en knikte ik beleefd van ja telkens ze die nieuwe groep voorstelden die het ging maken. Ik glimlachte minzaam ondanks mijn bekende koppigheid en dacht bij mezelf: “Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is.” Ik deed lekker mijn ding en hield “mijn” Rush lekker dicht bij mij, ver van hoe Grunge en andere muziekstijlen de (ook Metal) muziekwereld haast op zijn kop zetten. Dit is een fel album, een fel door mij gewaardeerd album met mijn drie persoonlijke favorieten, natuurlijk Animate, maar ook Between Sun & Moon en Everyday Glory. Dit is een goeie, een hele goeie.