Rush - Test for Echo (1996)

Zeker, producers als: Martin, Spector, Birch, Rubin,Ezrin en Rasmussen drukte een duidelijke stempel op hun productie.
Maar vaker zet ik ook een nieuwe plaat op zonder te merken dat een favoriete groep een andere producer heeft.
Soms wil een band ook iets speciaals en kiest daar de producer bij.
Hine past wat mij betreft ook prima bij de richting die Rush hier in geslagen was, als je liefhebber van het wat ruwere en vettere jaren 70 geluid zal dit minder kunnen bevallen.

Sinds Rush ermee opgehouden is, heb ik pas ontdekt wat een geweldige band het is. Ik ken de platen nog niet allemaal goed genoeg om al een echte favoriet aan te wijzen, ook een echte favoriete periode heb ik nog niet. Ook deze bevalt me weer uitermate goed. Rush is voor mij een heerlijke verademing tussen al het gebeuk en gegrom door.

Als je Test for Echo al goed vindt kan je de rest ook blindelings aanschaffen. Typisch 2,75* album voor mij. Wel herkenbaar dat Rush een verademing tussen het gebeuk en gegrom is, als ik het vanuit mijn thrash-tijd van vroeger bekijk. Vandaag de dag is Rush een vaste terugkerende waarde in het muzikale landschap hier.

Album nummer zestien is dit natuurlijk, de opvolger van het volgens mijn bescheiden mening heel goede Counterparts, maar mijn verwachtingen worden hier totaal niet ingelost, in die zin dat dit mijn minst favoriete Rush plaat is. Echt, ik was niet zinnens om hier veel tijd (en woorden) aan te besteden want veel goede dingen heb ik hierover niet te zeggen, zelfs na een zoektocht met een kanjer van een vergrootglas en met veel vergevingsgezindheid voor de occasionele mistap(pen) van mijn favoriete groep(en).

Drie voorgaande opmerkingen betreffende Alex en Neil, het zijn zaken die ik nog al te goed weet. Tussen Counterparts en deze Test for Echo brengt gitarist Alex Lifeson onder de artiestennaam Victor een gelijknamig soloalbum uit. Hij staat op MusicMeter, ik heb hem in mijn muziekcollectie en daarmee is zowat alles gezegd. Positief is dat hij iets heel anders probeert dan met Rush, in mijn ogen toont het vooral aan dat Rush als collectief sterker is dan de som der delen en of we dat allemaal beseffen. Hun jarenlange samenwerking is af.

Ook drummer Neil Peart zoekt en vindt iets heel anders, als producer is hij in 1994 verantwoordelijk voor een eerbetoon aan drummer Buddy Rich, “Burning for Buddy”. In 1997 komt dan “Burning for Buddy II” uit. Links hierbij bij deze aanraders: The Buddy Rich Big Band - Burning for Buddy (1994) - MusicMeter.nl & The Buddy Rich Big Band - Burning for Buddy Volume II (1997) - MusicMeter.nl. Hiermee kon ik trouwens destijds als crewlid (2016-2020) zijn artiestenpagina tamelijk compleet aanvullen en zorgen voor een mooie foto van hem. Graag gedaan en wat mis ik hem nog altijd.

Maar er is meer, een kanjer van een drummer als Neil Peart besluit opeens om drumlessen te volgen bij Freddie Gruber, zoek hem maar zelf op om bij te leren. Neil Peart verandert zijn speelstijl én drumopstelling wat mijn respect oplevert: na al die jaren als virtuoos beslissen dat zelfs hij kan bijleren. Het levert een bijzonder speciaal item op in mijn collectie: https://www.discogs.com/release/15630706-Neil-Peart-A-Work-In-Progress. De poster hierin hangt trouwens in mijn muziekkamer. Ik hoef maar even rechts van mij te kijken, dichtbij.

Zeg, Sir, Luc, wanneer ga je over dit album beginnen? Nu. Kort en bondig. Half the World, The Color of Right, Totem en het schuimbekkende Dog Years, deze nummers ga ik onthouden voor dit album, niet voor hun hele discografie. Zoals een aantal collega's vóór mij voel ik me ook zelden geroepen om dit album op te leggen, mijn gedachten blijven maar afdwalen naar albums die ik op dat moment liever zou afspelen. Na al die jaren heb ik nog altijd een gebrek aan interesse in dit album, dat is mijn samenvatting van dit album. Het kan verkeren.

Meer achtergrondinformatie dan werkelijke informatie over dit album is dit epistel, ingegeven natuurlijk door mijn gevoel over dit album: er zit voor mij niet genoeg leven in dit album, het geluid bevalt mij ook minder ondanks de aanwezigheid van topproducer Peter Collins, het is tammer, het is zo kil, ja, kil vind ik het. Het lijkt alsof die drie voorafgaande opmerkingen van mij een beter album in de weg stonden. Dis is wel mijn favoriete groep, hé, maar toch, deze zal weer voor een hele tijd in mijn alsmaar voller gerakende cd-kast vliegen. Zes lange jaren later komt hun volgend album uit, Vapor Trails, een mijlpaal maar dan om vreselijke redenen...

Mee eens. Rush is een geweldige band, maar dit album is kut met peren. Geen goede songs, geen bezieling, geen goede plaat. 1,5 ster slechts

Tja dit is inderdaad geen heel best album. Al denk ik dat er meer dan genoeg bands zijn die wilden dat ze ooit zulke nummers konden bedenken dan wel schrijven. Maar voor Rush begrippen is dit wat magertjes. Ik luister 'm ook zelden. Samen met Vapor trails met afstand m'n minst gedraaide Rush plaat. Toch staan er in de vorm van het titelnummer, Resist, Dog years, Half the world en The color of right nog wel een aantal prima nummers op. En met bijna 54 minuten duurt het album me ook te lang.

Bewonderenswaardig Vielip dat jij toch nog liefst 5 tracks van dit album de moeite waard vind, prima vind zelfs, lees ik. En alhoewel ik deze mening niet met je deel werkt jouw enthousiasme en liefde voor muziek bij mij wel altijd aanstekelijk ! Wat ik me oprecht afvraag, wat vind jij nou echt heel slecht?

Dat is een goeie. Ik kan heel flauw doen en hele stromingen of genres noemen maar dat is te makkelijk. Als ik het bij door mij geliefde genres als rock, hardrock en metal hou met al hun varianten dan is er echt wel wat op te lepelen vermoed ik. Is ook heel persoonlijk natuurlijk.