Rush - Test for Echo (1996)

Het nieuwere werk van Rush... Toch even wennen, maar ik moet zeggen dat ik het nog best een lekker album vindt.. niet zo fijn als mijn favoriet "Hemispheres".

Test for echo weet de vernieuwingen van Counterparts weer in een iets klassiekere prog-rock/metal sound in te bedden. Deze ontwikkeling zou Test for echo sterker maken dan zijn voorganger, ware het niet dat de composities op dit album minder sterk zijn. Een echt slecht nummer staat er niet op, wel veel middelmaat. De tekst van Virtuality is tenenkrommend. Wel zeer goed zijn Driven en het titelnummer. 3,5*

Rush heeft jarenlang geweldige platen gemaakt. Een mooie evolutie doorgemaakt ook en altijd weer genieten geblazen.

Helaas, dit is dan toch het eerste mindere album
Kan het ze eigenlijk nauwelijks kwalijk nemen

Momenteel zit hij hier weer eens in de pc na enige tijd stofvangen (want zoals al gezegd: het is inderdaad niet direct hun meest briljante werk), maar ondanks de wat minder sprankelende composities ben ik toch wel weer diep onder de indruk van hoeveel er instrumentaal nog steeds in elk nummer gebeurt. Ik zie dat ik hem nog steeds op 3½* heb staan... afijn, die score is meer dan verdiend.

Leuke cd, meer niet. De mannen kunnen veel beter, en op een aantal nummers (Driven, Resist, Time and Motion) laten ze het ook horen. Maar voor de rest is het middelmaat, een cd die weinig rondjes draait in mijn cdspeler.

Dit ligt nu momenteel op: destijds had ik een (voor hun doen) magere 3,5 gegeven en ik begrijp nog altijd dat cijfer: het is een middelmatig album met weinig uitschieters: Test For Echo, Driven en Totem. Ze kunnen beter.

Deze vind ik één van de mindere van het Canadese drietal. Het valt een beetje tussen alles in. Men probeert het poppy karakter van de nummers te verhullen met een iets directer geluid, zo lijkt het. De minder poppy nummers klinken nog het best. Daarbij reken ik dan het titelnummer en Driven. Erg rustig en tekstueel sterk zijn Half The World en Resist. Ik blijf het een plaat vinden die nergens uitbreekt.

Dit was helaas het eerste Rush-album dat me echt zwaar tegenviel.
Het is allemaal niet slecht, maar er is maar weinig dat me op dit album weet te boeien. Wellicht door de zanglijnen, die af en toe wel erg vlak en emotieloos overkomen, en weinig pakkends hebben.

Een euvel dat mijns inziens op iedere plaat na het geniale Counterparts wel lijkt voor te komen. Er blijft zo weinig hangen.

Mijn favoriet is in ieder geval The Color of Right aangezien Geddy daar in ieder geval weer eens de hoogte in durft te gaan, wat de spanning van het nummer ten goede komt.

Helaas maar 2,5 ster.

Het moest natuurlijk ooit een keer gebeuren na zoveel jaar en na zoveel mooie albums: een tegenvaller. En dit is 'm dan geworden: "Test for Echo." Toch begint de cd goed met het titelnummer en vooral het pakkende "Driven." Maar dan komt de matige ballad "Half the World." De melodie, zoals dit album meer laat horen, is simpel en enorm poppy. Moest het de Top 40 in of zo? Met "The Color of Right" lijken ze zich te herpakken maar dat gladstrijkende synthesizertje in het refrein verpest veel voor me. "Time en Motion" is een van de betere van Test for Echo (alhoewel ook hier weer een zinloos synthesizer-riedeltje in zit). "Totem" is niet meer dan een simpel popliedje die samen met de teksten van "Virtuality" ("Net boy, net girl...") de genadeslag vormen voor de cd. Een rockend Dog Years er tussen redt het geheel niet. Dan volgt toch nog verassend de sterke en meeslepende ballad "Resist." Afgesloten wordt er met de instrumental "Limbo" en "Carve away the Stone." Ze zijn niet slecht maar kunnen een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken.

Grappig, je komt tot dezelfde totaalscore als ik, maar dan om heel andere redenen.

Ik vind Resist persoonlijk een draak van een nummer.
En bij Half the World was ik juist blij een melodie te horen die ergens naartoe leek te gaan. Want dat vind ik het grootste euvel van de albums na Counterparts, die kennen zo weinig pakkende zanglijnen.

Ik keek afgelopen weekend bijvoorbeeld nog eens naar R30, en toen kwam Between the Wheels voorbij. Zo'n refrein mis ik gewoon!

Ach, nostalgie.....(mijmerdemijmer)

Met die paar goede rocksongs neem ik wel genoegen. Dog years is een prima hardrocknummer. Het grijpt terug op All the worlds a stage, zo klinkt het haast. Leuke song. Time and motion klinkt wat naar A farewell to kings en is één van de beste nrs. Altijd wat verbaast geweest over de riffs van Virtuality & Driven. Vooral Driven is een goed lied. Test for echo zelf is ook goed. Totem is zo raar nog niet en Resist is de uitschieter. Half the world begint na een minuut al te vervelen en The colour of right is ronduit zwak. Het instrumentale Limbo is altijd wat doorbijten maar best wel goed te noemen. Alex speelt een mooie partij slaggitaar. Als je er even voor zit is Test for echo best wel te doen. Carve away the stone is heel goed aan te horen. Lifeson z'n soloplaat Victor is toch beter dan deze Rush. 3'5ster.

Dit album dingt bij mij mee naar de titel 'minste van Rush'. Heb 'm gekocht om m'n Rush verzameling compleet te houden maar draai 'm zelden. Het titelnummer vind ik wel te gek trouwens! Driven en Resist ook nog wel maar verder vind ik het allemaal nogal middelmatig voor Rush begrippen.

Hmmm....ik vind hem toch erg goed, vooral de geluidskwaliteit is verschrikkelijk goed, de bassen donderen superstrak door de kamer heen. Misschien niet de beste maar ik vind alles top van Rush vanaf Permanent Waves.

In die competitie doet deze het bij mij ook erg goed. Roll The bones staat daarin op dit moment op 1

Ik vind het een onderschatte plaat. M.i. staan er geen zwakke nummers op; ja, zelfs enkele echt goede nummers (Test for echo, resist, Dog years). Favoriete Rush-plaat uit de jaren 90.

Beter dan Counterparts? Tjee.

yep, beter dan Counterparts (klein beetje maar)

Voor mij niet beter dan Counterparts maar toch wel een zeer goed Rush-album.
Time And Motion is hier het minst toegankelijke nummer en heeft heel wat draaibeurten nodig gehad vooraleer ik het kon waarderen.

Time and Motion vind ik echt een heerlijk nummer. Een van de beste van dit album.

Aanbeland bij Test For Echo en die zet ik ook op 4*.
Sterke nummers als de titelsong, Driven, Totem en Virtuality worden afgewisseld met "iets mindere" nummers als Half The World, The Colour Of Right en Carve Away The Stone.
Die 3 zijn verre van slecht natuurlijk maar hebben niet dezelfde impact als de andere nummers.

counterparts is toch nog een kwalitiet beter dan deze test for echo, de beste jaren 90 rush plaat !!

Na een uitstekende Counterparts was dit de 2e cd die ik van Rush heb aangeschaft. Het titelnummer opent lekker pittig en datzelfde geldt voor Driven (mooi dat acoustisch gitaarwerk ertussendoor). Half the World is een mooi nummer met een tot meezingen nopend refrein. The Color of Right is even wat minder dan de eerste 3 nummers maar luistert toch lekker weg. Time and Motion is weer meer progressief en daarom een van mijn favorieten op deze cd. Totem is weer zo`n lekker meedein nummer en mooie acoustische gitaarpartijen. Dan mijn favoriete nummer op deze cd Dog Years,gewoon een heerlijk rocknummer! Virtuality is ook een pakkend nummer en rockt weer prima. Resist is semi acoustisch maar klinkt mij lekker in de oren. De instrumentale nummers van Rush zijn altijd top en dan geldt dus ook voor Limbo. Deze keer toch iets anders door het fraaie achtergrond zangwerk van Geddy, een erg afwijkend nummer en gedurfd. Carve Away the Stone sluit deze cd weer erg goed af en is een van mijn favoriete nummer van deze cd. Vind hem iets minder dan Counterparts maar toch 4 sterren.

Een wat stuurloze plaat dit.
Aan de ene kant willen ze wat meer inhoud geven aan de songs om de fans uit hun symfo -periode tevreden te stellen en aan de andere kant toch herkenbare compactere nummers maken.

De uitschieter "Time and Motion" bedient de oude Rush fans en had in een jaren-'70 uitvoering op "Hemispheres" niet misstaan.
De eerste 2 songs blijven steken in de goede bedoelingen maar ze houden zich in en durven niet voluit te gaan, met het resultaat kan ik weinig....
Zo ook met "The Color of Right", zwalkend en nergens to the point komend.
"Virtuality" kent een plichtmaige vervelende terugkerende rif en het reffrein word gebracht (instrumentaal en zang) alsof ze er helemaal geen zin in hadden.
De afsluiter "Carve Away the Stone" wordt zo zonder plezier en routineus gebracht dat ik die ook niet meer wil horen.

Daar waar gekozen word voor herkenbare songs zonder af te dwalen in halfslachtige symfo toevoegingen die komen het beste uit de verf.
Zo zijn "Half the World" en"Totem" voor mij songs die helemaal af zijn en lekker weg luisteren.
Een heerlijk on-Rush achtige ruigheid in "Dog Years", met riffs die in een black-metal band niet zouden misstaan het is mijn 2de favoriet van dit album voor me.
Een vergeten pareltje van ze is "Resist", het lijkt wel een leftover van "Permanent Waves", schitterend gitaarwerk van Alex hierop.
Het instrumentale "Limbo" word gered uit de middelmaat door de afwijkende achtergrondzang erg goed gedaan dat.

Ik ben dus bezig om vanaf "Presto" mijn originele Rush CD's te kopieren en de nummers die mij niet bevallen eraf te laten.
De slachting op dit album is pijnlijk, track 1,2,4,8 en 11 hoef ik niet te horen.
Tsja, 5 van 11 songs eraf maar daardoor hoor ik de goede songs ook weer eens wat daardoor draaide ik "Test for Echo" vrijwel nooit.

De 6 songs die ik ga branden zijn voor mij 4 sterren, de rest 2 sterren.
Dus (6x4) + (5x2) / 11 = 3,09 dus afgerond 3 sterren.

Opvolger van het prima Counterparts. Een heel aardige cd, niet meer en niet minder. Positieve uitschieters hier Test for Echo, Dog Years, Virtuality, resist en Limbo. Ik vind hem een tikkie minder dan de voorgaande platen, ik geef 3.5*

Het wordt tijd dat deze plaat een opwaardering gaat krijgen. Zojuist na lange tijd weer beluisterd en hij blijft erg sterk. Wellicht dat het er ook mee te maken heeft dat deze plaat uitkwam in de periode dat ik Rush echt heb ontdekt. Met uitzondering van Virtuality staat hier echt geen zwakke broeder op. Het blijft voor mij de beste plaat uit de wat ik maar noem post-keyboard-periode van Rush.

Met een lange tijd niet geluisterd te hebben, geef ik dit album 3*. Als dit betekent dat ik deze, naar wat ik nu denk 1 van de minste Rush albums, opnieuw moet luisteren voor een betere score....dan ga ik dat met veel plezier doen! . Keep you posted!

Aldus, ik ben er eens goed voor gaan zitten en Casper heeft het wat mij betreft treffend verwoord. De composities zijn behoorlijk eenvoudig, onRush eigenlijk. De instrumentale invulling, vooral Lee, is plaatselijk zeer aardig. Tekstueel heb ik Peart veel beter in vorm gezien. Ik rond mijn score af naar beneden (3*).

Mij lijkt het niveau van Rush platen redelijk constant, met af en toe een uitschieter naar boven. Ik kan deze niet slechter beoordelen als de directe voorgaande Rush platen.

Zeker niet hun beste werk en ook bij mij was deze Test For Echo even doorbijten maar naar meerdere luisterbeurten kom ik gewoon weer op een ruim voldoende uit.
Het titelnummer, Half The Word & Resist waren direct al zekerheidjes, de rest moest even bezinken bij mij maar de meeste nummers komen toch wel op een voldoende uit.
De nummers zitten gewoon weer ingenieus in elkaar.

Blijft een raar Rush album voor mij, in mijn herinnering is het niet veel soeps. Maar als je het dan weer eens afspeelt dan blijkt het best een OK album te zijn. Was destijds wel een teleurstelling na het goede Counterparts.