Rush - Test for Echo (1996)

Een wat stuurloze plaat dit.
Aan de ene kant willen ze wat meer inhoud geven aan de songs om de fans uit hun symfo -periode tevreden te stellen en aan de andere kant toch herkenbare compactere nummers maken.

De uitschieter "Time and Motion" bedient de oude Rush fans en had in een jaren-'70 uitvoering op "Hemispheres" niet misstaan.
De eerste 2 songs blijven steken in de goede bedoelingen maar ze houden zich in en durven niet voluit te gaan, met het resultaat kan ik weinig....
Zo ook met "The Color of Right", zwalkend en nergens to the point komend.
"Virtuality" kent een plichtmaige vervelende terugkerende rif en het reffrein word gebracht (instrumentaal en zang) alsof ze er helemaal geen zin in hadden.
De afsluiter "Carve Away the Stone" wordt zo zonder plezier en routineus gebracht dat ik die ook niet meer wil horen.

Daar waar gekozen word voor herkenbare songs zonder af te dwalen in halfslachtige symfo toevoegingen die komen het beste uit de verf.
Zo zijn "Half the World" en"Totem" voor mij songs die helemaal af zijn en lekker weg luisteren.
Een heerlijk on-Rush achtige ruigheid in "Dog Years", met riffs die in een black-metal band niet zouden misstaan het is mijn 2de favoriet van dit album voor me.
Een vergeten pareltje van ze is "Resist", het lijkt wel een leftover van "Permanent Waves", schitterend gitaarwerk van Alex hierop.
Het instrumentale "Limbo" word gered uit de middelmaat door de afwijkende achtergrondzang erg goed gedaan dat.

Ik ben dus bezig om vanaf "Presto" mijn originele Rush CD's te kopieren en de nummers die mij niet bevallen eraf te laten.
De slachting op dit album is pijnlijk, track 1,2,4,8 en 11 hoef ik niet te horen.
Tsja, 5 van 11 songs eraf maar daardoor hoor ik de goede songs ook weer eens wat daardoor draaide ik "Test for Echo" vrijwel nooit.

De 6 songs die ik ga branden zijn voor mij 4 sterren, de rest 2 sterren.
Dus (6x4) + (5x2) / 11 = 3,09 dus afgerond 3 sterren.

Deze wordt vaak als minder album van Rush genoemd, maar mij overtuigd deze wel.
Tekstueel hebben ze beter werk afgeleverd, ik kan mij goed voorstellen dat de inspiratie in de loop van jaren minder is geworden, maar muzikaal gezien doen ze het nog steeds prima.
Het geluid is al gelijk vanaf opener Test For Echo wat steviger; al snel valt een Red Hot Chili Peppers achtige switch in, om vervolgens weer verder te gaan in een harder rockgeluid.
Geddy Lee gaat los met zijn bas voluit, en zo hoor ik hem het liefste.
Mijn indruk is dat hij gedurende de jaren steeds lager is gaan zingen, en zijn zwaarder aangezette stem bevalt mij erg goed.
Driven hakt hier stevig op in, weer een hardere sound, maar nu gevolgd door een akoestisch gedeelte, maar de hoofdrol is toch weer weg gelegd voor het spel van Geddy Lee, heerlijk lomp speelt hij hier, ondersteund door het altijd geslaagde gitaarspel van Alex Lifeson.
Half The World is een stapje terug, een wat meer gangbaar geluid, gericht op het grote publiek, een duidelijke single.
Maar ook hiervan wordt ik nog zeker blij.
The Color of Right heeft weer een harder begin, maar sluit verder weer meer aan bij de voorganger.
Deze vind ik net wat minder, het lijkt net of de zang van Geddy Lee er later in de mix is toegevoegd, deze steekt er een beetje vreemd boven uit.
Time and Motion lijkt wat rustiger te beginnen, maar ook hierbij wordt de sound al snel wat duisterder, en de solo halverwege laat horen dat ze in de jaren 90 perfect aansluiten bij de heersende gitaarbands, over het algemeen gaat het meer richting metal, de grunge is vooral hoorbaar in de onvoorspelbare donkere kronkels.
Totem past eigenlijk totaal niet tussen de rest, en mij trekt het ook een stuk minder; het heeft net een te optimistisch geluid.
Vanaf de drie minuten veer ik wel weer op, want die overgang zit wel weer heel sterk in elkaar; helaas gaat het vervolgens weer verder in het peace, love and happiness gevoel.
Dat past Dog Years er weer beter tussen met de bijna hardcore punk stukken, leuk gedaan!
Virtuality is in het begin wat Enter Sandman achtig, maar krijgt al snel een eigen wending, het refrein is simpel, maar blijft daardoor wel hangen.
Resist heeft een Crowded House achtige zang, anders kan ik het niet noemen, maar is voor mij na het titelnummer Test For Echo en Driven het derde hoogtepunt, al gaat Geddy Lee soms met zijn stem hier ook wel richting Bon Jovi.
Limbo is een prima instrumentaal stuk, maar eigenlijk gewoon een opvullertje, had voor mij niet perse gehoeven; het gejammer van Geddy Lee klinkt alsof hij met het Limbo dansen zijn edele delen aan de vlammende stok heeft verbrand.
Carve Away the Stone is niet heel bijzonder, maar kan er wel mee door, en hierdoor kom ik tot de conclusie dat Test For Echo absoluut geen slechte plaat is, met drie goede uitschieters naar boven.

Ik kan er echt weinig over zeggen. Test For Echo staat al sinds 2007 in mijn kast, maar echt nooit voel ik me geroepen om het album aan te zetten. Driven vind ik op Rock In Rio echt een fantastische track, maar op album komt het allemaal niet zo goed over. Zo'n track als Time And Motion heeft best nog wel wat weg van progmetal, maar de productie is net niet zwaar genoeg om het nummer helemaal naar grote hoogtes te stuwen. Opener Test For Echo vond ik altijd best aardig, maar ook nu is het allemaal gewoon te tam. Rond Virtuality wordt het allemaal wel iets interessanter/steviger, maar nog steeds valt het allemaal in het niet bij wat de band verder allemaal gedaan heeft. Resist klinkt in akoestische versie op Rock In Rio ook beduidend beter.

Tevens ook het eerste album waarop ik Lee's zang bij vlagen echt behoorlijk zwak vind eigenlijk. Nu is het vanzelfsprekend logisch dat dit een keer gebeurt, maar jammer blijft het toch. Beledigt me overigens ook nergens, maar het is wederom geen album dat ik snel nog een keer op ga zetten.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Caress Of Steel
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto
16. Test For Echo

DIt album heb ik al zelden gedraaid en ook nu weer heb ik moeite met het luisteren ernaar. Het doet me allemaal niks. De dynamiek is ver te zoeken en ik vind de band ook wat ongeïnteresseerd klinken. Presto vond ik erg lastig uit te zitten en Test For Echo zit daar niet ver van af. Het voelt natuurlijk niet goed om een van je favoriete bands zo af te branden, maar ik kan hier echt niks mee. Er staat ook wel genoeg materiaal op dat aan te horen is. Dat is het meest positieve dat ik kan bedenken hier. Het is echt matig


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Test For Echo
16. Presto

Het cliché over een goed geoliede voetbalploeg luidt vaak dat het geheel meer is dan de som der delen, maar voor deze plaat geldt wat mij betreft eigenlijk het tegenovergestelde: als ik de nummers in detail en met volle aandacht beluister is er met dit album niet zo gek veel mis, maar als geheel kan ik Test for echo toch niet echt een goede plaat vinden. De sound is vaak wat amorf, de gitaarriffs liggen te veel in het lage register, de zang is niet meer zo uniek als vroeger, de mogelijkheid om nummers met keys wat kleur te geven wordt onbenut gelaten, de ritmes hebben niet zo veel dynamiek, en de nummers zitten te vaak in dezelfde vijf-minuten-range (die soms eerder aanvoelt als zes). Zoals gezegd, als ik de nummers apart beluister zit er niets slechts bij, en Driven is zelfs een absoluut hoogtepunt met die killer-riff en de nerveuze energie van de breaks, maar wanneer ik de plaat van a tot z draai blijf ik na afloop achter met de indruk dat het allemaal teveel van hetzelfde is geweest. (Zoals gebruikelijk wel weer een prachtige vormgeving van het boekje door Hugh Syme.)

Album nummer zestien is dit natuurlijk, de opvolger van het volgens mijn bescheiden mening heel goede Counterparts, maar mijn verwachtingen worden hier totaal niet ingelost, in die zin dat dit mijn minst favoriete Rush plaat is. Echt, ik was niet zinnens om hier veel tijd (en woorden) aan te besteden want veel goede dingen heb ik hierover niet te zeggen, zelfs na een zoektocht met een kanjer van een vergrootglas en met veel vergevingsgezindheid voor de occasionele mistap(pen) van mijn favoriete groep(en).

Drie voorgaande opmerkingen betreffende Alex en Neil, het zijn zaken die ik nog al te goed weet. Tussen Counterparts en deze Test for Echo brengt gitarist Alex Lifeson onder de artiestennaam Victor een gelijknamig soloalbum uit. Hij staat op MusicMeter, ik heb hem in mijn muziekcollectie en daarmee is zowat alles gezegd. Positief is dat hij iets heel anders probeert dan met Rush, in mijn ogen toont het vooral aan dat Rush als collectief sterker is dan de som der delen en of we dat allemaal beseffen. Hun jarenlange samenwerking is af.

Ook drummer Neil Peart zoekt en vindt iets heel anders, als producer is hij in 1994 verantwoordelijk voor een eerbetoon aan drummer Buddy Rich, “Burning for Buddy”. In 1997 komt dan “Burning for Buddy II” uit. Links hierbij bij deze aanraders: The Buddy Rich Big Band - Burning for Buddy (1994) - MusicMeter.nl & The Buddy Rich Big Band - Burning for Buddy Volume II (1997) - MusicMeter.nl. Hiermee kon ik trouwens destijds als crewlid (2016-2020) zijn artiestenpagina tamelijk compleet aanvullen en zorgen voor een mooie foto van hem. Graag gedaan en wat mis ik hem nog altijd.

Maar er is meer, een kanjer van een drummer als Neil Peart besluit opeens om drumlessen te volgen bij Freddie Gruber, zoek hem maar zelf op om bij te leren. Neil Peart verandert zijn speelstijl én drumopstelling wat mijn respect oplevert: na al die jaren als virtuoos beslissen dat zelfs hij kan bijleren. Het levert een bijzonder speciaal item op in mijn collectie: https://www.discogs.com/release/15630706-Neil-Peart-A-Work-In-Progress. De poster hierin hangt trouwens in mijn muziekkamer. Ik hoef maar even rechts van mij te kijken, dichtbij.

Zeg, Sir, Luc, wanneer ga je over dit album beginnen? Nu. Kort en bondig. Half the World, The Color of Right, Totem en het schuimbekkende Dog Years, deze nummers ga ik onthouden voor dit album, niet voor hun hele discografie. Zoals een aantal collega's vóór mij voel ik me ook zelden geroepen om dit album op te leggen, mijn gedachten blijven maar afdwalen naar albums die ik op dat moment liever zou afspelen. Na al die jaren heb ik nog altijd een gebrek aan interesse in dit album, dat is mijn samenvatting van dit album. Het kan verkeren.

Meer achtergrondinformatie dan werkelijke informatie over dit album is dit epistel, ingegeven natuurlijk door mijn gevoel over dit album: er zit voor mij niet genoeg leven in dit album, het geluid bevalt mij ook minder ondanks de aanwezigheid van topproducer Peter Collins, het is tammer, het is zo kil, ja, kil vind ik het. Het lijkt alsof die drie voorafgaande opmerkingen van mij een beter album in de weg stonden. Dis is wel mijn favoriete groep, hé, maar toch, deze zal weer voor een hele tijd in mijn alsmaar voller gerakende cd-kast vliegen. Zes lange jaren later komt hun volgend album uit, Vapor Trails, een mijlpaal maar dan om vreselijke redenen...