Rush - Test for Echo (1996)

Deze wordt vaak als minder album van Rush genoemd, maar mij overtuigd deze wel.
Tekstueel hebben ze beter werk afgeleverd, ik kan mij goed voorstellen dat de inspiratie in de loop van jaren minder is geworden, maar muzikaal gezien doen ze het nog steeds prima.
Het geluid is al gelijk vanaf opener Test For Echo wat steviger; al snel valt een Red Hot Chili Peppers achtige switch in, om vervolgens weer verder te gaan in een harder rockgeluid.
Geddy Lee gaat los met zijn bas voluit, en zo hoor ik hem het liefste.
Mijn indruk is dat hij gedurende de jaren steeds lager is gaan zingen, en zijn zwaarder aangezette stem bevalt mij erg goed.
Driven hakt hier stevig op in, weer een hardere sound, maar nu gevolgd door een akoestisch gedeelte, maar de hoofdrol is toch weer weg gelegd voor het spel van Geddy Lee, heerlijk lomp speelt hij hier, ondersteund door het altijd geslaagde gitaarspel van Alex Lifeson.
Half The World is een stapje terug, een wat meer gangbaar geluid, gericht op het grote publiek, een duidelijke single.
Maar ook hiervan wordt ik nog zeker blij.
The Color of Right heeft weer een harder begin, maar sluit verder weer meer aan bij de voorganger.
Deze vind ik net wat minder, het lijkt net of de zang van Geddy Lee er later in de mix is toegevoegd, deze steekt er een beetje vreemd boven uit.
Time and Motion lijkt wat rustiger te beginnen, maar ook hierbij wordt de sound al snel wat duisterder, en de solo halverwege laat horen dat ze in de jaren 90 perfect aansluiten bij de heersende gitaarbands, over het algemeen gaat het meer richting metal, de grunge is vooral hoorbaar in de onvoorspelbare donkere kronkels.
Totem past eigenlijk totaal niet tussen de rest, en mij trekt het ook een stuk minder; het heeft net een te optimistisch geluid.
Vanaf de drie minuten veer ik wel weer op, want die overgang zit wel weer heel sterk in elkaar; helaas gaat het vervolgens weer verder in het peace, love and happiness gevoel.
Dat past Dog Years er weer beter tussen met de bijna hardcore punk stukken, leuk gedaan!
Virtuality is in het begin wat Enter Sandman achtig, maar krijgt al snel een eigen wending, het refrein is simpel, maar blijft daardoor wel hangen.
Resist heeft een Crowded House achtige zang, anders kan ik het niet noemen, maar is voor mij na het titelnummer Test For Echo en Driven het derde hoogtepunt, al gaat Geddy Lee soms met zijn stem hier ook wel richting Bon Jovi.
Limbo is een prima instrumentaal stuk, maar eigenlijk gewoon een opvullertje, had voor mij niet perse gehoeven; het gejammer van Geddy Lee klinkt alsof hij met het Limbo dansen zijn edele delen aan de vlammende stok heeft verbrand.
Carve Away the Stone is niet heel bijzonder, maar kan er wel mee door, en hierdoor kom ik tot de conclusie dat Test For Echo absoluut geen slechte plaat is, met drie goede uitschieters naar boven.

Ik kan er echt weinig over zeggen. Test For Echo staat al sinds 2007 in mijn kast, maar echt nooit voel ik me geroepen om het album aan te zetten. Driven vind ik op Rock In Rio echt een fantastische track, maar op album komt het allemaal niet zo goed over. Zo'n track als Time And Motion heeft best nog wel wat weg van progmetal, maar de productie is net niet zwaar genoeg om het nummer helemaal naar grote hoogtes te stuwen. Opener Test For Echo vond ik altijd best aardig, maar ook nu is het allemaal gewoon te tam. Rond Virtuality wordt het allemaal wel iets interessanter/steviger, maar nog steeds valt het allemaal in het niet bij wat de band verder allemaal gedaan heeft. Resist klinkt in akoestische versie op Rock In Rio ook beduidend beter.

Tevens ook het eerste album waarop ik Lee's zang bij vlagen echt behoorlijk zwak vind eigenlijk. Nu is het vanzelfsprekend logisch dat dit een keer gebeurt, maar jammer blijft het toch. Beledigt me overigens ook nergens, maar het is wederom geen album dat ik snel nog een keer op ga zetten.

Tussenstand:
1. Signals
2. A Farewell To Kings
3. Permanent Waves
4. Hemispheres
5. 2112
6. Grace Under Pressure
7. Power Windows
8. Fly By Night
9. Moving Pictures
10. Hold Your Fire
11. Counterparts
12. Caress Of Steel
13. Rush
14. Roll The Bones
15. Presto
16. Test For Echo

DIt album heb ik al zelden gedraaid en ook nu weer heb ik moeite met het luisteren ernaar. Het doet me allemaal niks. De dynamiek is ver te zoeken en ik vind de band ook wat ongeïnteresseerd klinken. Presto vond ik erg lastig uit te zitten en Test For Echo zit daar niet ver van af. Het voelt natuurlijk niet goed om een van je favoriete bands zo af te branden, maar ik kan hier echt niks mee. Er staat ook wel genoeg materiaal op dat aan te horen is. Dat is het meest positieve dat ik kan bedenken hier. Het is echt matig


Tussenstand:
1. A Farewell To Kings
2. Permanent Waves
3. Hemispheres
4. 2112
5. Moving Pictures
6. Fly By Night
7. Power Windows
8. Grace Under Pressure
9. Caress Of Steel
10. Signals
11. Rush
12. Roll The Bones
13. Counterparts
14. Hold Your Fire
15. Test For Echo
16. Presto

dogggggg yearssss its the season of the itch..... dogggggg years with every scratch it re-appears.... doggggg yearsssss for every sad song of a bitch.... dogggggg years with his tail between his ears....
man man... Neil doet hier ff heullll wat anders dan anders.... love it!

Het cliché over een goed geoliede voetbalploeg luidt vaak dat het geheel meer is dan de som der delen, maar voor deze plaat geldt wat mij betreft eigenlijk het tegenovergestelde: als ik de nummers in detail en met volle aandacht beluister is er met dit album niet zo gek veel mis, maar als geheel kan ik Test for echo toch niet echt een goede plaat vinden. De sound is vaak wat amorf, de gitaarriffs liggen te veel in het lage register, de zang is niet meer zo uniek als vroeger, de mogelijkheid om nummers met keys wat kleur te geven wordt onbenut gelaten, de ritmes hebben niet zo veel dynamiek, en de nummers zitten te vaak in dezelfde vijf-minuten-range (die soms eerder aanvoelt als zes). Zoals gezegd, als ik de nummers apart beluister zit er niets slechts bij, en Driven is zelfs een absoluut hoogtepunt met die killer-riff en de nerveuze energie van de breaks, maar wanneer ik de plaat van a tot z draai blijf ik na afloop achter met de indruk dat het allemaal teveel van hetzelfde is geweest. (Zoals gebruikelijk wel weer een prachtige vormgeving van het boekje door Hugh Syme.)

Ooooh wat een gejammer weer hier. Het is gewoon een lekker heavy rock album

Een uitstekend Rush album met Virtuality, Half the World en Driven als de echte uitschieters wat mij betreft.

@Von Helsing zo enthousiast eb ik hier niet over. RUSH kan veel beter en heeft veel beter laten horen

Jawel, maar Rush behoord tot de buitencategorie dat zelfs een minder album bij mij een 4,5 scoort, een uitzonderlijke band, wellicht ondergewaardeerd zelfs bij de massa. Test for Echo is wat mij betreft gewoon een uitstekend album en de albumcover is ook mooi. Het live album hierna is ook een meesterwerk.

Mag Rush ook een keer een kutalbum uitpoepen? Dat voorzichtige, genuanceerde gedreutel en gekeutel hier. Het is een ongeïnspireerd baggeralbum. Zo. Het is gezegd. En nu over naar hun meesterwerken.

Ieder zijn/haar eigen stijl! De 1 doet dat genuanceerd en houd het netjes, en de ander weer niet

Nav het verschijnen van de Nederlandse editie van Neil Pearts boek, Ghost rider, deze plaat weer eens opgezet, mede ook omdat Neil regelmatig deze Tour aanhaalt in het boek, als zijnde de laatste die hij met Rush zal hebben gehad, gelukkig weten we inmiddels beter.

Het gevoel die ik had voor deze schrijvende, en bovenal motorrijdende, drummer veranderd na het lezen in een wirwar van herkenning en respect. Herkenning omdat ik nagenoeg hetzelfde verdriet en worstelingen heb gekend, en omdat ik zelf ook een fervent motorrijder ben en weet dat het rijden on the road to nowhere een heilzame werking kan hebben. Respect omdat hij erin is geslaagd zijn wanhoop en warrig zelfbeeld om te buigen en na een aantal jaren erin is geslaagd om weer deel te nemen aan het , voor zijn doen , normale leven, maar bovenal erin is geslaagd om weer lief te hebben.

Ik zal met andere oren luisteren naar zijn drumwerk en teksten, wat het boek betreft , een enorme aanrader, met een prachtige voorwoord door vriend en collega Cesar Zuiderwijk.

Ik blijf het een gemis vinden dat ik deze band te laat heb ontdekt, en dan bedoel ik vooral het missen van de live shows, maar de muziek zal voortleven.

Dat gevoel heb ik ook sinds ik pas enkele weken geleden besmet ben geraakt met het Rush virus doordat Red Sector 'A' voorbij kwam in de Prog Ladder 2021 hier, maar beter laat dan nooit...

Heerlijke ontdekkingstocht door hun oeuvre en ik ben net begonnen in de biografie door Jon Collins; erg interessante band !

Ben benieuwd wat je van dat boek vindt. Ik herinner me dat ik het volkomen waardeloos vond nl.

Off topic: wat is/was de reden?

Net begonnen; wordt wel benieuwd nu...

Het is alweer even geleden dat ik het gelezen heb, maar in mijn herinnering kwam het over als een bij elkaar gezocht ratjetoe aan informatie. In ieder geval waren de drie hoofdrolspelers in het boek overduidelijk niet bij de samenstelling betrokken geweest. Daarnaast waren er behoorlijk wat fouten en onjuistheden te vinden in het boek (maar misschien ben ik wel een muggenzifter) en was het taalgebruik behoorlijk wollig.

Als het gaat om Rush kan ik de boeken van 'Anthem' en 'Limelight' van Martin Popoff van harte aanbevelen.

Vanochtend voor de 1e keer geluisterd. Haalt het niet bij het werk uit hun - wat mij betreft - beste periode, de 80's, maar ook zeker niet slecht.

Klinkt op een of andere manier wel iets minder inspiratievol en energiek, alsof ze soms net niet helemaal "loskomen"; al werd dat gevoel alweer wat minder vanaf het 2e deel van het album.

En dan ga ik me nu wagen aan Presto en Roll the Bones...

@ PogNerD : dat zijn m.i. precies de minste albums. Geproduceerd door Ruper Hine. Dat hoor je ook en daar stoor ik mij veel aan. Lijkt wel soloalbums van Hine

Ja, zoals je zelf al schreef bij Counterparts, blijft het natuurlijk deels een kwestie van persoonlijke smaak. Ik heb dit weekend beide albums geluisterd en vind ze duidelijk beter dan Test for Echo. Hine ken ik niet en ik ben eerlijk gezegd wel benieuwd wat je er zo in tegenstaat...

Nou van die albums Presto en Roll the Bones heb ik mezelf, na al die jaren trouwe dienst, frisse remasters aangeschaft en werkelijk: ik hoor verschil in de kleine details. Een weg die Counterparts en Test for Echo niet gaan volgen. Na de meer 'lichte' Hine-producties komen laatstgenoemden eerder 'lomp' over productioneel gezien. Vooral Counterparts met de gitaar op de voorgrond, synthesizers in de aftocht en steviger drumsound. Op dat album ben ik nog het meest uitgeluisterd, heeft me niets meer te bieden m.u.v. het onslijtbare Animate en het instrumentaaltje, vind het verder meer een AOR getinte progrockplaat. Test for Echo lijkt mij een allegaartje van bijeengeschraapte ideeën met zoal Cygnus X-1 invloeden in Time and Motion, Driven en Virtuality meer standaard rockriffs, een routineuze afsluiter en songs die niet evengoed loskomen. Rustpuntje Resist deed nog jaren dienst in de setlist, m.i. ook één van de beste stukken van de plaat. Synths worden voorzichtig teruggehaald en die 3* van mij zit aan de goede kant van de streep. Haal toch altijd wel plezier uit dit album met het heavy Dog Years als knaller, waar Geddy Lee de hoge regionen nog wist te halen met zijn stem.

Ga dan eens albums van Rupert Hine (be)luisteren of van the Fixx ( die produceerde hij ook). Zijn sound wordt er dubbeldik bovenop gelegd. Ik mis hier de productie van RUSH producent van het eerste uur Terry Brown. RUSH klinkt gewoon niet meer als RUSH. Althans zo komt het bij over. Deze twee albums: Presto en Roll te Bones laat ik dan ook links liggen ( scheelt ergernis)

Klopt

Het gaat te ver denk ik om de band er van te verdenken dat ze niet meer als Rush wilden klinken of niet?

Nou, als je drumt als Peart, basst en zingt als Lee en snaren trekt als Lifeson, klink je als Rush. Altijd. Wie het dan ook produceert.
Maar het klopt dat beide albums een lichtvoetige productie hebben en Test for Echo een stugge, wat lompe productie. Het een kan je beter liggen dan het andere. Daar ben ik het wel mee eens.
De nummers sec vind ik op beide albums gemiddeld beter / spannender dan op Test for Echo. Ondertussen is dit album bij mij toch wel de zwakste broeder van hun studioalbums gebleken.

Nee Vielip, maar zo komt het bij mij wel over. Zeer zwak om Rupert Hine hiervoor te gebruiken. Dat si een producer die zijn eigen geluid er door drukt. Zijn soloalbums zijn top, maar bij RUSH verwacht wel een betere producer zoals Terry Brown, die RUSH geluid in stand houdt.

Het past juist bij Rush om niet meer dan veertig jaar bij dezelfde producer te blijven hangen, hoe goed zijn prestaties ook waren in de beginjaren. Ik denk dat ze dan niet de evolutie hadden doorgemaakt die ze nu wel gedaan hebben. Ook de keuze voor Rupert Hine als producer past helemaal bij de eigenzinnigheid die deze band altijd heeft gehad. Presto en Roll The Bones reken ik ook niet tot hun beste werk, maar ze passen prima in de tijdgeest en bij de ontwikkeling van deze band. En slecht zijn deze albums bij lange na niet. Je kan alles wel met A Farewell To Kings of Moving Pictures blijven vergelijken, maar dat slaat nergens op. Zeker bij Rush niet.

ik vergelijk ze niet met de door jouw genoemde albums @ uffing. Vanaf 2112 tot en met Power Windows zijn goede tot zeer goed producten. Maar, ik vind, dat ze daarna met Roll te Bones en Presto zwaar inkakken. Dat ben ik niet van RUSH gewend. Daarna krabbelen ze wel weer op met voor mij als hoogtepunt hun laatste album.

Nee.




Oh toch wel

Het is ontegenzeggelijk waar dat de producer/engineer grote invloed heeft op het geluid van de band. Maar soms gaan zaken hand in hand met de composities, de teksten etc. De band zou dan sowieso anders hebben geklonken. Ik denk dat juist Presto en Roll the Bones hun karakter mede kregen door de productie en anders wellicht (nog) minder zouden hebben geklonken.