Beach House - Depression Cherry (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - Depression Cherry - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Beach House koos op het in 2012 verschenen Bloom voor een net wat grootser en toegankelijker geluid dan we van Alex Scally en Victoria Legrand gewend waren. De critici noemden het een stijlbreuk of beschuldigden het duo zelfs van zwichten voor het grote geld, maar persoonlijk vond ik Bloom een logische opvolger van Beach House (2006), Devotion (2008) en Teen Dream (2010) en boven alles een geweldige plaat.

Depression Cherry, het vijfde album van Beach House, wordt momenteel warm onthaald als de plaat waarop Beach House terugkeert naar haar oude geluid, maar ook Depression Cherry is wat mij betreft weer een logisch vervolg op de fraaie serie platen die Beach House sinds 2006 heeft uitgebracht.

Depression Cherry is wat minder uitbundig dan zijn voorganger en flirt wat minder met pop, maar de groei die Beach House op Bloom liet horen wordt wel degelijk doorgetrokken. Dat hoor je in de instrumentatie, die uit nog net wat meer lagen bestaat dan voorheen, dat hoor je in de zang van Victoria Legrand, die zich inmiddels definitief heeft ontworsteld aan de vergelijking met Nico en dat hoor je in de songs die vol zitten met subtiele verrassingen.

Depression Cherry werd eerder dit jaar aangekondigd als ‘a return to simplicity’, maar zo simpel is het allemaal niet. Bij oppervlakkige beluistering hoor je inderdaad flarden van het geluid waarmee Beach Pop het afgelopen decennium zoveel indruk maakte, maar wanneer je net wat beter luistert, hoor je dat de muziek van Beach House er sindsdien een paar dimensies heeft bij gekregen.

Op Depression Cherry kun je heerlijk wegdromen bij de zweverige en zwoele synths en al even zwoele en zweverige vocalen van Victoria Legrand, maar achter deze bovenlaag zitten nog meerdere lagen waarin het geluid van Beach House meerdere kanten op kan schieten. Het levert verschrikkelijk veel moois op.

Beach House heeft vanaf haar debuut in 2006 een uit duizenden herkenbare geluid, maar weet dat geluid ook steeds verder te verrijken en te vernieuwen. Het levert in de vorm van Depression Cherry al weer de vijfde prachtplaat op. Wat mij betreft geen ‘return to simplicty’ of een terugkeer naar het oude geluid, maar wederom een enorme stap vooruit. Een stap die ook dit keer richting de top van de jaarlijstjes zal voeren. Erwin Zijleman

Wat een tergend saaie bedoeling is dit, zeg.

Het kabbelt op een onaangename manier maar voort en de futloze zang mist alle overtuiging en kracht. De muzikale omlijsting is, zo mogelijk, nog saaier.

Het geheel mist drive, emotie en power. Niks voor mij om enthousiast van te worden. En dat vind ik jammer, want ik had er echt zin in.

Fijne deuntjes en een prima vervolg op Bloom wat mij betreft. Ze finetunen hun stijl verder en krijgen een steeds volwassener, beter geproduceerd geluid. 4* om mee te beginnen.

Een echte you love it or you hate it plaat is dit geworden, dus.

Ach dat valt ook wel weer mee. Sommige van je afspeelapparaten/software spelen albums alfabetisch af of nadat je ze stopgezet hebt, pakken ze later de rest van een deels onbeluisterd album weer op.

Het gebeurt me wel eens met een album van The National, maar ook met dit - terwijl ik de vorige twee echt te pruimen vond - dat ik na zo'n 6-7 nummers me afvraag waar ik nou eigenlijk naar zit te luisteren waarbij de vraag opkomt of ik niet wat fysieke arbeid moet gaan verrichten (zoals het gras maaien, de auto wassen of lege flessen wegbrengen) - misschien ontstaat dat dan gewoon om maar even aan die muziek te ontsnappen.

Laat ik het zo formuleren - als de wereld alleen maar dit soort muziek te horen zou krijgen zou er meer depressiviteit zijn, dan wanneer we met zijn allen naar Unknown Pleasures zouden luisteren. Dat geeft je ergens nog energie en the urge to go out and do something. Draai je dit, onstaat het besef dat het allemaal geen zin meer heeft en wordt zelfs een k*klus (als gras maaien) nog een ontsnappingsmiddel.

Ik vind dat voor een plaat die 45 minuten duurt (ideale lengte!), het me toch allemaal veel en veel te lang duurt.

En ja, het zet je aan, om wat nuttigs met je tijd te gaan doen.

M'n eerste album waarvan de hoes een hoogpolig tapijt is ^^

Idd die hoes van velours
En een boekje met steeds dezelfde foto Geef ons dan toch de lyrics.

Maar ik ben wel verliefd op dit album, en begrijp het matig enthousiasme hier niet. Ze hebben hun sound geperfectioneerd en voor mij begint dit Teen Dream te benaderen.

Vandaag een aantal keer met koptelefoon beluisterd en de mix is echt prachtig.

Ik heb lang uitgekeken naar een nieuwe Beach House, maar dat maakt de ontgoocheling nog wat groter. Het blijft maar voortkabbelen, zonder een noemenswaardig hoogtepunt (misschien PPP). Ik vat het maar niet.

Enige hoop is de tijd. Die gaf mij ook de oplossing bij Teen Dream en Bloom. Voorlopig een 3*, ik hoop dat ik nog kan verhogen.

Ik heb de plaat nu al een paar keer opgelegd en telkens vergeten dat ik aan het luisteren was. Du sik kan niet echt nummers voor de geest halen, met de uitzondering van 10.37. . Dus het is inderdaad nogal achtergrond-achtig, wel mooi maar niet echt aangrijpend. Maar misschien krijg ik straks een aha-erlebnis en ga ik voor de volle 5*, maar tot dan 3.5*

De eerste 2 keer toen ik dit album luisterde dacht ik oké dit is een degelijk album, maar wel een stuk minder als de laatste twee albums. Tijdens mijn nachtdienst had ik dit album opstaan met mijn koptelefoon op en voor ik het doorhad had ik Sparks voor de 3e keer geluisterd. Het was niet de bedoeling om het album op repeat te zetten, maar toen dat éénmaal gebeurde dacht ik niets liever! De tijd vloog voorbij, ik zat in een soort trance en nu in het schamele daglicht van een semi zonnige "na-zomer dag" levert het niets aan kracht in. Gelukkig ben ik er ook weer bij 2 november in Paradiso

Op zich is "Depression Cherry" zeker geen slecht album, maar het komt allemaal wat te herkenbaar over, alsof Beach House wat te veel in de comfortzone blijft steken. De plaat blijft inderdaad wat voortkabbelen en heeft niet echt uitschieters, op (naar mijn mening) "Beyond Love" na.

Wat hoor jij, wat ik niet hoor. Beyond Love is m.i. het voorbeeld van een voortkabbelde song zonder kop en staart. Mijn enige opveer-moment is Bluebird Voor de rest: heerlijk album; vóór het slapen.

Ik snap niet waarom deze plaat zo populair is.
Mis ik iets? Heeft deze band een hitsingle, want waarom is deze band zo bekend en veel beluisterd en andere synthpop acts niet?

Ik luister geen radio, dus heb geen idee wat wel en niet 'in' is. In elk geval kan ik degene die deze plaat niet zo boeiend vinden, een hoop gavere platen aanraden.

De vorige twee werden dik vet gewaardeerd hiero door mupu's en net daarboven. Zelf kon ik ze ook wel (op)zetten. Ik heb ze ook laaif gezien in Tivoli en daar werd je echt wel wakker van muziek en volume. Maar dit is de emo/depri-soundtrack voor shadowlurkers. Snurk, snurk ...

Ik zie inderdaad duizenden stemmen.

ik kende ze nog niet. Ik had eens van ze gehoord, maar dit is de eerste plaat die ik echt geprobeerd heb. En slaapverwekkender dan dit, ken ik niet.
Bizar, want het genre ligt mij onwijs. Ik vind het jammer, maar niet elke plaat kan een winnaar zijn.

Een vriend van me had mij Beyond Love doorgestuurd, waarna ik dat nummer tig keer op repeat beluisterde. Dat zal maken waarom dat nummer er voor mij boven de rest uitschiet. Ik zal misschien de plaat in haar geheel nog wat meer moeten beluisteren om de andere nummers ook naar waarde te kunnen schatten

Misschien Bloom eens proberen, dat vind ik echt een mooie plaat die wel wat tijd nodig heeft gehad voor ik ze echt apprecieerde.

Eerlijk gezegd zie ik dat bij Ozzy niet werken - hij is drummer - omdat ik denk dat ie op zijn stoeltje gaat zitten wipperen wanneer ie eindelijk eens een tik mag geven.

Graag ja opnieuw een uitstekend album van Beach House dit. Blijft enigszins in dezelfde stijl steken, maar het niveau van de songs ligt nog hoog genoeg, ik heb er dus niet echt last van.

Zoals eerder gezegd vind ik de feel van de plaat toch iets anders dan de voorgaande twee. Op dat vlak niet echt een herhaling van zetten voor mij.

space song is wel een herhaling van zetten. mijn eerste aanraking met het nieuwe album na "sparks".
en dit raakt me alweer diep. dankudanku

Smaakvol, mooi, maar nergens spannend. IJle, sferische klanken die wel een hele specifieke sfeer neerzetten en vasthouden, maar mij niet verrassen of even op het verkeerde been zetten. Is ongetwijfeld ook niet de bedoeling van Scally en Legrand, maar daardoor voor mij geen topper. Alleen 'Sparks' schuurt lekker, fraai stukje shoegazepop. Nette plaat, mooie voldoende.

En ze gaan er nog eentje uitbrengen! Bron

Jaaaa . Dolgelukkig met dit nieuws. Beach House was al 1 van mijn favoriete bands en met dit soort acties sluit ik ze alleen nog maar meer in mijn hart.

Gewoon 2 volledige albums uitbrengen in amper 2 maanden tijd. Geweldig dat sommige bands dit nog doen.

Mee eens, op voorwaarde dat het album het uitbrengen waard is natuurlijk. Hopelijk was de inspiratie tijdens het opnemen van Depression Cherry echt zo hoog! Ben hoe dan ook benieuwd!

't is me wat - wordt het niet eens tijd om werk te maken van de dames, heren (koekeperen)? Te veel van deze muziek maakt je alleen maar meer meegaand, sloom en uiteindelijk depri.

Eerlijk gezegd snap ik niet wat de band beoogt met een dergelijke move: cashen ("grab it while it's hot"), de kast (met opnames) uitruimen, laten zien dat er nog meer ellende is?

Vind het - afgezien wat ik van dit album vind - een vrij onsympathieke move: uitgaand van het feit dat échte fans de albums kopen, jaagt dit jelui (zeg: de liefhebbers van deze band) op extra kosten. Waarom niet dit album als bonus bij de vorige toegevoegd of evt als dubbelalbum uitgebracht, met een kleine opslag (in prijs). Of mp3'en julders almaal?

Mjuman, gij kunt mij toch een stukske zagen ze, mijne man

Als jij kan timmeren, kunnen we samen een bedrijf beginnen
Heb al bij andere reacties van je gezien dat je goed kan hakken, met de botte bijl - dus sloopklussen kunnen we ook wel samen aannemen

Maar wat vindt gij nou van dit album, mijne man?

haha, dat beschouw ik dus als een zeer groot compliment.

en nu ff on topic: ik word zeer opgetogen van het vooruitzicht op een nieuwe beach house plaat. in tegenstelling tot de gemiddelde musicmeter gebruiker vond ik depression cherry immers een stukje beter dan de al niet misse voorganger. ik hou wel van de rust die deze plaat uitsraalt, en ben stiekem een beetje blij dat de bombast en de pop-invloeden (hoewel ik een groot liefhebber van goeie pop) van bloom verdwenen zijn.

laten we nu hopen dat ook de tweede plaat op twee maanden tijd een klein juweeltje wordt. ik hou hier trouwens wel van: lekker je zin doen en zonder al te veel marketing blabla op tijd en stond een nieuw plaatje op de mensheid loslaten