Neil Young + Promise of the Real - The Monsanto Years (2015)

Oh, hij staat er al op; had hem net ook ingestuurd.
Ben benieuwd. Denk dat dit weer een hakken en zaag album is waar nauwlijks de tijd voor is genomen. De tijd zal het leren..

De samenwerking tussen Neil Young en de zoons van Willie Nelson beloofde veel goeds. Toen ik de titel en het eerste liedje hoorde wist ik al genoeg. Hiermee vergeleken is Landing on Water een meesterwerk, zelfs Fork in the Road is dat.

Neil overschat zijn politieke invloed een beetje denk ik. Dit soort teksten horen thuis op Farm Aid, dit album zal maar weinig stof doen opwaaien. Dat je zingt over George W. Bush kan ik me nog voorstellen, maar genetisch gemodificeerde koffiebonen? Kom op zeg! Ik zal het zeker nader beluisteren, maar ik denk dat dit het eerste album is dat ik niet ga kopen. En dan te bedenken dat een liedje als Ohio ook van zijn hand komt.

De afgelopen vijf jaar maar één album dat de moeite waard is. Tijd voor Archives Vol. 2.

Ik moet zeggen dat ik Big Box niet verkeerd vond klinken.
À Rockstar Bucks À Coffeeshop is dan weer van een onwaarschijnlijke lulligheid,dat ik weer zit te denken of ome Neil niet aan het dementeren is. We wachten af ,maar niet meer in spanning zoals vroeger.

Voor de twijfelaars:

A Rock Star Bucks A Coffee Shop by Neil Young | Free Listening on SoundCloud

Tja, dit moest Neil van het hart zeker.... Niemand is verplicht dit nog te kopen natuurlijk, love it or hate it

Blegh, dit wordt weer zo'n Neilplaat waarbij hij 'te veel zichzelf is' om te zingen.

Las laatst een interessante opmerking dat Neil aan de lopende band van alles uitbrengt, 'speaking his mind', omdat hij de echte creativiteit mist om te gaan zitten voor een nieuw meesterwerk. Ik begin daar ook sterk naar te neigen.

Echt slecht vind ik het niet. Het klinkt weer rammellig en de vraag is wat wij precies met Neil's standpunt moeten, dat zo je strot wordt ingedrukt. Het fluitje is slim, dat blijft in je hoofd zitten en zo een deel van de boodschap ook. Ben benieuwd naar de rest.

Dat klopt. Maar wat een KUT fluitje zeg. En het nummer stelt ook geen zak voor !!!

Ja, je zou stellen dat Neil dat niet nodig heeft he..

Hier nog een paar nummers:

Neil Young with Lukas Nelson & Promise Of The Real - Big Sky Wolf Moon (San Luis Obispo, CA, 2015) - YouTube

Neil Young Performing his song "Monsanto Years"on Maui at OUTGROW MONSANTO, May, 23,2015 - YouTube

Neil Young - I Don't Know You (08) - San Luis Obispo, CA - 2015-04-16 - YouTube

Neil Young - New Day for the Planet (03) - San Luis Obispo, CA - 2015-04-16 - YouTube

Neil Young - Seeds (09) - San Luis Obispo, CA - 2015-04-16 - YouTube

Neil Young - People Want to Hear About Love (02) - 2015-04-16 - YouTube

Neil Young - Too Big Too Fail (05) - San Luis Obispo, CA - 2015-04-16 - YouTube

Klinkt niet best, even los van de geluidskwaliteit. Ik hoor ook alleen maar dezelfde soort kampvuurakkoorden, pff. Al kijk ik niet vreemd op als ze op plaat ineens radicaal anders zijn. Toch heb ik hier heel weinig vertrouwen in, wordt dit de grote teleurstelling van 2015?

Ik word hier ook niet heel erg vrolijk van, nog los van de thematiek.
Op spotify zijn inmiddels drie nummertjes uitgebracht, maar ik wacht gewoon even op het album. Wie weet...

Overigens vind ik Le Noise en Psychedelic Pill heel goede albums, dus zo slecht is het de laatste 5 jaar nu ook weer niet gesteld geweest met Neil.

1 x luisteren?

Ik ben een grote Neil Young fan maar dit vind ik echt brol. De songs zijn heel middelmatig, de muzikanten lijken wel beginnelingen. Die drums en bas, komaan dit kan toch niet. Lijkt wel een bandje amateurs die in hun garage wat staan te jangelen. En Neil zijn zingen is echt crap. Zijn laatste mooie album voor mij is Prairy Wind. Daarna wisselende middelmatige (Chrome dreams, storytone) platen af met complete shit (fork in the road, la Noise) en dan deze bagger. Ik kijk steeds minder uit naar een nieuwe release van deze artiest. Neil Young of niet, er zijn veel beter albums te vinden

Zo, wat wordt dit met de grond gelijk gemaakt. Ik vind dat starbucks-nummer alvast erg leuk. Waarom mag Neil Young een multinational die genkoffie in kartonnen bekertjes verkoopt aan woekerprijzen niet in vraag stellen?

Vanmorgen beluisterd tijdens het werken,maar ik ga er nog geen stem aan hangen.Zo heel verschrikkelijk als ik dacht dat het zou gaan worden is het nou ook weer niet,maar het is wel duidelijk dat Neil zijn beste tijd heeft gehad.Dit was natuurlijk al bekend,maar ergens is er nog een beetje ijdele hoop dat hij nog ergens een meesterwerk in zijn mouw heeft zitten.Ik ga me er vanmiddag in de tuin met een goed glas wat dieper in verdiepen en ik hoop dat Nelis mij kan overtuigen om weer eens een voldoende uit te delen.Al ben ik er bang voor .

Er zijn artiesten die zo'n grote krediet hebben opgebouwd dat zelfs zijn vele slechtere platen nog met bewondering worden bestudeerd. Een objectief luisteraar kan niet anders dan concluderen dat hij al Jaren geleden zijn beste tijd heeft gehad.( rust never sleep ) Blijkbaar vind Young dat zelf ook. In een interview heeft hij recent gezegd niet meer in staat te zijn tot een meesterwerk. Nu is een meesterwerk misschien niet meer haalbaar maar om jaar na jaar het ene na het andere teleurstellende plaatje op de markt te gooien hoeft nu ook weer niet. Dan heeft een tijdsgenoot als Dylan een heel wat imposanter ouvre op zijn oude dag bij elkaar gespeeld.

Mee eens met het meeste,maar ik vind dat na Rust er nog wel degelijk goede platen zijn verschenen,geen meesterwerken,maar toch meer dan acceptabele platen.Hij gooit er een beetje met de pet naar,de laatste jaren,maar misschien is het verwachtingspatroon ook te hoog,van mijn kant dan.

Hij heeft na Rust Never Sleeps nog een rijtje imposante albums afgeleverd. Om maar te beginnen bij het ijzersterke Ragged Glory uit 1990. Een prachtplaat met grauwe klanken en lang uitgesponnen gitaarsolo's. Van het zwaardere werk gaan we naar de meer ingetogen muziek van Harvest Moon uit 1992. Een album dat de emoties de vrije loop laat. In 1994 verscheen dan één van de meest onderschatte werken uit Neil zijn carrière. Het meeslepende en onheilspellende Sleeps with Angels, een meesterwerk waar je u tegen zegt (met alleen Piece of Crap als zwakke broeder). In de zero's waren het Prairie Wind en Chrome Dreams II die het niveau hoog hielden. In 2012 verbaasde hij nog met de krachtige langspeler Psychedelic Pill. Mee eens dat het hierna bergafwaarts is gegaan (op de soloversies van Storytone na). Na Rust Never Sleeps is er echter nog genoeg boeiends verschenen van Ome Neil.

Edit: en dan ben ik zelfs Freedom (1989) nog vergeten.

Met dat rijtje van HugovdBos ben ik het helemaal eens, dat zijn toch gewoon hele sterke albums!
Freedom hoort er zeker bij.

Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar dit is toch gewoon een prima album zoals Neil ze anno 2015 maakt. En ja, soms zo vals als een oude kraai, so what...

Heb het nu drie keer gedraaid, maar ik kan hier prima mee leven!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young & Promise Of The Real - The Monsanto Years - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wanneer het gaat om Neil Young ben ik over het algemeen zeer vergevingsgezind. Natuurlijk heeft de muzikant, die later dit jaar overigens zijn zeventigste verjaardag hoopt te vieren, het afgelopen decennium een aantal draken van platen gemaakt, maar op al deze platen hoor ik af en toe ook wel iets dat me weet te raken.

Wanneer ik thuis de akoestische bonus-disc bij Neil Young’s laatste plaat Storytone uit de speakers laat komen, hangt de kat direct in de gordijnen en zijn de overige gezinsleden niet veel enthousiaster, maar zelf hoor ik tussen alle gebreken door ook wel iets puurs en dat raakt me.

Van vergevingsgezindheid was echter weinig sprake toen de nieuwe plaat van Neil Young voor het eerst uit de speakers kwam. The Monsanto Years klonk op het eerste gehoor als de zoveelste hele slechte plaat die Neil Young heeft gemaakt en het leek er even één die kon concurreren met de grootste zeperds uit de inmiddels lange carrière van de Canadees.

Bij eerste beluistering van The Monsanto Years hoorde ik muzikanten die heel veel steken laten vallen, een matig en dof geluid, songs met een hoog kampvuur gehalte, politiek activisme dat wat in de jaren 60 is blijven hangen en zang die nog wat onvaster is dan ik al van Neil Young gewend was.

Een eerste tocht langs de diverse muziekfora bevestigde mij in mijn mening. The Monsanto Years werd genadeloos neergesabeld; ook door muziekliefhebbers die de muziek van Neil Young over het algemeen wel een warm hart toedragen.

The Monsanto Years leek dan ook afgeschreven voor deze BLOG, tot ik een aantal andere recensies las, waarin de plaat voorzichtig de hemel in werd geprezen (met als uitschieter de vijf sterren die het door mij hoog geachte The Guardian uittelde voor de plaat).

Deze recensies stapten vrij makkelijk heen over het matige geluid, het hoge rammelgehalte en de soms bijna valse zang, maar prezen de energie en urgentie van de plaat. Nadat ik de plaat met andere oren begon te beluisteren, groeide mijn waardering voor The Monsanto Years en inmiddels hoor ik toch weer heel wat dat me wel weet te raken.

Op The Monsanto Years laat Neil Young zich begeleiden door de band Promise Of The Real. Daar had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, wat ook niet zo gek is, want buiten het feit dat de band wordt aangevoerd door een zoon van Willie Nelson heeft de Promise Of The Real nog niet zo gek veel gepresteerd.

Dat doet de band ook lang niet altijd op The Monsanto Years, waarop overigens nog een zoon van Willie Nelson aanschuift. Heel af en toe maakt Promise Of The Real muziek die herinnert aan de hoogtijdagen van Crazy Horse, maar in muzikaal opzicht is het heel wat minder. Ook wanneer de band wat minder stevig mag uitpakken, rammelt het aan alle kanten, al moet ik zeggen dat het na verloop van tijd wel gaat wennen.

Dat geldt eigenlijk voor alles op The Monsanto Years. In eerste instantie verbaasde me ik over de zwakke zang van Neil Young, maar na enige gewenning klinkt The Monsanto Years toch vooral als vintage Neil Young, waarbij naast het stevigere werk ook het akoestische en meer ingetogen werk niet wordt vergeten.

Over de urgentie en energie heb ik het nog niet gehad, maar deze bepalen inderdaad in belangrijke mate de kracht van The Monsanto Years. Van de politieke teksten ben ik nog niet zo heel erg onder de indruk (al is de strijd van Neil Young tegen gemodificeerd en gemanipuleerd voedsel natuurlijk een terechte strijd), maar de energie en de urgentie die uiteindelijk van The Monsanto Years afspatten trekt de plaat uiteindelijk op het droge.

Waar Neil Young op zijn vorige plaat te vaak klonk als een zielige en gefrustreerde oude man, horen we nu weer de muzikant die vol vuur muziek maakt en niet bang is om af en toe van de weg af te raken in vocaal of muzikaal opzicht.

Luister vooringenomen en overdreven kritisch naar The Monsanto Years en je hoort een draak van een plaat. Met een net wat andere houding is het echter net zo makkelijk een aangenaam en bij vlagen zeer bevlogen plaat van één van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek. Heeft Neil Young me toch weer te pakken. Erwin Zijleman

Het album valt me eigenlijk mee, maar Neil Young heeft minstens 25 betere albums gemaakt. De nummers klinken hier niet zo slecht als ze live doen. Wel kan Neil ook nu nog veel beter zingen en gitaarspelen dan hij hier laat horen. Neil slaat een hoop open akkoorden aan en pingelt af en toe wat op Old Black, maar je hoort hem nergens tekeer gaan als op een 'Like a Hurricane', 'Love and Only Love' of 'No Hidden Path'. Het klinkt allemaal wel aardig, maar ook te nonchalant.

The Monsanto Years doet wat denken aan Living with War, ook een snel opgenomen plaat waarbij Neil zijn galt spuwt over actuele problematiek die hem niet zint. De teksten zijn op dat album wel wat doordachter dan hier het geval is, al kan ik wel glimlachen om een tekst als 'too big to fail, too rich for jail'. Of al zijn kritiek helemaal terecht is, durf ik niet te zeggen. Daarvoor ben ik te weinig ingevoerd in de materie, maar Monsanto heeft wel wat bedenkelijke acties op zijn naam staan. Verder niet te veel naar de teksten luisteren.

Stem volgt na meer luisterbeurten.

Ook hier doet ie aan denken. Neil Young - Are You Passionate? (2002)

Die man moet een opname verbod krijgen totale overkil de laatste jaren wat wan product

Zeven taalfouten in één zin. Jij moest een schrijfverbod krijgen.

En een stemverbod.

Sluit me aan bij pintjebier.
Heb het album nu twee keer gehoord. Eerlijk gezegd vind ik het helemaal zo slecht nog niet. Dat Neil 25 betere albums heeft gemaakt, zoals Stijn_Slayer zegt, dat klopt. Maar toch heeft dit album iets, kan er alleen nog niet precies de vinger op leggen.
Score komt binnenkort.

Een borreltje teveel op mijn beste ?!!

ja

' Het heeft iets' , ' het valt me mee' , ' hij heeft zeker 25 betere platen gemaakt, maar toch'..' helemaal zo slecht nog niet' , ' zeer vergevingsgezind waar het om Young gaat', ' niet teveel naar de teksten luisteren' etc.. Dat zijn de kritieken die ik hier lees wat niet kan verbloemen dat zelfs de kritiekloze Neil fans het eigenlijk een bagger plaat vinden maar het hun strot niet uitkrijgen. Terwijl andere artiesten met een vergelijkbare status na het uitbrengen van een plaat op dit niveau afgemaakt worden op MuMe. Young is een zure oude man geworden dat is op deze plaat in iedere noot helaas hoorbaar. Ik zet After the goldrush nog maar eens op, kijk dan praten we ergens over.

Komt de meest voorspelbare MuMe'er ook weer langs, die zelf de meest afgrijselijke McCartney-albums nog met een 4* beloont. Ik heb nog niet eens gestemd en lever juist kritiek in mijn bericht. Over zure, oude mannen gesproken...