Ghost - Meliora (2015)

Ja, gewoon weer een erg fijn album. Acht catchy songs met een sinistere humor in de teksten. Heel erg Ghost, maar toch weer fris en vers en fruitig. Ik sluit niet uit dat ie nog kan groeien. Vooral de overgang van 'Spirit' naar 'From the Pinnacle to the Pit' is erg tof. De eerste vier volle nummers zijn veruit mijn favoriet.

Gisteren nog eens geprobeerd en ik ergerde me al meteen aan de banale rif in het eerste nummer. De zeurende zang ging me ook weer snel tegensteken en dan vooral door die vervelende herhalingen in sommige nummers.

De act blijf ik leuk vinden. In muzikaal opzicht is de formule aardig uitgewerkt aan het raken als het al niet doodgeslagen wordt door een zogenaamde betere productie. De rake, aandachtsvragende songs van het debuut zijn naar de achtergrond verwezen ten faveure van een mislukte proggy ondertoon. Op het vorige album was het nog enisgsins acceptabel al bleven daar sommige uitgesponnen momenten ook te lang doorzeuren. Hier is die lijn verder uitgezet. Helaas.

Zonder occult sfeertje blijft er niets over van Ghost dan goed gespeelde doch uitermate saaie en gezapige muzak. En dan die zang. Ik kan er niet over uit, het wordt steeds fantasielozer. Ghost staat wellicht aan de vooravond van een grote doorbraak of denkt dat te staan. Dat verklaart wellicht de netter-dan-netjes-productie. Het contrast met wat Ghost als act is, is daarmee wat mij betreft te groot geworden.

Dit is gewoon metal hoor, weet niet hoe je hier geen metal in hoort. Gezapige rockmuziek, vreselijk om zoiets te horen, over zo'n album.

Haha, zoiets vreselijks te moeten horen. Je zou er nachtmerries van krijgen. Misschien is Ghost daarom zo gezapig geworden. Om tere kinderzieltjes te winnen.

Op het debuut en in iets mindere mate het tweede album vond ik de zeurderige zang aan het occulte sfeertje bijdragen, maar in mijn oren is het hele occulte sfeertje nu verdwenen. Al schijnt er in de teksten sinistere humor te zitten, in de muziek hoor ik er weinig tot niets van terug. De act, het imago, past volgens mij dus ook gewoon niet meer bij de muziek. Het is alleen nog maar verpakking.

Het occulte verpakt in korte, pakkende songs met een ietwat gruizige productie vond ik de grote kracht van dit combo. Het tussendoortje If You Have bood veel hoop wat dat betreft.
De langere songs van de tweede plaat vond ik wel oké maar wel al veel minder. Al moest ik er wel even inkomen. Meloria probeert de elementen te combineren en faalt daarin. Ook is men vergeten het belangrijkste ingrediënt uit de pot te halen. Juist. Het sfeertje. Ghost is een lege huls geworden. Een geest uit het verleden die is weggejaagd door mogelijk fortuinzoekers.

Er zitten zeker nog elementen van metal in, maar ik krijg er geen metal gevoel bij. In het interview in Aardschok gaat het over satanisme als rebellie, zich afzetten tegen de algemene heersende norm. Op die manier kreeg het gestalte binnen de metal wereld.

Maar muzikaal hoor ik daar niets van terug op deze derde. Het tegengestelde; met dit album lijkt men zich eerder te willen voegen naar de heersende norm. Voor de snedige hakkende gitaarrifs die aan Mercyful Fate deden denken is nu een glad gepolijst geluid in de plaats gekomen. Voor de occulte sfeer een popgevoel.

Ik moet zeggen dat ik bij hun tweede en zeker bij de covers die daarna gemaakt werden al vreesde dat het de verkeerde kant zou opgaan. Abba, Army of Lovers, Depeche Mode... Tja.

Dit is zeker geen metalplaat. Ik moet denken aan artiesten als Alice Cooper, ABBA, Blue Öyster Cult en Deep Purple (dat orgeltje aan het begin van Majesty, oh yeah!) als ik naar deze plaat luister. Veel jaren '70-invloeden dus met inderdaad een gepolijster geluid, maar wel een veel sterkere aanwezigheid van de ritmesectie, dat was op Infestissumam een stuk minder. Je merkt wel dat er een popproducer (Klas Ahlund) mee heeft gewerkt aan Meliora, toch heb ik daar geen probleem mee. De muziek heeft meer diepte en detail waardoor het voor mij interessanter is geworden vergeleken met Infestissumam die ik vrij wisselvallig vind. Het debuut was ouderwetse heavy metal, dat hebben ze nu achter zich gelaten.

Het debuut had juist dat vlotte, poppy karakter. Alsook de jaren 70-mijmeringen. En die Mercyful Fate-ondertoon. Dit is alleen in productioneel opzicht 'vlot' te noemen.

Misschien ligt het wel aan mij, maar persoonlijk heb ik de muziek van Ghost altijd een beetje slap gevonden. Zelfs bij Infestissumam, waar volgens velen toch wel ballen aanzitten, heb ik die pit nooit gevoeld.

Hun debuut heeft best wel pit en dat is dan ook meteen hun beste album volgens mij.

Ik vind de groep per album beter worden. Alle drie de albums zijn de moeite waard, maar het tweede was al een verbetering op het eerste, mijns inziens. Het eerste had "Stand By Him", "Con Clavi Con Dio" en "Ritual" als nummers die mij absoluut aanspreken. De rest van de nummers vond ik zelf minder. Het tweede album vind ik vrijwel constant sterk, alleen "Depth of Satan's Eyes" vind ik een zwakke broeder.

En nu komen we aan het derde album. Ik vind de nummers zelf nog beter, melodieus en catchy, maar met meerdere lagen. Ik ontdek steeds nieuwe geluidjes en riffjes. Ja, er is misschien wat minder sfeer, maar dat kan ook wellicht komen omdat de band bij het eerste album nog écht onbekend was. Inmiddels weten we wel wie de zanger is. Maar qua muzikaliteit en vakmanschap vind ik "Meliora" echt top. "He Is" bezorgt me kippenvel. Dan neem ik het ontbreken van de sfeer op de koop toe.

Pit? Ik heb Ghost altijd juist een tamme rockband gevonden die satanistisch wilden overkomen door de muziek dat vooral niet ernaar laten klinken. Geen boze black metal blastbeats, tremolo riffs, vage grunts, welneen. Gewoon popliedjes in een rockjasje, wellicht met wat duistere ondertonen met dank aan de toetsen. Eerste album ken ik nog steeds niet, maar als dat zoveel meer metal is dan weet ik niet of ik daar op dit moment zin in heb. Ghost is voor mij een BÖC-achtig bandje. Lekker catchy, lekker fout. Hou ik wel van. Totaal niet heavy.

(En we mogen dan weten wie de zanger is, maar de band zelf is nog altijd een mysterie!)

Muziek hoeft heus geen blastbeats, laaggestemde gitaren of grunts te bevatten om pit te hebben. Poppy hoeft niet noodzakelijk slap te betekenen. Zoals ik al zei, het kan natuurlijk aan mij liggen, maar Ghost heeft mij altijd een beetje slap in de oren geklonken. Poppy of niet.

Uiteraard hoeft dat allemaal niet. Dat bedoel ik ook niet. Maar bij Ghost is dat wel van toepassing. En dat vind ik juist de charme van deze band.

Ik kwam er ondanks de korte speelduur van krap 40 minuten de eerste luisterbeurt eigenlijk nauwelijks doorheen. Hier en daar was er wel een positieve opleving (Circles en vooral Absolution), maar erg onder de indruk ben ik nog niet.

Heerlijke plaat. Metal, geen metal? What's the deal? Hoor de discussie nooit bij de laatste platen van Opeth.

Ik vind het een lekker afwisselend plaatje met sterke songs en lekkere solo's.

Live vind ik Ghost oveigens maar zo zo, al heb ik ze slechts bij daglicht gezien.

'The deal' is of het gewoon aan de top van de metal-wereld op het moment hoort te staan.

Staat hier gewoon te lezen. Niet bij Opeth.

Ik snap vrij weinig van je post. Volgens mij gaat het hier boven of Ghost metal maakt of niet. Of er metal-elementen in zitten, of het metal voelt of het poppy is of het soft is of het ballen heeft etc.
En dat verschillende posts lang. Van dezelfde lieden (Kronos voorop) die superlatieven te over heeft voor de laatste twee werkjes van Opeth waarvoor dezelfde opmerkingen (niet door mij) geplaatst kunnen worden.

Mijn punt is dat ik die discussie of het metal of niet-metal is niet zo relevant vind. Ik geniet al even van Meliora.

Met mijn post gaf ik aan wat de aanleiding tot die discussie was. Voor mij kan Meliora niet in aanmerking komen om aan de top van de metal-wereld te staan omdat het metal-gehalte te klein is. Voor de laatsten van Opeth geldt hetzelfde. Heeft helemaal niks te maken met er wel of niet van kunnen genieten omdat het wel of geen metal zou zijn.

En die laatste van Baroness kun je ook gerust in dat rijtje plaatsen.

CD van de maand in Aardschok. Ik niet begrijpen.

Hm, ik wel. Ghost laat met dit album zien dat het blijft groeien: hun vorige album was toch met name bij de langere nummers niet altijd even overtuigend. Het kan op Meliora hier en daar ook wel wat beter: het couplet van From the Pinnacle to the Pit klinkt wel erg standaard en zo'n suf desire-fire-rijmpje in Absolution hoeft ook niet. Deze twee nummers hebben vervolgens wel een tamelijk onweerstaanbaar refrein en daar is Ghost dan toch wel erg goed in: typische metal-riffs combineren met uitstekend meezingbare teksten, zonder dat je jezelf duf voelt overkomen als je besluit om inderdaad wat mee te zingen. Een live-show van de mannen heb ik nog niet meegemaakt, maar ik ben nieuwsgierig hoe ze deze muziek dan overbrengen.

Derde album van het nog steeds (opzettelijk) mysterieuze Ghost. Het occulte sfeertje raakt wel steeds meer verdrongen naar de achtergrond, maar ook ditmaal steken de ogenschijnlijk simpele rocksongs verdomd knap in elkaar. Veel invloeden uit de jaren '70 en '80 en heerlijk verslavende refreintjes. Het gitaarwerk is iets steviger dan op de voorgaande platen, maar 'metal' kun je dit niet noemen. En waarom zou je ook?

Ghost is gewoon een blijvertje aan het worden. Met een dergelijke opvallende presentatie is het altijd afwachten of de inhoud er niet onder gebukt gaat. Wel, deze klinkt dan toch weer beter dan hun tweede album. Een nummer als "He Is" is toch maar even van grote klasse! Ik beleef best plezier aan dit album en dat zag ik niet aankomen.

Een stukje minder dan Infestissumam. Dat was een consistentere verzameling catchy riffs en een af en toe zeer sexy basdrive (Depth of Satan's Eyes). Hier staan nog steeds een aantal zeer puike songs op met name de A-kant, echter na nummer 6 is de koek wel zo'n beetje op. Vooralsnog een krappe 3,5.

Met een tijdelijke actie van 1 kopen = 1 gratis deze toch maar eens aangeschaft in de hoop dat het met deze nieuwe van Ghost toch nog iets kan worden voor mij. Vreselijk slecht is het zeker niet en de verzameling is hiermee weer compleet.

Ondanks alle kritiek vind ik als metal fan van het eerste uur (mijn eerste concert ooit was Merciful Fate bij countdown cafe) vind ik deze plaat toch wel erg goed. Ik blijf hem maar draaien. Vraag me niet waarom want hij is niet echt heavy te noemen net als hun vorige platen. Bij veel metal bands mis ik goede 'liedjes', er blijft weinig hangen. Maar bij deze plaat valt me gewoon op hoe knap de liedjes in elkaar zitten. Ik luister de laatste jaren minder metal maar meer jaren 70 rock, daar zal de liefde wel vandaan komen...

Ondanks alle kritiek blijf ik het sinds de cd hier in huis ligt ook maar draaien en ik weet ook niet goed waarom. Mijn punten van kritiek blijven gelden maar op een of andere manier vind ik het toch wel lekkere muziek. De duivel zal er wel mee gemoeid zijn.