Ghost - Meliora (2015)

Ik werd eerder niet getrokken door de "Ghost hype" die ontstond toen deze als, ehm, ondode pauzen(?) verklede mannen voor het eerst ten tonele verschenen. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik ze nooit eerder live heb gezien, ondanks dat dit mij wel verschillende keren aanbevolen werd.
Eigenlijk verschenen ze pas op mijn radar toen ze een aantal maanden terug het verdomd catchy klinkende "Cirice" uitbrachten.
Sindsdien zijn deze 'Nameless Ghouls' (zoals ze volgens hun wiki pagina graag benoemd willen worden) door mijn hoofd blijven spoken en werd ik behoorlijk benieuwd naar deze plaat.
Ik denk dat deze in mijn collectie gaat belanden, want na meerdere luisterbeurten verveelt hij nog geen moment. Er kan een connectie gelegd worden tussen hun sound en horror soundtracks. Zo deden de keyboards aan het begin van "Mummy Dust" me denken aan Goblin en de latere piano dan weer wat meer aan John Carpenter's werk. Daarnaast is de thematiek van de lyrics natuurlijk ook wel duidelijk wat meer richting horror gerelateerde zaken.
De band weet op een boeiende wijze catchy melodieën te vermengen met een tegen het Heavy Metal genre aanliggend geluid, aparte vocalen en dus door het keyboard gebruik hier en daar wat soundtrack achtige muziek te maken. Mij bevalt het per luisterbeurt meer en meer. Enkel de op een Goblin tribute lijkende instrumental "Devil Church" slaat wat mij betreft de plank wat mis. Verder is dit namelijk een prima album dat voor mij deze band eindelijk eens op de radar heeft gezet.
Ik ben benieuwd naar hun voorgaande werk.

Ik ben een liefhebber van allerlei soorten metal en rock. De mannen van Ghost laten een vorm van rock horen die mij bijzonder aanspreekt en dan vooral door enkele zeer catchy nummers als Spirit, Cirice, From the Pinnacle to the Pit of Majesty. Hun hele act is natuurlijk behoorlijke kitsch maar ik moet er ook wel om lachen. Videoclip van Cirice is trouwens geniaal!

Derde album van het nog steeds (opzettelijk) mysterieuze Ghost. Het occulte sfeertje raakt wel steeds meer verdrongen naar de achtergrond, maar ook ditmaal steken de ogenschijnlijk simpele rocksongs verdomd knap in elkaar. Veel invloeden uit de jaren '70 en '80 en heerlijk verslavende refreintjes. Het gitaarwerk is iets steviger dan op de voorgaande platen, maar 'metal' kun je dit niet noemen. En waarom zou je ook?

Een zeer toegankelijk metal album, hoor er Amorphis, Alice in Chains, Type O Negative en Alice Cooper in terug, maar Ghost klinkt gemakkelijker in het gehoor.
Voor mij liggen de roots hiervan meer in de jaren 90.
Met het uiterlijk vertoon verwacht je een meer Black metal gerichte band, maar dit is een stuk minder zwaar, wel een goed album.

Meliora bevat 1 van mijn favoriete nummers van Ghost met Cirice - ook leuk om op de gitaar te spelen overigens. Waar de voorgaande albums een aantal uitschieters kenden, vind ik Meliora een beter geheel. Je hoort goed de invloeden uit de jaren 70 en 80 terug, ben zelf groot fan van veel van de muziek uit die tijd, dus dit kan ik wel waarderen. He Is, is nog een ander fantastisch nummer dat ik graag luister, het refrein neemt je mee door de melodie en de zang, je zou het zo in koor in een kerk kunnen zingen, zou stiekem wel eens leuk zijn. Ook de afsluiters van het album mogen er zijn, hoor ik daar ook al weer een klok in het laatste nummer? Net alsof ze ieder keer weer aftellen naar het einde. Ghost zal denk ik nooit de zelfde hoogten halen als hun inspiratiebronnen, maar dit hoeft ook niet. Hiermee leveren ze een album dat makkelijk weg luistert, wat dan juist wel weer de charme is van deze band.

1. Meliora
2. Infestissumam
3. Opus Eponymous