menu

King Crimson - Beat (1982)

mijn stem
3,50 (110)
110 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EG

  1. Neal and Jack and Me (4:23)
  2. Heartbeat (3:54)
  3. Sartori in Tangier (3:35)
  4. Waiting Man (4:24)
  5. Neurotica (4:48)
  6. Two Hands (3:23)
  7. The Howler (4:12)
  8. Requiem (6:34)
totale tijdsduur: 35:13
zoeken in:
avatar van ricardo
Misterfool schreef:
mooiste ballad van king crimson . kun je exiles een ballad noemen. nee niet echt. tja book of saturday eigenlijk ook niet. king crimson maakt geen ballades eigenlijk. maar als het mooiste niet hard-rockende crimson nummer zou moeten noemen dan zou dat fallen angel worden
Of het nummer One Time, en dan van het live album B'boom af.

Aquila
Begrijp de recente kritiek niet zo. Vandaag de hele serie "Beat", "Discipline" en "Three of a Perfect pair" opeenvolgend (en in die volgorde) herluisterd (vanwege die kritieken). De waanzin is hier groter, de songs zijn puntiger (en -toegegeven- ook iets poppy-er) en de gitaargeluiden grotesker en zuigender. Veel goede vondsten. Twee stand out instrumentaaltjes hier: 'Sartori in Tangier' en 'Requiem'. Maar 'Neurotica' (een tweelingbroertje van 'Indiscipline' maar dan nóg beter). Louter parels hier. Het was het eerste dat ik van KC hoorde. Wellicht dat-ie me daarom zo lief is (en ik deze beter waardeer dan Discipline") en zoals Belew zingt op 'The Howaler' kan ik 'm redelijk hebben. Gewoon een groots album - al staat dit nog wel nóg verder af van het KC-geluid. Wat mij betreft had de bandnaam niet veranderd hoeven worden.

edit: ik zie dat ik sinds 16 september 2009 dat bijna ook allemaal precies al zo vond

avatar van bikkel2
4,0
Na het voorteffelijke Discipline volgde al snel Beat. Enigzins in het verlengde van zijn voorganger .
Wat opvalt is de transparantheid van het geheel . Bruford zijn drums klinken fris en percussietief.
Belew en Fripp liggen heerlijke exotische rifjes neer waar nodig en nergens wordt het volgespeeld .
Levin's bijdrage is ook weer van grote schoonheid en zijn stick en basspel zijn wederom functioneel en van een hoog muzikaal niveau.
Hij haalt het songmatig niet bij Discilpine , die is net wat overdonderender, deels ook omdat die een frisse herstart van het fenomeen KC inluidde.
Toch is Beat een prima geheel.
De opener Neal And Jack And Me hakt er gelijk lekker in en Heartbeat is het meest toegankelijke nummer van het album. Mainstream voor de band's doen.
Sartori In Tangier is duidelijk meer in de lijn van de vorige plaat. Een mystiekachtig werkje met aparte wendingen.
Met name het drukke en lyrische Neurotica vind ik sterk. De bijna pratende voordracht van Belew en het hoge tempo van de band, klasse track.
Fraai ook het enigzins zwevende en bezwerende Two Hands, prachtig neergezet.
The Howler ook een puntige track en de afsluiter Requiem laat meer de traditionele kant van King Crimson horen. Fripp in de hoofdrol. Kalme opbouw en vervolgens naar een free jazz achtig einde toewerkend.

Constante plaat. Iets meer naar pop neigend hier en daar, maar nog eigenzinnig genoeg.

avatar van vanson
4,0
Kingsnake schreef:
Ik vind deze plaat, welke gebaseerd is op Jack Kerouac, wat ik dan weer nooit gelezen heb, iets minder dan Discipline.


Het verhaal gaat dat de aanleiding voor het thema van dit album het 25-jarig jubileum was van het verschijnen van 'On the Road' van Jack Kerouac, en daarmee het begin van de bekendheid van de 'Beat Generation', een verzamelnaam voor een aantal schrijvers waarvan Jack Kerouac, Alan Ginsberg, Willam S. Burroughs en Gregory Corso de bekendste zijn. Vandaar de titel 'Beat'.

'Beat' werd door deze schrijvers niet alleen opgevat als 'ritme', maar ook als voltooid deelwoord van 'to beat'.

In de songteksten en -titels zitten tal van verwijzingen naar de Beat schrijvers, hun boeken, en belevenissen. Dus niet alleen Jack Kerouacs bekendste werk, maar ook 'Howl' van Alan Ginsberg komt terug in een nummer als 'The Howler', en 'Heartbeat' is tevens de titel van het boek dat Carolyn Cassady schreef over haar man Neal, die op zijn beurt de grote inspiratiebron was voor 'On the Road'.

Misterfool
Ik ga hier toch weer een halfje omhoog. King Crimson laat eigenlijk geen steekjes vallen in de jaren 80. Ja, de new-wave invloeden komen op dit album wat meer naar voren, maar de gecontroleerde chaos is nog steeds niet uit de muziek verdwenen. Met name requiem durft behoorlijk uit de band te springen. Heartbeat en Two hands liggen lekker in het gehoor. Neal and Jack and Me en Waiting Man hebben een heerlijke snelheid en een meeslepend ritme. Eigenlijk staat er geen slecht nummer op dit album. 4* zijn dan ook meer dan verdiend.

avatar van Hakuna
4,0
Naast het meesterlijke Discipline kocht ik destijds in 1982 toen ik slechts 2 nummers (Sartory in tanglar en Two hands) op de radio gehoord had bij de LP show van Wim v Putten blindelings deze plaat, en het verfrissende geluid viel mij na een luisterbeurt al meteen op. Deze plaat verdient bij 2 of 3 keer luisteren net zoveel lof als hun voorganger. Gaf ik Discipline een strakke 4,5, deze mag bij mij ook voor een 4,0 de CD speler in.

Op deze plaat klinkt KC zowel toegankelijk (poppy) alsook chaotisch en meeslepend.

avatar van zaaf
4,0
Ik beluister nu de Wilson mix. Het is bekend wat dat voor effect geeft. Het is weer een extra luistergenot geworden. En de lange Requiem versie is prachtig.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:16 uur

geplaatst: vandaag om 11:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.