Styx - Paradise Theatre (1980)

Ik had dat met Queen en Saga.
En ik vind ze nog steeds fantastisch.

Ik vind het ook leuk als anderen ook een lievelingsband hebben ipv meehuppelen met de mainstream.

Maar over Styx; chronlogisch moet ik dus terugwerken voor het betere werk...

Klopt. The grand illusion en Pieces of eight zijn volgens velen, mezelf inbegrepen, hun beste platen. De eerste is hun meest proggy album, de weede rockt wat harder. De twee voorafgaande albums Equinox en Crystal ball zijn ook prima. Equinox bevat naar mijn idee hun beste song: Suite Madame Blue.

Als die je bevallen, kun je je verder verdiepen in hun discografie, waaronder de eerste vier platen die ze voor een klein label opnamen, en hun helemaal niet onaardige laatste album The mission.

Dit concert uit 1981 is ook een echte aanrader vooral wat betreft geluid : Styx Live at Capital Centre 1981.

Zo zonde dat hier geen live opname op dvd van is want dit rocked toch geweldig hoor. Ik snap nu wel waarom deze band zo groot is geworden in vooral de USA met dit soort optredens

Mssr Renard schreef:


Nou, dat is dan foutief verbeterd, is mijn sterke indruk. Het label middenin mijn vinyl exemplaar vermeldt weliswaar als jaar van copyright © 1980, maar daarboven staat als jaar van phonographic right ℗ 1981. Meer uitleg over deze muziekjuridische termen is te vinden op deze Britse site.

Andere bronnen: Wikipedia noemt 16 januari 1981 als verschijningsdatum, Discogs houdt het op drie dagen later (even scrollen voor de details).
Iets minder exact maar wél bevestigend voor deze data is het feit dat de plaat in de tweede editie van Oor in 1981 werd gerecenseerd, als ik op het MuMe-forum OORdelen afga. Oor was toen nog een tweewekelijks magazine, dat moet de editie van 14 januari '81 zijn geweest.

Weet je nog waarom je uitging van 1980?

Ik denk door deze release: https://www.discogs.com/release/24730979-Styx-Paradise-Theater

Maar ik zie nu ook dat dat een redelijk recente toevoeging is en nog moet worden 'gekeurd'. Het zal te maken hebben met jij aangeeft over het verschil tussen (p) en (c). Wat mij betreft kan het weer teruggewijzigd worden. Je hebt genoeg bewijs voor de crew om het goed te keuren.

Nou, je hebt een punt hoor: op het platenlabel staat zowel bij © als bij ℗ 1980, zie hier. Wellicht een speciale editie die als een soort teaser kort voor Kerstmis 1980 vooraf ging, waarna de plaat half januari voor iedereen verkrijgbaar was. Zoiets. Lekker zo laten, denk ik dan.

‘Wat een vetvlekken op het vinyl!’ was het eerste wat ik dacht toen ik Paradise Theatre uit de wederom fraaie hoes haalde. Toen ontwaarde ik een deel van de groepsnaam en tijdens het draaien heb ik hierboven gelezen wat hier aan de hand is: ik wist niet eens dat de techniek van laserbranden in vinyl bestond! Wel een statusdingetje, het gevolg van drie voorafgaande platinum albums en dit zou de vierde worden. Wederom in een prachtige klaphoes met de teksten aan de binnenzijde. Opvallend detail is dat het ‘Theatre’ op de achterzijde als ‘Theater’ wordt vermeld.

Tijdens het luisteren knikte ik meestal goedkeurend. Lichte symfonische hardrock of vooral adult oriented rock, want de moeilijker muzikale delen van voorheen zijn zo goed als absent. Dit in lijn met de tijdgeest en de wensen van platenmaatschappij en (een deel van) het publiek. Gebleven zijn melodie en driestemmige koortjes en terug zijn de scheurende gitaren, al klinkt daarnaast pop en zelfs funk, het verhaal vertellend van een fictief theater in Chicago in de jaren 1928 – 1958.

Bij opener A.D. 1928 hield ik mijn hart vast: een pianoballade? Maar de tekst in de klaphoes laat zien dat dit dat dit slechts een introlied is. Het gaat spoedig over in het aangenaam stevige Rockin’ the Paradise, dat niet gecompliceerd is maar wel pakkend; het refrein is ouderwets goed. Op Too Much Time on My Hands klinkt voor het eerst bij deze groep een sequencer.
Nothing Ever Goes as Planned bevat naast een reggae-achtig ritme een blaaspartij in funkstijl, vergelijkbaar met Earth, Wind & Fire; de saxsolo in het einde is ook aangenaam. Hierboven werd een terechte vergelijking met 10CC gemaakt, dit is een muzikaal zijstapje dat goed in elkaar zit. Ballade The Best of Times verzoetigt gelukkig niet zoals Babe van het jaar ervoor in roze marsepein die je vullingen uit de kiezen doen kruipen, maar wordt stevig met prima gitaarwerk.

De B-kant begint met regen en onweer. Geen Black Sabbath en ook niet Heavy Metal Thunder van Saxon, associaties die ik meteen krijg. Als in Lonely People al rap een burenruzie klinkt gevolgd door blazers, ben ik meteen bij de les. Had ik dit nummer in 1980 gehoord, dan had ik die invulling niets gevonden, inmiddels denk ik daar anders over. Bovendien wordt het nummer steviger en bevat het een aparte gitaarsolo. She Cares is een uptempo popliedje met een aangename melodie; opnieuw ben ik positief, terwijl het niet eens stevig is.
Op Snowblind is de groep op z’n best, stevig en bluesachtig slepend met sterke melodie en zangharmonieën in het refrein. Idem voor Half-Penny, Two-Penny over de zoon uit de stinkend rijke familie Cleaver. Sterk nummer, al had gastmuzikant Steve Eisen zijn saxofoon bij het slot wel in de koffer mogen laten.
Met het korte A.D. 1958 lijkt de plaat af te sluiten, maar die eer gaat naar het nog kortere theaterpianootje van State Street Sadie, dat nog geen halve minuut duurt.

Eldridge Cleaver blijkt echt te hebben bestaan, zo wordt meteen in het begin van podcast ‘In the studio with Readbeard’ onthuld. Daarin zijn huidige leden én ex-lid Dennis DeYoung aan het woord. Het verval van het theater blijkt te staan voor het verval van de Verenigde Staten, zoals dat in 1979 zichtbaar werd. Thematiek afkomstig van DeYoung, die in een galerie het schilderij zag dat aan de basis van de hoes stond.
Wat ik niet meer wist is dat de groep vanwege antidrugslied Snowblind werd beschuldigd van satanisme door de PMRC van Tipper Gore. Zucht, daar keken we indertijd met verbazing naar. Interessant wat de heren in deze podcast daarover hebben te zeggen.

In Oor was Kees Baars positief, ook over de productie, die inderdaad voller klinkt dan op die vermaledijde voorganger. Het dubbele aantal sterren als ik die plaat gaf, gaat naar Paradise Theatre.
Mijn late ontdekking van het oeuvre van Styx blijft boeiend, zoveel is zeker. Met dit album was de groep weer in vorm. Ik weet inmiddels dat het hierna minder zou zijn geworden, maar misschien beleef ik dat wel anders? De reis door Styx' discografie gaat verder...

Dit album haalt het niet bij Crystal Ball, Equinox en the Grand Illusion, Pieces of eight, dat was echt top van STYX!

Mijn waarderingen zijn grotendeels gelijk aan de jouwe, Crystal Ball heb ik 3,5 ster gegeven en deze vind ik dus beter, ondanks dat ie lichter is.

Volgens critici maakt Styx bombastische logge pretentieuze AOR. Volgens mij maakten ze vanaf de eerste album schitterende pompeuze rock die na 1975 een groot publiek aansprak. Vanaf Equinox en na het vertrek van gitarist John Curulewski en de entree van Tommy Shaw namen de successen toe. The Grand Illusion en Pieces Of Eight waren commercieel en artistiek zeer geslaagd te noemen. Cornerstone was succesvol (Babe) maar artistiek nogal een teleurstelling. Met Paradise Theatre namen ze in 1981 revanche. Een schitterend album die ik leerde kennen tijdens de muziekles op de middelbare school.

Styx mag dan pompeuze en logge progrock maken, ik lust er wel pap van. Op dit album neemt zanger/toetsenist Dennis DeYoung het voortouw en vooral vocaal is hij zeer op dreef. Een bijzonder geslaagde album die echter met Snowblind de nodige controverse bracht. Styx werd beschuldigd van backward masking (even Googlen) en Snowblind zou een lofuiting aan Satan zijn. De band zei dat het niks met de duivel van doen heeft maar alles tegen drugs. Iets wat gitarist James Young nog even fijntjes duidelijk maakte bij de aankondiging van dit nummer op het live album Caught In The Act. Het leverde de band een hoop negatieve aandacht op, buiten de VS reageerde men gelaten. Nothing to see here.

Paradise Theatre behoort tot het beste wat Styx heeft gemaakt en verdient gehoord te worden door eenieder die van melodieuze rock houdt.

Queebus schreef:



Tjonge, bij de muziekles? Kan me herinneren dat wij Walk on the Wild Side van Lou Reed kregen te horen. Dan veel liever deze Styx!

Die theorie van de omkeerteksten herinner ik me nog goed. Belachelijk.
Ja, lekker album, blij dat ik de groep twee jaar geleden alsnog ontdekte.

Ik moet er wel bij vermelden dat onze muziekleraar liever lui dan moe was en nodigde leerlingen uit dat ze een les mochten invullen met hun favoriete artiest/band. Zodoende leerde ik o.a. David Bowie en Styx kennen. The Beatles, ELP en Bob Dylan kwamen ook ruim aan bod.

Leuk concept!

Paradise Theatre heb ik altijd zeer kunnen waarderen. Het is dan ook het enige album uit deze klassieke periode waar ik al een stem had staan voor ik aan de marathon begon, een vrij hoge ook. In de context van de discografie is het het eerste album dat echt volledig de pop omarmt en daarmee afstand doet van de elementen die op Cornerstone nog wel een beetje aanwezig waren; rock en overblijfselen van prog. Ook heeft Dennis DeYoung hier het creatieve heft gedomineerd en is dit een conceptalbum geworden over het verval van de Verenigde Staten. Ze hadden vast in een kristallen bal gekeken en visioenen uit het huidige jaar gekregen.

Ondanks dat dit het lichtste album tot nu toe geworden is blijft de kwaliteit doorgaans hoog. Het opent met een vlot DeYoung-nummer dat best lekker swingt, en aan zijn manier van zingen merk je dat de voorliefde voor theater nog meer naar voren wordt verschoven. Ook bij 'Nothing Ever Goes As Planned' en 'The Best of Times' ligt dat er erg bovenop en worden er allerlei blazers uit de kast getrokken om het allemaal nog meer aan te dikken; an sich mooie nummers, maar ik merk dat zijn manier van zingen mij wat tegen begint te staan. Vroeger kon ik ze beter hebben. Tommy Shaw laat zich wat naar de achtergrond drukken maar heeft twee nummers op zijn naam, te weten de grote hit 'Too Much Time On My Hands' en het ontspannen 'She Cares' welke allebei meer dan prima wegluisteren. 'Lonely People' is weer van DeYoung, maar bevat wat minder bombast wat me wel bevalt. De nummers van James Young zijn bij mij echter favoriet. 'Snowblind' bevat weer eens wat gitaar en is een trager nummer met prachtige zang en ditto gitaarsolo. 'Half-Penny, Two-Penny' heeft weer wat meer attitude en ontpopt zich van een redelijk standaard Young-rocker tot een mooi slotstuk met mooie toetsen, prachtige koortjes, en heerlijke gitaar leads.

Na dit album nog eens te hebben herbeluisterd ben ik merkbaar niet meer zo enthousiast als tien jaar geleden, toen ik ook al eens een stukje schreef. De tweede helft bevat mijn favoriete nummers, en de eerste helft de wat lichtvoetigere popsongs. Slecht is dit geenszins en de kwaliteit van de muzikanten kun je op meerdere momenten nog goed opmerken. Paradise Theatre is pop-Styx op hun best, zogezegd, en of je pop-Styx wil horen of niet is een ander verhaal. Momenteel ben ik er niet in de juiste bui voor. Ik trek er dus maar een halfje vanaf en blijf steken op 4 (overigens nog steeds welverdiende) sterren.

1. The Grand Illusion
2. Pieces of Eight
3. Crystal Ball
4. Cornerstone
5. Equinox
6. Paradise Theatre
7. Man of Miracles
8. Styx II
9. The Serpent is Rising
10. Styx

En dan moet je het volgende album nog bespreken!