Styx - Paradise Theatre (1980)

Conceptueel is dit toch wel Styx' sterkste album (nou is dat ook een beetje "in het land der blinden..."). Het geheel is in elk geval duidelijk meer dan de som der delen, hoewel de afzonderlijke nummers allemaal op zijn minst heel aardig zijn (alleen The best of times komt qua zoetheid een beetje bij Babe in de buurt, maar alleen 'een beetje'). Voorgaande albums bevatten hier en daar wel een sterker nummer. Voor deze toch 4*.

Ik heb de lp nog ergens. Die was bijzonder vanwege de print van het desbetrefende theater op het vinyl. Deze plaat heeft zich niet mogen verheugen op een heraanschaf op cd. Vond t netjes gedaan allemaal maar wel wat al te tam en gladjes.

Zeker een aardige LP. Ik denk zo'n beetje de laatste van hen die ik echt de moeite waard vond.
Die LP heb ik trouwens ook VanDe Griend! Is ie blijkbaar niet zo speciaal als ik dacht.

Nou Jester, wij zijn vast de enige twee die m nog hebben ...

Nee hoor! Hier is er nog een!
Een stukje jeugdsentiment, maar dat moet kunnen
Beste nummer: Rockin' the Paradise

Opvallend! Alle drie dit speciale (nou ja...) album, en alle drie in hetzelfde jaar geboren.

Ik heb de vinylplaat ook met het theater en ik kan me nog herinneren dat de plaat geheel mbv zonne-energie was gemaakt!

Eigenlijk het laatste echt goede album, in de oude bezetting. Ik heb het vinyl exemplaar ook nog, met die speciale afbeelding in de plaat "gebrand". Maar ik heb ook de CD. Het album is een beetje een concept album, en in dit geval klikt dat aardig.

Hier nog een bezitter van de LP (en CD). Fijn album, maar zeker niet hun beste.

Ben blij dat de LP werd vervangen door de CD. O.a. vanwege de muziek van Styx.

Paradise theatre was inderdaad een concept-cd, dus iets met een verhaal. Ik moet opbiechten, dat ik mij minder aangesproken voelde tot dit concept dan Kilroy was here, de opvolger. Die had echt een opwindend thema.

Paradise theatre is de absolute verkoop-top van Styx in Amerika geweest. Miljoenen lp-tjes over de toonbank.

Maar was de muziek ook goed? Grote verkopen betekenen vaak het verwijderen van de scherpe randjes, om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. En de weg daarvoor had Styx al een jaar eerder geplaveid, met het mierzoete Babe.

Ach, Styx was muzikaal wel over zijn hoogtepunt heen. Dat wel, maar ze wisten nog steeds een aantrekkelijk rock-album te maken. De wisselwerking tussen DeYoung, Shaw en Young werkte nog steeds en hoewel hun oude symfo rock aan de ene kant geen klassiekers meer opleverde, bracht de nieuw ingeslagen weg toch wel grote hits, met nummers als The Best of times en Too much time on my hands.

Ik kan leven met het resultaat. Ach, af en toe een blazertje. Het thuisgelaten orgel van Dennis DeYoung. Hadden anno nu de bands in deze sector van de muziek het nog maar voor het zeggen zoals toen.............

1981. Het was een koude winterdag toen ik de elpee kocht.
Met veel trost zette ik de naald op het vinyl. Het vinyl was met een laser behandeld waardoor je "STYX"in verschillende kleuren zag oplichten (was dus geen collecters item - eerder gedaan door Split Enz -).
Met het concept (evenals Musician) had ik niet veel, maar muzikaal vond ik het toch wel een veneinig stukje.
Veel aandacht voor details, zowel als vormgeving, maar ook muzikaal. Oké, de tijden van equinox, Crystal ball, Grand Illusion en Pieces of eight zijn/waren voorbij.
De acceptatie om de muziek over een andere boeg te gooien was er toen al bij mij (binnen 1 jaar tijd dan maar de gehele Styx elpee-collectie gekocht).

Voor mij kende de elpee/cd maar 1 zwak moment: She cares.
De rest is van een hoog muzikaal niveau.
Het is ook geen echte (hard) rock, maar gewoon lekkere Styx-muziek, en wat is daar nou mis mee?

Beste nummers: Lonely people en natuurlijk Snowblind.
Heeee dat zijn wel de rocknummers...uhm.

Dan maar 4 sterren.

Dat is ie echt waard.

Ik weet niet precies wat je met "deze sector van de muziek" bedoelt, musician, maar aangezien je het in de voorgaande alinea over zaken als "aantrekkelijke rock" en "oude symfo rock" hebt... er wordt in deze categorieën écht nog steeds wel betere nieuwe muziek gemaakt dan een Styx-over-zijn-hoogtepunt heen. Gewoon even zoeken dus...

Nee, dat laatste bedoelde ik niet.

Ik bedoelde, dat Styx als rockband (en aardig nog wat andere soortgelijke groepen rond die tijd) zo'n beetje de absolute macht hadden in de muziekwereld, m.n. in de VS. Qua aandacht en verkoopcijfers (miljoenenverkopen) en dus ook wat betreft belangstelling van het publiek.

Die combinatie, die machtspositie van de rockmuziek, dáár kan ik nog wel eens naar terug verlangen.

En natuurlijk zijn er nu ook nog steeds goede rock groepen. Maar de impact van die bands van begin jaren 80 heeft het nooit meer gehaald.

Evenals een groep als REO-Speedwagon en Saga.
De eerste heeft namelijk een gezamenlijke dvd opgenomen met Styx

a-ha... tja, misschien waren Styx c.s. (meer in de VS dan hier) toch een beetje de voorlopers van Michael Jackson, Madonna en Prince, waarschijnlijk de laatste breed gedragen megasterren. Daarna is het te breed geworden... wat natuurlijk bezwaarlijk een nadeel kan zijn.

Een altijd leuke plaat uit het oevre van Styx. Met een minder zware sound als die van de jaren 70 blijken ze nog altijd hele toffe muziek te kunnen maken. Alle drie de zangers zijn hier in geweldige vorm en weten elk hun nummers overtuigend neer te zetten. James Young klinkt op Snowblind en Half-Penny Two Penny toch uitstekend... mag ik zeggen dat hij hier voor het laatst fatsoenlijk klinkt? Tommy Shaw is hier duidelijk niet de meest dominante factor, maar toch brengt hij met She Cares een regelrechte Styx-klassieker op de plaat, om nog maar niet te spreken van Too Much Time On My Hands, wat nog altijd een live-favoriet is.

Maar de echte meester hier is Dennis DeYoung. Zijn zang is altijd geweldig geweest, en bij de klassieke Styxplaten (t/m 1983) hebben zijn composities een enorme rol gespeeld op elke plaat. Zo ook op Paradise Theatre dat lijkt gebouwd op een terugkomend thema van A.D. 1928, The Best of Times en A.D. 1958. Met daar tussenin Rockin' the Paradise, Nothing Ever Goes As Planned en natuurlijk Lonely People. Geen zwak nummer te vinden op deze toch wat poppigere Styxplaat.

Ze laten hier duidelijk zien nog steeds kwaliteit-materiaal te kunnen leveren. Na Kilroy Was Here hield dat helaas op... maar hier kunnen we nog volop genieten.

Ik heb toch ook wel een zwak voor deze plaat. Veel invloed van Dennis DeYoung en dat komt een Styx-album meestal wel ten goede. De koortjes klinken heerlijk, maar wat ik het allergaafste vind is de overgang van Half Penny Two Penny naar A.D. 1958, waardoor de plaat een prachtige cyclische en emotionele afsluiting krijgt.

Ik zag dit album onlangs op lp liggen, met een special laser cut design op het vinyl. (Over die print was hier al eerder sprake.)

Zonet toch maar gekocht (voor 2.50) na hier enkele positieve reacties gelezen te hebben.

Ik heb de platenspeler maar weer eens tevoorschijn gehaald, en min of meer een LP uit m'n collectie gepikt. De tikken zaten nog steeds op de plek waar ik ze verwachtte.

Misschien niet het beste album van Styx, maar de conceptvorm compenseert dat, in combinatie met de mooie uitklaphoes. Opvallend hoe belangrijk de rol van Tommy Shaw in vergelijking met toen is geworden, toen leek hij echt nog zo'n jochie.

Ook ik heb de LP nog met het holografisch ingebrande theater en aan de andere kant Styx.
Ik denk dat eerder de 'gewone' versie zeldzaam is .

Fijne plaat van Styx, al vind ik de voorgaande 3 pakweg 4 albums net iets beter.
Dit concept over het Paradise Theatre, wat in 1928 in Chicago werd gebouwd en in 1958 weer afgebroken, is leuk bedacht en verpakt in aangename symfonische hardrock (zo noemden we dat vroeger).
Zoals gewoonlijk goede zang. Wat wil je ook, met 3 zangers.
Voor de ballad The Best Of Times zat er nog een tipparadenotering in. Het is een van de betere nummers van deze plaat.
Zoals ook het rockende Rockin' The Paradise, Too Much Time On My Hands, Snowblind en Lonely People.
Het kenmerkende gierende keyboardspel is er wel zo'n beetje af bij deze plaat en men schuift hier wat dichter richting AOR.
Niettemin best nog een lekkere plaat, welke ik de laatste weken nog een paar keer met plezier heb opgezet.
Klinkt ook nog goed ook op vinyl
Er gaan er denk nog maar eens wat meer van Styx naar onderen komen.

Ik heb de die in gebrande vinyl versie ook. Wist het niet zeker en ben toch maar naar mijn zolder getogen om het te checken. Gelijk het album wervend gedraaid. Idd schoof het geluid meer richting het AOR geluid. Styx heeft mij in de jaren 70 toch wel te pakken gekregen met mooie volwassen rock en heerlijke ballads. Dit Paradise Theatre schoof toch meer richting een rock genre wat mij als 'echte' rock liefhebben wat minder kon boeien.

Goed album van Styx. Ik heb het vinyl ook altijd netjes bewaard, want de CD heeft niet dat psychedelische print-feestje als de plaat draait.

In vergelijking met Crystal Bal, Equinox en Grand Illusion is dit album een afknapper..

Vind ik niet. Styx kiest hier bewust voor een andere aanpak en minder symfo-gericht, dat staat vast. Maar de poppy sound van dit album doet m.i. niks af aan de kwaliteit van de nummers, die vol met hooks zitten en goede melodieën.

Lekker aan het luisteren op deze zondagmiddag en het bevalt nog steeds prima!

Mee eens dat alle 3 de zangers goed op dreef zijn en ook het gitaarspel is prima.

Hieronder mijn top 8 van dit album:

1 Half-Penny, Two-Penny - rocking the Paradise the right way !!
2 Snowblind
3 Lonely People
4 Too Much Time on My Hands
5 The Best of Times
6 Rockin' the Paradise
7 Nothing Ever Goes as Planned
8 She Cares

Top 3 Styx albums zijn:

The Grand Illusion
Paradise Theatre
Pieces Of Eight

De beste albums van Styx van mij:

1. Crystal Ball
2. Equinox
3. The Grand Illusion
4. Pieces of Eight
5. Styx II

Tot en met return to the Paradise theatre, alles van deze band in mijn bezit, ik vond en vind deze plaat sterk, misschien komt het ook wel door jeugdsentiment.

In 1981 gekocht met de befaamde laserprint erop, vond ik toen eigenlijk wel heel bijzonder, later ook nog cd aangeschaft.

Het is niet hun sterkste plaat, die eer is ,wat mij betreft, weggelegd voor The grand illusion(ooit op lp gekocht met zo’n groot plastic schild met Styx, in grijs en zwart,er op) en Pieces of eight.

Zal binnenkort het spul weer op de draaitafel leggen.

Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik de plaat op zet. Ik kende Styx al tientallen jaren en had alleen The Edge of the Century ooit eens op lp.

Maar omdat ik toch wel houd van AOR/Melodic Rock/Lite Prog, geef het maar een naam, wilde ik er toch eens aan.

Mijn eerste indruk is positief. Ik hoor ELO, Boston en Supertramp en zelfs wat 10CC-reggae erin terug. Progrock, wat ik ooit dacht dat het was, is het geenszins. Het is echt melodic rock, maar wel okay.
De vocoders doen ook erg aan ELO denken. Ook een band die ik té weinig draai, maar wel vaker zou moeten draaien.

Ik heb een correctie ingediend voor het verschijningsjaar (in 1980 verscheen deze reeds, en niet in 1981).
Ik draai de lp om voor kant 2, en zie nu waar iedereen het over hebt. Prachtig zeg.

Ik kom voorlopig wel uit op een 4*. Dit is precies wat ik hoopte dat het zou zijjn; melodieuze rock met pakkende songs. Trouwens het gitaarspel is soms wel erg lekker vurig; zoals op Half Penny, Two Penny.

Zullen progmetallers als Queensryche en Savatage voor hun conceptplaten stiekem naar deze plaat hebben geluisterd voor hun ideeen? Met name Gutterballe lijkt hier wat op gebaseerd te zijn.

Als vijftienjarige vond ik Styx de beste band ter wereld. Ik had hun logo zelfs op mijn schooltas. Tja, wist ik veel als onschuldige tiener...

Ik ben daar uiteraard wel een beetje van teruggekomen, maar heb nog altijd een zwak voor de band. Uiteraard heb ook ik deze LP in de laser-etched versie, en ook als CD. Het is nog best een aardige plaat, al waren ze hier wel over hun hoogtepunt heen (lees: de 'twin tower' van The grand illusion en Pieces of eight). Die twee platen klinken steviger en volwassener.

Op Paradise theater wordt de lijn doorgetrokken die met de voorganger Cornerstone was ingeslagen: poppier nummers met hitpotentie en een - weliswaar lichte - drang tot vernieuwing. Het legde de band geen windeieren. Was Cornerstone - met de Amerikaanse nummer 1-hit Babe al een enorm succes, dit album deed naar nog een schepje bovenop, waardoor Styx circa 1980/1981 tot de populairste bands in de VS behoorde.

Ik gun het ze, want deze was beter dan Cornerstone, en ook dan opvolger Kilroy was here. De bijdragen van de verschillende groepsleden houden elkaar goed in evenwicht en leveren een gevarieerd totaalplaatje op. Waarbij Dennis deYoung de meeste, en kwalitatief ook de beste, inbreng heeft. Hier houdt hij zijn neiging tot mooizingen en kitscherige overdaad nog net onder controle, terwijl James Young en in mindere mate Tommy Shaw voor wat tegenwicht zorgen met relatief steviger werk. De inbreng van Shaw is hier overigens vrij beperkt, in tegenstelling tot veel andere Styx-albums. En net als enkele anderen hierboven vind ik zijn song She cares de enige misser op dit album. Alles bij elkaar is deze plaat bij mij toch nog steeds goed voor een krappe vier.

De dominantie van Dennis deYoung zou niet veel later leiden tot diens idee voor een volgend concept-album, waarmee de band zichzelf in de voet schoot en die uiteindelijk leidde tot de eerste split. En helaas kwam het daarna nooit meer goed. Niet tussen de twee kampen en niet in muzikaal opzicht...