New Order - Music Complete (2015)

Eerste indrukken zijn goed.

Vind 'Stray Dog" wel goed, maar niet zo passen bij de rest.
"Singularity" neigt naar Joy Division, althans het intro. Voor de rest een fantastisch nummer.
Nummers die ik iets minder vind, maar nog steeds goed te pruimen: 'Plastic", "People on the High Line" en "The Game".

En de nieuwe bassist blijkt meer te kunnen dan alleen maar Peter Hook achtige baslijnen. Vind hem zelfs veelzijdiger en dus beter.

Music Complete klinkt al gelijk als een prima New Order album.
Wat mij als eerste opvalt zijn de prettige baspartijen.
Sorry Peter Hook, maar je bent helaas vervangbaar.
Bernard Sumner is in de loop van jaren steeds beter gaan zingen, en hierdoor is alles meer in evenwicht.
Ik moet bij Restless ook regelmatig aan de latere albums van het Zweedse Kent denken, vooral de sfeer die het uitademt.
Singularity begint als een Joy Division nummer, vervolgens stuitert het als een losgebroken Skippybal door de boxen heen, zonder dat het irritant wordt.
Vervolgens wordt het steeds elektronischer, en voor mij hoeft dat niet zo nodig.
Plastic klinkt wel heel erg als Suburbia van Pet Shop Boys, en ik denk elk moment dat Gerard Joling er I Feel Love doorheen gaat zingen.
Plastic is foute discomuziek, niet helemaal mijn ding.
Tutti Frutti klinkt voor mij ook helaas teveel als een afgekeurd Daft Punk lied, en ik moet aan World In Motion denken, ook niet echt een New Order hoogtepunt.
Het einde is helemaal erg, zo’n foute Italiaans klinkende man die probeert Engels te praten.
Ik moet dan ook gelijk aan het programma Tutti Frutti denken, met die fruitstickers op de ontblote borsten.
People on the High Line wil mij ook niet boeien, een beetje hetzelfde verhaal als bij de laatste Duran Duran; geforceerde poging om hip over te komen.
Maar natuurlijk ben ik benieuwd naar de bijdrage van Iggy Pop, anders was ik nu wel afgehaakt; het nivo van Restless wordt bij lange na niet meer gehaald.
Stray Dog heeft bijna hetzelfde begin als Hide U van Kosheen, maar Iggy Pop is wel goed in vorm.
Dit is de zelfkant van New York City, nachtelijke ritjes met onbetrouwbare taxichauffeurs.
Het 2e hoogtepunt van het album, New Order haal je er helemaal niet meer uit.
Als ze hiertoe in staat zijn, waarom dan niet helemaal een album in deze stijl.
Academic is niet verkeerd, het ademt het trieste uit wat mij bij de betere New Order nummers aanspreekt, en zit meer in het verlengde van Restless.
Nothing But A Fool spreekt mij ook aan, ook hier gaat men meer terug naar de oude New Order sound, met de sombere Joy Division erfenis.
Unlearn This Hatred klinkt als Simple Minds in de mix, ook zo’n band die probeert hip te zijn, en waarbij het niet meer wil lukken.
Jammer, want hier had meer in gezeten.
The Game begint hoopvol, maar al snel veranderd het in een Toppersdeuntje, eigenlijk hetzelfde verhaal als bij Unlearn This Hatred, de basis is oké, maar daar blijft te weinig van over.
Brandon Flowers van The Killers zou prima in het geheel kunnen passen, ik denk ook wel dat hij zich vereerd voelt om op dit album mee te mogen doen.
Superheated klinkt echter als een The Killers nummer, blijkbaar stelt New Order zich ondergeschikt op, het resultaat is in ieder geval best geslaagd.
Plastic, Tutti Frutti, People on the High Line, Unlearn This Hatred en The Game zijn minder, de rest is behoorlijk goed te noemen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: New Order - Music Complete - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een nieuw album van New Order leek me op voorhand vooral overbodig. De band maakte na het trieste einde van Joy Division in de jaren 80 een aantal verrassend goede albums en wist ook in de jaren 90 en de jaren 00 nog één keer te verrassen met een prima album. Voor het laatste goede album van New Order moesten we inmiddels echter zo’n 14 jaar terug in de tijd en bovendien moet New Order het tegenwoordig doen zonder de zo kenmerkende baslijnen van Peter Hook.

Geen hoge verwachtingen kortom, maar Music Complete valt me zeker niet tegen. Tegenover het vertrek van Peter Hook staat de terugkeer van toetsenist Gillian Gilbert en deze drukt nadrukkelijk zijn stempel op de eerste New Order plaat in 10 jaar tijd, want het is lang geleden dat New Order zo elektronisch klonk.

New Order heeft dit keer niets aan het toeval overgelaten. Het koos voor drie producers (Tom Rowlands, Richard X en Stuart Price) die weten hoe een moderne dance plaat moet klinken en trok bovendien een blik gasten van naam en faam (La Roux, Brandon Flowers, Iggy Pop) open.

Music Complete laat dankzij de impulsen uit de hedendaagse dance een wat moderner New Order geluid horen, maar de band grijpt ook nadrukkelijk terug op de elektronische muziek uit de jaren 70 (variërend van Kraftwerk tot synths die onmiddellijk herinneren aan de muziek van Giorgio Moroder).

Hiernaast klinkt Music Complete ook verrassend vaak als 'vintage New Order'. De nieuwe bassist klinkt af en toe als Peter Hook en ook de toetsen, gitaarlijnen en wat onvaste zang van Bernard Summer herinneren aan de vroege platen van de band.

De mix van oude en nieuwe invloeden klinkt uiteindelijk zeker niet overbodig, maar is opvallend fris en meer dan eens vrijwel onweerstaanbaar. Verrassend sterke plaat dus van een band die door menigeen (en ook door mij) al lang was afgeschreven. Erwin Zijleman

Er had voor mij wel wat meer (donkere) wave en wat minder elektronika/disco op gemogen maar afgezien daarvan is Music complete best een goede plaat.Ben sowieso meer fan van de Low life/Brotherhood periode dan de twee albums die daarna kwamen.Op Music complete krijgen we een bloemlezing van de sound van New order door de jaren heen en er wordt hier en daar weer flink inventief gerecycled.Dit resulteert in een redelijk aantal goede songs waarbij Singularity en Academic na de eerste luisterbeurten de meeste indruk maken.Echte missers staan er gelukkig niet op en ook de productie mag er weer wezen.Geslaagd album na het aanvankelijk (door mij) wat minder beoordeelde Waiting for the siren's call.Dat bleek na verloop van tijd overigens best mee te vallen dus wie weet hoe hoog dit album nog stijgt.

New Order terug naar de roots kortom, Music Complete!

Introductie
Voor degenen die New Order niet kennen, hieronder een introductie.

New Order is een Britse popgroep die indirect van grote invloed is geweest op de huidige dance-scene. New Order vloeide voort na het zelfmoord plegen van Joy Divison frontman Ian Curtis. Deze legendarische doch drieste held had zich opgehangen. De overige leden hadden bij het oprichten van Joy Division al besloten dat ze niet verder zouden gaan onder de naam Joy Division.
Bernard Summer, Peter Hook en Stephen Morris gingen verder onder New Order. De wat grauwe punkpop van Joy Division is niet de stijl muziek die New Order speelt. Al zitten er genoeg melancholische platen tussen.
In Holland geniet New Order enige bekendheid door Blue Monday. Deze plaat sierde een chocoladereep reclame en heeft een vast plekje in de Top2000 (in 2015 op 462) en in de playlist van Radio Veronica. Daarnaast was dit nummer aanwezig in het Fifa spel 2005.

In de 2007 besloot de band te stoppen. Het heilige vuur ontbrak las ik destijds in de Metro. Het zou kunnen, dat het een tijdelijke scheiding zou zijn zeiden de bandleden. Gelukkig bleek het woord tijdelijke de waarheid.
Na de split up zijn bijna alle bandleden weer aangesloten bij de groep. Alleen de legendarische bassist Peter Hook, wie misschien wel de beste basgitarist allertijden is, ontbreekt. Hij werd bij de reünie in 2011 vervangen door Tom Chapman.

Vooraf las ik wat reviews en volgens de critici zou de plaat terug gaan naar de roots van Joy Division. De eerste single Restles stemde me al vrolijk, daarna vergat ik bijna dat er een nieuwe cd kwam en zag hem plots staan bij een cd-zaak. Ik besloot even te wachten met bestellen en haalde hem later alsnog bij mijn persoonlijke platenzaakje.


Cover;
De Cover is typisch New Order. Je kunt van buitenaf niet zien welk album en welke artiest het betreft. Hier staat New Order bekend om in hun singles en hoezen. Aan de binnenkant staat heel summier; Wit zwart New Order – Music Complete. De CD zelf is geheel zwart. Dit in schril contrast met de buitenkant die wit is en is opgelukt met een soort van Picasso style gekleurde vakken. Het boekje kent deze style ook, maar dan wit zwart. Genoeg over de cover over naar het zwarte schijfje zelf!


Samenvatting
Het ging letterlijk zo, ik liep het platenzaakje uit, stopte het schijfje in mijn auto cd-speler en zwijmelde weg. Wat een geweldig nummer al gelijk aan het begin met “Restless”. What can you buy, That lifts a heavy heart up to the sky? What makes your day? What miracle of life Has come to stay? A taste of love,
Het nummer gaat over iemand die het niet meer weet en overal onrustig van lijkt te worden van alles in het leven. Heel gek eigenlijk dat ik persoonlijk rustig wordt van dit nummer, met fraai gitaarspel, vlotte drum en strijkinstrumenten. Het refrein wil je graag meezingen; Restless, I feel so restless, And in this changing world I am lost for words.
Wat een opening! Zonder meer een van de beste New Order tracks ooit. Hopelijk ben ik het bevoorrechte mens de band nog eens live te mogen zien. Als ze deze track ten gehore brengen, zal ik uit mijn plaat gaan, dat is zeker!
Na Restless gaat de schijf verder met Singularity. Deze plaat begint heerlijk uptempo en doet heel erg denken aan Joy Division, tot aan de drumpartij. Die is weer echt New Order. Het nummer kent fantastische intermezzo’s, wat het een fraai nummer maakt. De elektro invloeden zijn duidelijk terug te horen, maar zijn niet storend. Het nummer is soms namelijk wat funky disco. Funky Disco en Joy Division in 1 track? New Order doet het gewoon. Overigens heeft Tom Rowlands van Chemicals Brothers ook meegewerkt aan deze track.

Plastic is het 3de nummer en het best te omschrijven als een vrolijke catchy popsong. Iets wat niet helemaal mijn ding is. De track kabbelt vrolijk voort en dan plotsklaps komt er een geniaal tussenstuk. Alsof het gaat regenen op een zonverlichte dag. Of de zon gaat schijnen tijdens een stortbui. Met ruim 7 minuten is de track wel wat aan de lange kant. De outro mag er echter zijn.
Tutti Frutti is de 2de single en klonk als een grappig nummer, de naam verraadde dit al min of meer al, maar wordt naarmate het beluisteren steeds beter. Na 3 of 4x luisteren wordt het zelfs een favoriet. Je gaat bijna vanzelf het refrein meezingen. Life is so crazy these days You've got me where it hurts But I don't really care Cause I know I'm OK. Het lijkt er min of meer op dat de heren tevreden zijn met hun leven en kritiek hun niets meer lijkt te doen. Iets wat een volwassen band natuurlijk ook goed langs zich neer moet kunnen leggen. New Order speelt het nu op een wat olijke wijze.

People on the High Line is een fijn dansbaar nummertje met wederom medewerking van gastartiest. Elly Jackson van La Roux neemt de vocals voor haar rekening.
Hierna volgt opnieuw een samenwerking. Het nummer Stray Dog wordt namelijk gemaakt met Iggy Pop. In plaats van I wanne Be Your Dog, zingt of beter gezegd verteld hij een verhaald tijdens deze track die een ding is. Spannend! Werkelijk waar, ik heb nog nooit zo’n spannende plaat mogen horen. Het doet wat denken aan de donkere tracks van Crystal Method op Legion of Boom, maar deze spant de kroon. Ruim 6 minuten luistergenot!

Alsof de herkenbaarheid nog niet genoeg ten ore is gebracht volgt daar ineens Academic. Wat een geweldige luisterplaat is dit. Op en top New Order. Wederom 6 minuten lang genieten van de stem van Bernard Summer, fraaie gitaarsolo’s en een melancholisch refrein; Oh, baby, I remember you 'Cause your heart is cold And your blood runs dry You'll never see or hear the crashing of the sea. En dan nog tussenstukken die bijna uit de boxen knallen.

Nothing but a Fool is dan weer wat rustieker aan het begin, de intro is wat lang, maar bouwt wel weer die spanning op die je mag verwachten. Het lijkt in eerste instantie een combinatie tussen Joy Division en Oosterse muziek, maar daarna volgt een baspartij, waar Norman Hook ook alleen maar instemmend zou op kunnen knikken. Bij dit nummer valt verder de outro in positieve zin op. Gewoon een goede track.
Bij Unlearn This Hatred valt gelijk de samenwerk met Rowlands op. Het is een elektronischer nummertje en deze is zelfs bijzonder dansbaar. Heerlijk voor de afwisseling. Zeker als je verder luistert en dan The Game hoort.. In mijn ogen was dit de afsluiter geweest, maar er volgt nog een track. Superheated.
Ook hier weer een samenwerking en wat voor 1. Brandon Flowers van The Killers komt even meezingen. Ook dat nog. Persoonlijk was ik hier vooraf nog niet op van de hoogte. Dat is voordeel als je onbevangen en misschien wel zonder verwachtingen een cd’tje aanschaft. De track zelf is niet de beste, maar de cd eindigd hiermee wel heel toepasselijk. Now that it is over wordt tot 6x toe herhaald.


Mijn Mening
New Order levert een feest der herkenning met Music Complete. Restless, Academic en the Game zijn geweldige nummers. De invloeden van Joy Division lijken merkbaar, maar ook het vertrouwde New Order geluid galmt met enige regelmaat uit de speakers. Tel daarbij op dat de samenwerkingen met the Chemical Brothers, Brandon Flowers(Killers) en Iggy Pop stuk voor stuk geslaagd zijn. Met zoveel muzikaal talent kan het ook niet veel anders, dat de muziek compleet zou moeten zijn. Dat was ie zeker.
Ik zou zeggen haal deze cd in huis, het is bij vlagen genieten en er is genoeg variatie. Zelf was ik €14,95 kwijt bij mij lokalere dealer en hij was iedere euro waard. In Nederland zou hij € 16,95 kosten op de meeste plaatsen.