New Order - Music Complete (2015)

Uit 3/4e nog steeds, alleen is nu Peter Hook de afwezige, waar het Gillian Gilbert was. En die eerste blijkt toch makkelijker vervangbaar.

Waarom zo neerbuigend doen? JOU hebben we iig - tenzij je gereincarneerd bent - NOOIT op dat topic gezien. Daar zijn heftige discussies geweest, wat wel, wat niet - wave that is. Een aantal mensen waaronder ikzelve heeft daar veel tijd ingestoken. Niet smispelen nu, da's ongevraagd en onwelkom. Wave ligt me na aan het hart en NO is de band waarvan ik de meeste items heb - so stop nagging!

Zoek anders eens op MOOWS, weet je meteen da'k niet uit m'n nek loop te kletsen.

Ik wist niet dat het over wave ging, ik dacht dat we het over New Order hadden en hoe de nieuwe nummers het zouden doen vergeleken met de classics.

Ik meende trouwens bij jou een neerbuigende toon te bespeuren, maar ik had het dus mis

Moderator!

Heb je geen mantelzorger in de buurt die je kan helpen Nee New Order is zeker geen wave

Misschien ben jij toe aan een leesbril, want dat beweer ik toch nergens

Ironie is je niet bekend - NO was zeker wave

Fijn dat we het daar over eens zijn, wavekenner

Het valt me niet tegen alhoewel ik zelf nooit de twee singles gekozen zou hebben om het album te promoten. Wel vindt ik bijna alle nummers aan de lange kant. Er zitten veel trow-backs in naar de jaren 80 en 90 maar ook de nodige inspiratie uit de 70s (Giorgio Moroder hoor ik terug, ik meen in Plastic).

Van zowel New Order als Joy Division vindt ik dat ze een tiental goede/sterke nummers hebben en de rest me eigenlijk weinig boeit. Ik denk dat dit album een mooie comeback vormt, al verwacht ik niet dat deze mijn album Top 25 van dit jaar gaat halen.

Favorieten: Unlearn This Hatred, Singularity en Tutti Frutti

Je mag je Wave-know-how wel op mij loslaten hoor. Ben lekker op de wave van wave aan het surfen.

Aparte plaat dit. Zelden lag het jatwerk er zo dicht bovenop, maar toch kan ik er wel van genieten.

Tutti Frutti doet me muzikaal wel heel erg aan deze discoplaat van een jaar of 6 geleden denken:

James Curd - We Just Won't Stop - YouTube

Ja ik begon ook te denken dat de titel "Music Complete" sloeg op de hele muziekgeschiedenis, waarin gegrasduind is: Pet Shop Boys, New Order zelf, Joy Division, Jeff Wayne, Patrick Hernandez (Born to be Alive), Donna Summer, Moroder - ik had een lijstje gemaakt met fragmenten + tijd, maar ik heb blijkbaar de achterkant gebruikt als boodschappenlijst.

Zoiets dacht ik ook.

Ergens in een van de laatste nummers zit ook een stuk dat me erg doet denken aan Primitive Notion van Get Ready. En Stray Dog met Iggy Pop heeft dan weer veel weg van nummers van Public Service Broadcasting:
Public Service Broadcasting - Go! - YouTube

Die track met Iggy doet heel erg denken aan de stem van Richard Burton als journalist/verslaggever op War of the Worlds - degene die de songs ahw aan elkaar praat. Vraag me ook af hoe ze dit live willen brengen - met stemmen op media?

Ik zit eerder aan 3* te denken, omdat het wel lekker wegdraait, maar voor het grootste deel toch de punch mist. Ik draaide van de week weer wat 12"s en nummers als Round and Round, Bizarre Love Triangle en Perfect Kiss houden me veel meer in hun greep met alle lagen, wendingen en geluiden. Al zitten op deze laatste wel wat fijne geluiden.

Meer type Mickey Roark uit Sin City

Als een echte jaren 80 liefhebber vind ik Singularity wel heel lekker klinken!

Goed recyclen kan dus prima een fijn nieuw album opleveren.
Het is zelfs erg vermakelijk om samen de herkomst te bespreken.
Lekker even de basiskennis testen. Goed gedaan jongens!
.

Lekkere plaat! Soms hoeft dat wiel helemaal niet opnieuw uitgevonden te worden. Zowel voor mij als mn vriendin goed luisterbaar en ook dat is wat waard. ik raad hem aan voor eenieder die vind dat "popmuziek vroeger beter" was. Een degelijke retro-plaat zonder ouwbollig te klinken.

Een toetseniste die haar stempel drukt op de plaat.

Een zeer algemene beschrijving van het album die nergens een titel laat vallen.

Met dat laatste heb je een behoorlijk punt. Die zalvende teksten der scribent bijten ook in op mijn ziel. Als iemand niets te zeggen heeft, is het fijn als ie zich daaraan houdt. Platomania stond ook altijd vol met dit soort teksten - ging het daardoor steeds meer gebruiken om te zien wat er uit was gekomen. Inmiddels hebben we daar MusicMeter voor - al dreigt het bij sommige albums wel eens een soort van 'opstelwedstrijd voor beginners' te worden - niet iedereen is bedreven in de semantische slalom en als de inhoud dan ook nog 'ns ontbreekt.

Dit album nu een tijdje gedraaid en ik zal m'n mening niet bijstellen: het blijft draaibaar, is imo een soort van recap van 35 jaar pop/dance (lite), bevat een aantal aardige geluiden, maar nu blijkt duidelijk dat afwisseling van melodie en stemmen niet de kerncompetenties van NO zijn. In het verleden was het juist de stem, monotonie, in afwisseling met de gelaagdheid van de synthpartijen, met de strakke drum en de stuwende bas die voor fijne muziek (True Faith, Bizarre Love Triangle bijv) zorgde. Laatst nog alles gedraaid van 12 " - mjam, mjam; nu blijf ik - en dat vind ik een heel mooi gezegde - op mijn honger zitten

Sinds begin oktober luister ik naar dit album. In het begin moest ik wennen. Kwam hij niet echt binnen. Zaten wel wat interessante aspecten in waardoor ik toch geboeid bleef. En ben blijven luisteren. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Wat een geweldige plaat. Intrigerend, opzwepend, lekker groovend, afwisselend. Kortom: 1 van de beste platen van 2015.

Met dit weer, zittend in de auto terwijl het langzaam donker wordt, dan komt dit album veel beter binnen.

Mijn eerste indruk was, goh mooie plaat, duidelijk new order van de laatste 2 albums EN dat zonder Hookie.
Tweede luisterbeurt was waarschijnlijk mijn bui zodat het album enige tijd niet gedraaid mocht stof vangen. Ik dacht het is allamaal van hetzelfde, zoals Restless helaas al suggereerd.
Maar vandaag, nu bezig met 2de luisterbeurt blijken de nummers toch eigen identiteit te hebben en er onder liggen inderdaad (zoals vaker vermeld) mooie verwizingen naar jaren (dans)muziek met een duidelijk jasje.
NO zonder Hook heeft mij nu overtuigd, geen maniakle pogingen om te vernieuwen maar een mooi album. Van een doorsnee 3,5* naar een mooie 4*. Kijken of de tijd er meer van kan maken, maar leg ik de naald wel gelijk bij einde Restless.

Geweldige plaat. Met van alles en nog wat door elkaar en toch klinkt NO hedendaags èn authentiek.

Hou het meest van Movement en Low Life. Deze is best leuk maar de helft hoef ik geen tweede keer te horen.

Dieper dan Singularity kan New Order écht niet zinken.

Dank voor je geweldige bijdrage ... snel weer de nieuwe Coldplay opzetten zou ik zeggen.

Nou vooruit, puntje erbij dan vanwege Academic.

Er had voor mij wel wat meer (donkere) wave en wat minder elektronika/disco op gemogen maar afgezien daarvan is Music complete best een goede plaat.Ben sowieso meer fan van de Low life/Brotherhood periode dan de twee albums die daarna kwamen.Op Music complete krijgen we een bloemlezing van de sound van New order door de jaren heen en er wordt hier en daar weer flink inventief gerecycled.Dit resulteert in een redelijk aantal goede songs waarbij Singularity en Academic na de eerste luisterbeurten de meeste indruk maken.Echte missers staan er gelukkig niet op en ook de productie mag er weer wezen.Geslaagd album na het aanvankelijk (door mij) wat minder beoordeelde Waiting for the siren's call.Dat bleek na verloop van tijd overigens best mee te vallen dus wie weet hoe hoog dit album nog stijgt.

De remixen van deze nummers zijn ook niet mis! met name tutti frutti (door de producer Tom Rolands van de Chemical Brothers) is heftig! Veel is gewoon te vinden op hun youtube kanaal en soundcloud.

"Nog een keer luisteren, maar niet meteen" was de aantekening die ik ergens vorig jaar maakte na dit album een paar keer gedraaid te hebben. Maandenlang heb ik de plaat nooit in z'n geheel gedraaid, maar Plastic klonk wel geregeld uit de speakers, en Restless en Singularity kwamen ook nog wel eens voorbij - de drie eerste nummers vielen meteen al goed, maar het geluid vanaf track 4 leverde wisselende commentaren mijnerzijds op.

Zojuist zag ik dat ik nog altijd geen cijfer had gegeven, "maar niet meteen" had dus wel een erg ruime betekenis gekregen. Op deze Tweede Paasdag klonk Music Complete daarom nogmaals van begin tot eind. Uiteindelijk kom ik tot het oordeel dat het stompzinnige Tutti Frutti en het landerige People on the high line hinderlijke onderbrekingen van een verder heel aardig geslaagd album zijn, met het fijne uitgesponnen Nothing but a fool als nieuw ontdekt hoogtepunt - Stray Dog dus niet, al is dat dan wel weer het meest opvallende nummer in het rijtje.