New Order - Music Complete (2015)

Erg benieuwd wat deze heren er van bakken, zonder Peter Hook. De vocale kwaliteiten van Sumner zijn nooit echt geweldig geweest (vooral live is het zeer slecht), maar het songmateriaal blijft altijd wel beklijven.

Restless klinkt inderdaad tamelijk "tam" (zoals hierboven beschreven). Het is bewezen dat gastartiesten een album inderdaad geen "eenheid" kan garanderen. Of het verraad dat Bernard het niet meer alleen kan.

Ik vraag mij trouwens af waarom je 6 kleurtjes vinyl zou willen hebben, .,zal wel hip zijn ofzo

Donna Summer - I Feel Love --> Underworld - King of Snake --> New Order - Plastic.

Moroder nog maar weer eens in de herhaling.

Veel vooroordelen op deze pagina en ik had nu ook niet meteen hoge verwachtingen maar op het eerste gehoor lang geen misse plaat. In ieder geval een niveautje hoger dan het makke Waiting for the Sirens Call, het gemis van (de op deze plaat teruggekeerde) Gillian Gilbert de voorbije 2 albums woog zwaarder door dan die van Hook nu.

Zie het van deze kant als een vorm van afwachtende scepsis. Waiting vond ik op zich wel een aardig geluid (productie) in zich hebben, maar op den duur (en dat was vrij kort) werd het een beetje vervelend en eenvormig. Diezelfde eenvormigheid kan zich trouwens ook voordoen als je bij een rit van 1,5 - 2 uur niet goed voorbereid (muziek op stick zetten) alleen met Substance in de auto zit

Ik draaide vandaag - toevallig - Live at The London Troxy (2011) en daarop klinkt echt wel een strakke band. Het zijn de 'recente' muzikale baarsels van de creatieve betrokkenen - w.o. de oude mannen in regenjasmuziek van Sumner (Bad Lieutenant) m.n. die dat veroorzaakten

Plastic behaagt me al meer dan het slappe Restless. Nieuwsgierigheid neemt toe.

Ik ben het geheel eens, luister naar the other two of monaco cq revenge en je hoort wie de sfeer bepalen

Eerste indrukken zijn goed.

Vind 'Stray Dog" wel goed, maar niet zo passen bij de rest.
"Singularity" neigt naar Joy Division, althans het intro. Voor de rest een fantastisch nummer.
Nummers die ik iets minder vind, maar nog steeds goed te pruimen: 'Plastic", "People on the High Line" en "The Game".

En de nieuwe bassist blijkt meer te kunnen dan alleen maar Peter Hook achtige baslijnen. Vind hem zelfs veelzijdiger en dus beter.

Ook mijn eerste indruk is goed. Ik hou vooral van de wat ingetogener nummers. In de recensies tot nu toe worden Academic en Stay Dog afgeschilderd als de zwakkere broeders, maar ik vind die juist erg lekker. Ook Superheated met Flowers bevalt me.

Eerste minuutje van Singularity is inderdaad typisch Joy Division.
Na het saaie Plastic vervolgens twee Daft Punk/ Moroder songs. De plaat mist een beetje een bepaalde identiteit.

New Order is toch altijd meer een single band voor mij geweest, waarin ik alleen de eerste 5 jaar redelijk interessant vind. Het gemis van Peter Hook is niet zo heel erg, maar daarentegen New Order heeft al meer dan 25 jaar geen boeiende plaat uitgebracht. Ik denk dat Hook daar ook niet veel verandering in had kunnen brengen.

Favorieten zijn momenteel Stray Dog en het eerste minuutje van Singularity.

Da's een gotspe van de eerste orde. Toegegeven dat er de laatste 10 -12 jaar niet zoveel schwung meer in zit, maar New Order - Get Ready (2001) is absoluut de moeite waard, met zijn mix van gitaar-rock en synth-pop.

NO is altijd een band geweest van 2 gezichten: studio en live; 12"s vs albums; pas bij Technique braken ze met de traditie om singles/12"s niet op het album te zetten. Latere 12"s zijn in veeltal mixen (dj's) terug te vinden - niet alle even sterk.

Dit album nog niet gehoord - voel dat niet als een gemis

Vind deze plaat nochtans consistenter dan Get Ready. Get Ready is zeer te pruimen maar ook typisch zo'n album waar alle betere nummers vooraan geplaatst zijn en je in de tweede helft regelmatig naar de skip-knop begint te zoeken. Op deze plaat hebben ze voor de verandering het minste nummer helemaal vooraan gezet.

Altijd leuk om een nieuwe New Order te beluisteren. De sound is wat coherenter, met hier en daar zeer mooie ingenieuze details en een fraaie (orchestrale) opbouw van de song. De melancholische zanglijnen zijn onveranderd, het ligt wel mij wat al te gemakkelijk in het gehoor en soms naar mijn smaak erg saai, met te vaak herhaling en uniformiteit en een popliedje. Er zit wel vaart in en opwinding. Al met al een resultaat dat zeker niet echt tegenvalt (na 2x beluistering). Zou ik hun plaat nog kopen? Misschien zou toch de nieuwsgierigheid winnen en (de hoes is erg leuk), weer van Peter Saville. Ik zal 'm een paar keer draaien, maar niet te vaak daarvoor raakt het me te weinig. De opening van Nothing but a Fool is het mooist.

Een nieuw album is altijd weer een goede gelegenheid om de oude (wel hele goede) albums te draaien

Ik ben erg benieuwd.

Blue Monday en met name True Faith zijn echt grote favorieten van mij geweest.
Verder had ik ooit een live-video (VHS) van de band, met een vet concert. Geen idee wat daarmee gebeurd is, en welke songs er werden gespeeld. Ik heb het nu over 25 jaar geleden.

Verder ken ik niets van de band, maar ze zijn zo een grote inspiratiebron voor synthpop-bands (samen met Eurythmics en Depeche Mode, Alphaville en Joy Division etc.). New Order is de enige band die ik gewoon niet goed ken.

Waarom dan niet eens starten bij deze laatste studioplaat.

Dit lijkt me een boeiende band: zoveel muzikaal holistische kracht als dit ensemble wordt toegedicht: "belangrijk voor de ontwikkeling van techno", "oorsprong van de electrofunk", "grote inspiratiebron voor synthpop-bands" - om maar een paar typeringen aan te halen. Moet een heel bijzondere band zijn, als ik al die hyperbolistische claims moet geloven - tijd om New Order toch eens uit te tsjekken?

Of toch nieuwe kleren van de koning?

Is Herbie Hancock niet één van de grondleggers van de electrofunk?

Goed, ik hoor/lees gewoon erg vaak bij synth/electro pop-acts dat New Order als inspirator kan worden aangemerkt.

Het voordeel van internet (en ook wikipedia) is dat iedereen alles overal kan posten. Het nadeel is dat iedereen dat ook doet Het continue hanteren van wazige typeringen leidt ertoe dat iedereen op een gegeven moment in de juistheid ervan gaat geloven - zeg maar de situatie "Goed, ik hoor/lees gewoon erg vaak dat...".

Het hanteren van steeds meer tot loos containerbegrip verworden typeringen voegt niets toe aan begrip van de muziek en de historische context waaruit deze is voortgekomen. Een historicus zou beter moeten weten

Al eerder gezegd: met haar voeten in wave/postpunk valt het werk van NO ruwweg in 2 delen uiteen: albums en 12"s. Een compilatie van NO 12"s (best of, retro) luistert niet echt lekker weg vanwege de eenvormigheid. De ontwikkeling liep van punk, postpunk/wave via dance naar pop. Nergens zou ik de term synthpop willen hanteren - de verschillen (bijv de zang, of wel een echte bassist) met bijv een Depeche Mode (in poptijd) zijn groter dan de overeenkomsten (zoals bijv het gebruik van de Emulator).

Ik kan met alle stelligheid beweren dat dit Kollumse Kaasballetjes Kaseko is en dat met vure uitdragen, maar dat maakt het nog niet tot een feitelijkheid.

Al die claims inzake NO zijn net zo ongefundeerd en loos als de hier uiterst frequent gelezen claim omtrent de invloed van Pink Floyd. Door velen neergezet als een absoluut iets.

Je hebt gelijk, maar ook weer niet helemaal.

Wanneer ik synthpop-acts in interviews, New Order zie aanhalen als inspiratiebron, dan zal dat toch wel zo zijn.
Van mijn part noemen ze Rolling Stones of Metallica.

Als ik de drumlijnen van True Faith en Blue Monday hoor, dan moet ik zeggen dat ik ook mijn inspiratie uit deze band haal.

De VHS-video die ik ooit had, was van een live-concert, en naar ik mijn kan herinneren is de combi synthpop/new wave - band-opstelling (drums, bas, gitaar, synths en combinatie met sequencers/programming) ook van dien aard, dat ik daar flink van geinspireerd raak.

Denk aub niet, dat ik al mijn wijsheid uit de wikipedia-pagina's haal. Die gebruik ik puur voor informatie als discografien, jaartallen, labels etc.

voorbeeld - ok; qua manier van spelen/componeren.
Die VHS-video staat volgens mij ook op de tweede disk bij de DVD van NO Live in Glasgow.

Blue Monday (m.n.) en True Faith, maar ook Perfect zijn voorbeelden van het zgn 'layeren' van songs; daar was NO sterk in. Op YouTube staat een zwart-wit studio-versie van Blue Monday en dan kan je dat goed zien.

Live speelden ze bijv Perfect Kiss en dan werden tijdens optredens de 7" floppy's met samples (voor de Emulator) verwisseld. Die dingen hadden toen een vrij kleine geheugenbank; dus moesten er regelmatig andere samples worden geladen. Perfect Kiss is lang live niet gespeeld, omdat de samples moesten worden gehercompileerd voor de andere synths die NO gebruikte _ ik denk haast de Prophet.

Het grappige is dat veel hedendaagse synths van 1500 euro al die instellingen via pre-sets beschikbaar hebben of als software-matige emulatie (accessoire). Bands als Röyksopp, Little Boots en Air werkten daarentegen lang nog met oude (analoge) synths om dat geluid te benaderen.

Stephen Morris wordt ook wel the human drum machine genoemd, vanwege zijn strakke drummen.

'k zal vanavond/morgen eens gaan luisteren naar dit album.

Ik vind onze onderonsjes fijn. Ik leer er veel van.

Hoe dan ook, ben ik meer en meer geinteresseerd geraakt in deze band in het algemeen en deze plaat in het bijzonder.

Hun beste sinds Technique!

Heerlijk album, ouderwets goed! Plastic blijft maar in mijn hoofd hangen!

Opvallend goed album. Het heeft New Order altijd ontbroken aan een goede zanger, hier valt dat minder op. Ook hun bleke, witte funk swingt voor geen meter. Ze hebben er de drummer niet voor en naar me nu blijkt ook de toetsenist niet. Het is de muziek waar witte jongens met dansen hun klompen niet voor uit hoeven doen. Maar ze doen hun best. En dat konden we van veel eerdere albums niet zeggen.
Het is geen topband en zal dat ook nooit worden. De intensiteit van JD is vervangen door bleekneuzige, wat zielig klinkende melancholie. En zolang we het niet te vaak horen is het best te pruimen.

Music Complete klinkt al gelijk als een prima New Order album.
Wat mij als eerste opvalt zijn de prettige baspartijen.
Sorry Peter Hook, maar je bent helaas vervangbaar.
Bernard Sumner is in de loop van jaren steeds beter gaan zingen, en hierdoor is alles meer in evenwicht.
Ik moet bij Restless ook regelmatig aan de latere albums van het Zweedse Kent denken, vooral de sfeer die het uitademt.
Singularity begint als een Joy Division nummer, vervolgens stuitert het als een losgebroken Skippybal door de boxen heen, zonder dat het irritant wordt.
Vervolgens wordt het steeds elektronischer, en voor mij hoeft dat niet zo nodig.
Plastic klinkt wel heel erg als Suburbia van Pet Shop Boys, en ik denk elk moment dat Gerard Joling er I Feel Love doorheen gaat zingen.
Plastic is foute discomuziek, niet helemaal mijn ding.
Tutti Frutti klinkt voor mij ook helaas teveel als een afgekeurd Daft Punk lied, en ik moet aan World In Motion denken, ook niet echt een New Order hoogtepunt.
Het einde is helemaal erg, zo’n foute Italiaans klinkende man die probeert Engels te praten.
Ik moet dan ook gelijk aan het programma Tutti Frutti denken, met die fruitstickers op de ontblote borsten.
People on the High Line wil mij ook niet boeien, een beetje hetzelfde verhaal als bij de laatste Duran Duran; geforceerde poging om hip over te komen.
Maar natuurlijk ben ik benieuwd naar de bijdrage van Iggy Pop, anders was ik nu wel afgehaakt; het nivo van Restless wordt bij lange na niet meer gehaald.
Stray Dog heeft bijna hetzelfde begin als Hide U van Kosheen, maar Iggy Pop is wel goed in vorm.
Dit is de zelfkant van New York City, nachtelijke ritjes met onbetrouwbare taxichauffeurs.
Het 2e hoogtepunt van het album, New Order haal je er helemaal niet meer uit.
Als ze hiertoe in staat zijn, waarom dan niet helemaal een album in deze stijl.
Academic is niet verkeerd, het ademt het trieste uit wat mij bij de betere New Order nummers aanspreekt, en zit meer in het verlengde van Restless.
Nothing But A Fool spreekt mij ook aan, ook hier gaat men meer terug naar de oude New Order sound, met de sombere Joy Division erfenis.
Unlearn This Hatred klinkt als Simple Minds in de mix, ook zo’n band die probeert hip te zijn, en waarbij het niet meer wil lukken.
Jammer, want hier had meer in gezeten.
The Game begint hoopvol, maar al snel veranderd het in een Toppersdeuntje, eigenlijk hetzelfde verhaal als bij Unlearn This Hatred, de basis is oké, maar daar blijft te weinig van over.
Brandon Flowers van The Killers zou prima in het geheel kunnen passen, ik denk ook wel dat hij zich vereerd voelt om op dit album mee te mogen doen.
Superheated klinkt echter als een The Killers nummer, blijkbaar stelt New Order zich ondergeschikt op, het resultaat is in ieder geval best geslaagd.
Plastic, Tutti Frutti, People on the High Line, Unlearn This Hatred en The Game zijn minder, de rest is behoorlijk goed te noemen.

Deze plaat heeft me vandaag helemaal omver geblazen.

Het eerste nummer beviel me niet direct, maar alles wat er daarna volgt is van erg hoge klasse.
Ik heb het idee dat New Order hiermee de concurrentie -jong en oud- flink het nakijken geeft.

Rock, funk, disco, house, electro, alles komt voorbij en dendert over je heen.
Ook op de zang is helemaal niets aan te merken. Ik vind het zelfs erg sterk.

De drums zijn flabbergasting, zo strak en stevig. Zo hoor ik het graag.

Ben ook onder de indruk na eerste luisterbeurt. Voorlopig 4*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: New Order - Music Complete - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een nieuw album van New Order leek me op voorhand vooral overbodig. De band maakte na het trieste einde van Joy Division in de jaren 80 een aantal verrassend goede albums en wist ook in de jaren 90 en de jaren 00 nog één keer te verrassen met een prima album. Voor het laatste goede album van New Order moesten we inmiddels echter zo’n 14 jaar terug in de tijd en bovendien moet New Order het tegenwoordig doen zonder de zo kenmerkende baslijnen van Peter Hook.

Geen hoge verwachtingen kortom, maar Music Complete valt me zeker niet tegen. Tegenover het vertrek van Peter Hook staat de terugkeer van toetsenist Gillian Gilbert en deze drukt nadrukkelijk zijn stempel op de eerste New Order plaat in 10 jaar tijd, want het is lang geleden dat New Order zo elektronisch klonk.

New Order heeft dit keer niets aan het toeval overgelaten. Het koos voor drie producers (Tom Rowlands, Richard X en Stuart Price) die weten hoe een moderne dance plaat moet klinken en trok bovendien een blik gasten van naam en faam (La Roux, Brandon Flowers, Iggy Pop) open.

Music Complete laat dankzij de impulsen uit de hedendaagse dance een wat moderner New Order geluid horen, maar de band grijpt ook nadrukkelijk terug op de elektronische muziek uit de jaren 70 (variërend van Kraftwerk tot synths die onmiddellijk herinneren aan de muziek van Giorgio Moroder).

Hiernaast klinkt Music Complete ook verrassend vaak als 'vintage New Order'. De nieuwe bassist klinkt af en toe als Peter Hook en ook de toetsen, gitaarlijnen en wat onvaste zang van Bernard Summer herinneren aan de vroege platen van de band.

De mix van oude en nieuwe invloeden klinkt uiteindelijk zeker niet overbodig, maar is opvallend fris en meer dan eens vrijwel onweerstaanbaar. Verrassend sterke plaat dus van een band die door menigeen (en ook door mij) al lang was afgeschreven. Erwin Zijleman

hebben ze ooit in Nl opgetreden dan?

Als de Graaf ooit zijn lolbroek wegdoet, hoop ik dat ie 'em aan jou geeft - hetzelfde geldt voor zijn grapjas.

Check: The New Order Gigography - new-order.net

11 april 1982, Vredenburg - yours truly was erbij. Het was superdeluxe!

Gillian is nog steeds een vrouw