Thom Yorke - The Eraser (2006)

Kruising tussen "everything in it's right place", "idioteque" en "where bluebirds fly". Later meer!

ik mis iets en dat is de kracht van de rest van de band.

ik vrees voor een 3,5 of lager...maar moet nog wat vaker luisteren...iig minder dan de gemiddelde radiohead cd (na OK Computer)

Yeah ik heb hem ook. Ben hem nu aan beluisteren en het openingsnummer is in ieder geval prachtig .

Het klinkt op het eerste gehoor erg HTTT-achtig en dat vind ik eigenlijk wel jammer, want dat is nou niet m'n favoriete Radiohead-album. Je hoort echt die zeikstem van Yorke erbovenuit en dan zo'n rustig kabbelend ritme-deuntje op de achtergrond. Maargoed bij Radiohead / Yorke moet je altijd even inkomen en het is gelukkig niet zo experimenteel als die solo-plaat van Greenwood

Huh? Experimenteel? Die lag gewoon in het verlengde van dingen die op Amnesiac en Kid A stonden.
Ik vind dit hier trouwens niet al te geweldig. Heel fris en leuk gepoduceerd, dat wel, maar de meeste nummers zijn nou niet overdreven sterk. Maar ik moet het nog eens luisteren. Ik gok dat hier hooguit een 3 uit zal rollen.

Niet iedereen zal deze muziek waarderen. Net zoals niet elke 'oude' radioheadfan blij is met de electronische weg die Radiohead insloeg op de laatste albums. Ik persoonlijk vind juist die laatste albums geweldig, en deze solo-cd van Thom Yorke vind ik na 2x luisteren ook erg goed. De teksten zijn geweldig. En 'de zeikstem van Yorke', zoals Zwammer het hierboven noemt: je moet er inderdaad van houden. Net als van dit soort muziek. Smaken verschillen, gelukkig maar.
Een tip: luister deze cd (of b.v. Kid A, Amnesiac) eens via een goede hoofdtelefoon. Dusdanig geproduceerd dat dit een ultieme luisterervaring geeft.

Gisteravond maar even "naar de plaatselijke bibliotheek gefietst" en heb hem nu in huis. Ik ben erg benieuwd.

Na wat luisterbeurten is dit 'soloalbum' van Thom Yorke toch een stukje anders dan ik had verwacht.

Ik hoopte een beetje op nogal vage en experimentele soundscapes, maar het geheel is vrij toegankelijk. Meestal heb ik bij dit soort muziek meerdere luisterbeurten nodig, maar The Eraser is direct al pakkend. Of dat op termijn een pluspunt is betwijfel ik.

Mooie nummers staan op dit album zeker, zoals Cymbal Rush. Echt irritante, zeikerige nummers kom ik niet tegen. Al komt Harrowdown Hill aardig in de buurt.

Op dit moment kan ik nog niet zeggen of de meer elektronisch georienteerde muziek van Thom Yorke solo een zelfde niveau behaald als de voor mij favoriete stukken, zoals Where Bluebirds Fly, Idioteque, Everything, The Gloaming en Backdrifts. Ik neig zelfs eem beetje richting het prefereren van deze vergelijkbare Radiohead nummers boven het gros van The Eraser.

Tot op heden bij lange na geen meesterwerk, maar wel een zeer te pruimen plaat met sporadisch verassende en zeer interessante structuren. 4****

De eerste 2 luisterbeurten zorgden er nog niet voor dat ik dit album nu enorm ben gaan waarderen.
Het is voor mij nu nog net voldoende, maar meer ook niet.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat de latere Radiohead-albums in het begin dezelfde reactie teweeg brachten; dus het is nog even afwachten voor wat betreft de langere termijn.
Vooralsnog snap ik de toegevoegde waarde van het "Thom goes solo" avontuur nog niet zo.


Dan vermaak ik me momenteel hier iets meer mee.

Minimalistische Radiohead ..... dat is het eerste wat in me op komt. Nog maar 1 keer geluisterd, vind het niet onaangenaam.... maar zo'n omschrijving in natuurlijk te weinig voor de frontman van Radiohead, dus misschien had ik er ook wel meer van verwacht.

Album 1x gehoord en ik vond er vrij weinig aan. Komt denk ik ook omdat ik op dit moment niet zo'n zin heb in dit soort muziek. Ik laat hem even een paar weekjes rijpen en probeer het dan nog een keer.

Heb hem nu 3* gegeven maar ik geloof wel dat dit een groeiplaat is dus dat word ongetwijfeld hoger.

Bejaardenlounge klonk zelden zo enorm zeikerig. Verschrikkelijk, dan nog liever een jengelende Yorke op een gewoon Radioheadalbum.

'lounge'?

Zoiets ja

Jammer ik kan nog geen nummers vinden, wel the eraser en die klonk al aangenaam.

Link

In de top van de non-top, de populairste van de non-populairen zijn er slechts een aantal artiesten die in één consistente kwaliteit albums maken. In deze selecte groep artiesten mag Radiohead tot absolute elite genoemd worden. De Britse mannen uit Oxford hebben sinds Pablo Honey albums weten uit te brengen die steeds maar weer verbazen, overtreffen en verwarmen—in die volgorde. Elk album dat de groep uitbrengt wordt nagedaan door velen, slechts geëvenaard door sommigen maar nooit overtroffen. Elk album is elk ander album voor, en verkent nieuwe gebieden en emoties.

Thom Yorke wil het woord ‘solo’ niet horen als het gaat om zijn cd ‘The Eraser’. Al is het gepland voor release ergens in juli, op 30 mei lekte het in z’n geheel op het internet. Na nog geen 3 dagen later staat Thom Yorke als niet-solo artiest op nummer 5 in mijn Last.FM lijst van ‘Overal Artists’ en het verbaast me niets.

Laten we voorop stellen dat The Eraser afwijkt van het normale Radiohead patroon. Thom Yorke is op ‘The Eraser’ kalm en ingetogen en maakt een plaat die niets verplettert en niet één keer echt weet te overdonderen. Tijdens de tien keer dat ik het album inmiddels in zijn totaliteit heb uitgeluisterd, heb ik niet één keer kippenvel gekregen of luidkeels meegezongen. Dit van de zanger die met zijn band en het album Kid A alle gladde reviewers versteld deed staan en misschien wel één van de meest complexe en briljante albums in de geschiedenis maakte.

Op het eerste gezicht heeft de muziek van ‘The Eraser’ het meest weg van wat je zou verwachten van de B-sides van ‘Kid A’. Het album is vlak; nergens gaat het album over in extremen zoals ‘The National Anthem’. Het album, dat net de 40 minuten overschrijdt, is wat je verwacht te horen wanneer je een depressieve muzikant opsluit met een laptop. Elk nummer bestaat uit eenzame synths over geprogrammeerde beats die met gedempte klanken Thom begeleiden terwijl hij in z’n ‘trademark falsetto’ zingt over waar Thom Yorke over zingt. Het album straalt niets uit behalve rust en een soort serene melodie.

Sommigen zullen ‘The Eraser’ van Yorke bestempelen als een ‘slap aftreksel’ en zullen zeggen dat Yorke het zich wel erg makkelijk heeft gemaakt. Wat zij verkeerd doen is iets verwachten en dan toch weer denken verpletterd te worden wat eigenlijk weer iets verwachten is. In een tijd waarin de MySpace bandjes je om te oren vliegen; waar origineel het enige lijkt te zijn wat nog telt; waar de beats nóg catchier moeten en elke videoclip gevuld wordt met modellen en slowmotion; is een rustig album in de formule ‘Man met computer’ wel precies wat nodig is. Thom Yorke heeft wederom iets gedaan wat niemand verwacht, en dat is precies te doen wat iedereen verwacht.

Mooi verwoord bloem!

Wat achtergrondinformatie, voor wie het interessant vindt.

Describe the beginning of The Eraser.

A lot of the basic ideas were kicking around when I got all of my software on my laptop. They weren't things that would ever get to the band; they just worked in that isolated laptop space. There was no point in going to the others and saying, "Phi, do you want to try a beat on this?" Or, "Colin, do you want to play some bass?" Because the sounds and ideas were not from that sort of vibe.

What kind of vibe was it?

I would split up rhythm patterns and manipulate sounds to get to a brand new place. It was stuff that I do when I'm bored, really -- something I'd do when I'd sit in front of the television or traveling around.

It's something I've wanted to do for a long time. I wanted to work on my own. It wasn't casting aspersions on anybody. I just wanted to see what it would be like. Luckily, I happen to be in a band where nobody has a problem with that. In fact, I think there was some sense of relief, that finally I was going to do it. Rather than saying it and chickening out.

The biggest surprise on The Eraser is how clear and clean your voice is.

I kept begging Nigel to put more reverb on it. "No, I'm not doing reverb on this record." Please hide my voice. "No."

But I'm always looking for things that make me want to sing. They're not necessarily chord progressions. It can be a rhythm, with one note on it. In the last song, "Cymbal Rush," the first bit you hear is something I had for three years: one little note. I could hear the melody in there straightaway. But if you played it to anyone else without me singing it, you'd think, "What's he on about?"

There were all these random electronic doodles, but being forced by Nigel to isolate down to the best bits made me realize these were the best bits. All I could see was how clever my programming was. Suddenly I was being forced to forget all that and be the singer again. And I wasn't thinking about Radiohead. I never thought, "I should stop here. I should give this to the band." Once I made the decision to do this record, that's what I was writing for.

Were these songs written in a concentrated period?

Absolutely, except for "Cymbal Rush" -- that riff that had been around for ages -- and "The Eraser," where the piano chords are Jonny's. I recorded them on a dictaphone around his house one day. A year and a half later, I had to own up that I had sampled them, cut them into a different order and made them into a song [laughs]. "Is that alright? Sorry, Jonny."

"Harrowdown Hill" was kicking around during Hail to the Thief, but there was no way that was going to work with the band. "And It Rained All Night" has this enormously shredded-up element of "The Gloaming" [from Hail to the Thief], not that you'd ever I remember doing that in New York. I couldn't sleep one night, and it was one of those New York things, where the rain just chucks down. The rain was so loud.

"Black Swan" has this tiny, shredded segment of something that was one of the library samples we had. It was Ed and Phil doing this thing, and I sliced it into bits. The sample was 2000, but the song was 2005.

What have you learned about yourself -- as a songwriter -- from making The Eraser?

I got a lot more confidence. I go through phases where I have absolutely no faith in anything I've done at all. But I was actually talking about what I was doing again. I'd ring up a friend, say "Listen to this," and play him the bass riff on "And It Rained All Night." It was things like that, little pockets of excitement that I'd missed for so long.

I was also surprised and reassured by how cool the rest of the guys were with this. When I said I was going to do it, they were like, "Yeah, please." I was a little worried when I gave them copies of it. If they hated it, that wouldn't be great. And I was worried that it would freak them out. But it didn't, which was great.

I had fun doing it as well. That is mostly what I have learned - this is fun. [Laughs] I'm very, very lucky.

Ik wil niets afdoen aan het schrijftalent van Bloem, maar ze heeft dat toch niet zelf geschreven, of wel???

Bloem is een hij.

hoe kunnen jullie nu een recensie geven terwijl hij pas 10 Juli uitkomt. Is hij ergens te beluisteren?

Hij is "gelekt"

Ok, HIJ heeft dat toch niet zelf geschreven, of wel?

Nee inderdaad, toch wel een mooi stuk.

Een keer geluisterd en klinkt verassend goed.
De eerst drie nummers zijn er sowieso subliem.
Ben benieuwd of ik dit leuk blijf houden, daar heb ik nog een drietal luisterbeurten voor nodig.

Nu bezig met de eerste luisterbeurt, voor mij klinkt het nu wel aardig (wat dus verandert kan worden), vind het een iets mindere Kid A versie. Heb het gevoel dat ik bepaalde ritmes en melodieën ook al eerder bij eerde Radiohead-muziek heb gehoord. Ik wacht nog even een tijdje af met stemmen.

Ik vind hem na een paar keer luisteren toch wel lekker klinken. Geef hem alvast 3.5 *

Op mij maakt het nog steeds niet echt indruk en voorlopig zit een verhoging er niet in (eerder nog een verlaging).

Ik denk ook aan een waardering rond de 3 sterren als ik dit hoor.