Type O Negative - Bloody Kisses (1993)

als je net de werking van wiet hebt ontdekt en je ligt laveloos achterover op een bank in ene huis waar je nog nooit bent geweest om 4 uur snachts in de winter, en je hoort christian woman en black no1 op een eepeetje op repeat voorbij komen, dan maakt dat indruk, vergeet het nooit meer:)

smaakte ook naar meer meer, meer kwam met de hele cd, later met october rust en die laatste vind ik ook nog steeds erg goed

Indeed een leuk wist-je-datje.

Mijn favoriete Type o cd. Ik moet er wel bijzeggen dat ik de albums na October Rust niet ken.

Dit is een band die wel een heel typische eigen sound heeft weten te creeren. Ik hou van de overdreven pathetiek in de meeste nummers. Ik luister er nog regelmatig naar, zelfs als er volk thuis is, het is eigenlijk toch wel relaxte muziek op die 2 snelle dingen na.

en de teksten zijn toch echt lachen man!

nu speel ik toch echt 17 jaar gitaar maar een in D mineur gestemde bas..........?

en wat is er in godsnaam "fris" aan de gitaren?

Hij bedoelt dat het de eerst keer was (dus fris) dat dit trucje werd uitgehaald... (duh, zou ik willen zeggen) maar het is niet zo frisjes indd. of toch weer wel... is maar net hoe je het bekijkt (dat neem ik maar aan).

Klopt! Ik had het meer over de stijl die toen nog redelijk fris klonk vergeleken bij veel andere metalbands. Maar ze hebben zichzelf te vaak herhaald nu. D-Mineur bedoel ik uiteraard meer de klank mee dan de specifiek gestemde hals van de gitaar. De bas en ook gitaren klinken loodzwaar, dat zal meneer Manson toch wel mogen beamen. In de volksmond word dat wel vaker D-mineur genoemd overigens, raar dat je dat als muzikant niet weet.

Eigenlijk een vrij matige plaat wat mij betreft. Twee absolute wereldnummers, Black No. 1 en Bloody Kisses, die dit album omhoog weten te halen naar een voldoende.
Verder is het niet veel meer dan een hoop vermoeiende riffs, flauwe intermezzo's, bij vlagen erg slechte zang en een aantal zeer kazige tracks. We Hate Everyone en Too Late kunnen gewoon echt niet door de beugel. :'-)
Opvolger October Rust is dan al een stuk beter.

ben je serieus, hammerhead? dit is voor mij namelijk de topplaat allertijden.
werd daarna wat mij betreft alleen maar minder.

Vreemd inderdaad.. deze is toch wel minstens zo goed, zo niet beter, als October Rust.. Langere nummers, maar met prachtige opbouw! Steele heeft juist een prima stem. Helaas is TON na October steeds meer een truukje geworden, waardoor het saaie muziek is. Wat mij betreft had hij na October Rust ook wel mogen stoppen, nu is het een parodie op zichzelf eigenlijk.

Naargeestig, geil en eigenlijk ook wel grappig. Peter Steele trakteert de luisteraar op aan scala van emoties die zijn ziel rijk is. Hoe typeer je dit? Vleugje Beatles, scheut gothic klanken en Black Sabbath met wat verdwaalde hardcore-invloeden? De plaat om op te zetten als je de liefde gaat bedrijven. ‘Forgive her.. for she knows not what she does’.

Dead Again vind ik alles behalve saai, zelfs nog een stuk beter dan October Rust.

Bloody Kisses is voor mij een ware klassieker, vooral het titelnummer.

Lekker donkere dark metalwave plaat. Naar aanleidng van deze plaat liep ik een jaar rond met alleen type o negative t - shirts

Ik dus ook.
Dit album en October Rust met regelmaat gedraaid.
Peter Steele was wel stoer, op het eind van het concert trok hij tot bloedens toe de snaren van zijn basgitaar.
Nu vind ik het wel om te lachen.

Christian Woman en Black No. 1 zijn geweldige nummers, die deze CD al gelijk een naar een hoog niveau stuwen. Dat niveau de hele CD vasthouden lukt de band niet. Toch is ook de titeltrack zeer de moeite waard en wordt er af en toe ook een fel nummer tegen aan gegooid met Kill All the White People en We Hate Everyone. Pete Steele weet hoe zij zijn publiek moet bespelen en doet dat op deze CD formidabel. October Rust kan ik ook zeer waarderen.

October Rust vind ik niet te vergelijken met deze parel. Om de wat stevigere nummers te kunnen begrijpen moet je eigenlijk eens luisteren naar de voorganger 'slow deep en hard' dat is nog echt een hardcore/crossover plaat. Wat bloody kisses in mijn ogen zo geniaal maakt is dat het een overgangs plaat is van de oude Typ O Negative naar het het huidige meer mainstream geluid. En Natuurlijk die heerlijke donkere sfeer en zwarte humor waar deze plaat mee vol staat.

Wist je trouwens dat Kill All The White people een tegen reactie is op hun eigen 'Der Untermensch' van slow deep and hard. Ze kregen nogal veel commentaar dat het racisten zouden zijn, dit was echter niet de boodschap van het nummer (ik geef toe dat de teksten best als op het randje zijn) de boodschap was simpel weg dat ze ziek waren van dope dealer die de straten onveilig maken en nog een uitkering krijgen ook.

Dit geeft hier iets meer uitleg over.

YouTube - Type O Negative boycot Netherlands 1991

Race War van Carnivore wel eens gehoord?

Waar wil je naar toe? Het is toch algemeen bekend dat Peter Steele, met name in de begindagen, niet vies was van een goed potje shockeren en controversie.

Ik vind dat shockeren wel een amusementswaarde hebben. Er zijn altijd mensen die daar toch serieus op in gaan. Gratis promotie heet dat.

Lies and slander in vain try to shame us
Riots, protests, violence just makes us famous
TV interviews, free publicity
Increase record sales dramatically

Berichten verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

Bloody Kisses wordt door velen gezien als het beste van Type O Negative.
In ieder geval is het de meest populaire plaat. Na het brute Slow Deep And Hard ging het roer drastisch om. Romantische, gothische doomklanken verdringen de hardcoreroots naar een heel klein hoekje. Dat vond in eerste instantie nogal teleurstellend.
Toch werd ik al snel veroverd door de breed uitgesponnen publiekslievelingen Christian Woman en Black No. 1. Die nummers hebben ook best wat te bieden. De slome massieve riffs krijgen lucht door het buitengewoon stemmige toetsenspel van Josh Silver. Hij tovert prachtig subtiele melodielijnen uit zijn toetsenbord. En de donkere stem van Steele draagt ook zeker bij aan de sfeer. De hippie achtige nummers zijn ook leuke vondst. Zo is daar een zeer bijzondere versie van Seals & Crofts overbekende Summer Breeze. En eigen composities Blood & Fire en Too Late: Frozen kennen ook de nodige sixties invloeden. De vreemde intermezzo’s zoals Fay Wray Come Out And Play en de merkwaardige uitstpattingen zoals Kill All The White People laat precies zien wat voor een markant figuur Peter Steele was.
Wat mij betreft was wat meer explosiviteit wel welkom geweest. Het komt zelden voor dat ik Bloody Kisses in één keer afluister. Desalniettemin is dit album een geslaagde onderneming van Type O Negative.

Ik kon hiervoor eigenlijk alleen de band Carnivore van Peter Steele. Met zijn overlijden heb ik mij eens verdiept in Type o Negative en daarbij ben ik positief verrast.
Nu is Bloody Kisses zeker niet het verlengde van zijn vorige band Carnivore, maar zitten er wel degelijk elementen van in, bijvoorbeeld in We hate Everyone, de meer uptempo stukken gemixt met uitgesponnen langzamere doom passages. Christian Women is een geweldige track, die mooi overgaat in het eveneens geweldige Black No 1. Geweldig hoe de duistere gitaar riffs afgewisseld worden met romantische keyboard passages.
Een nummer als Kill al the White People laat de humor van Steele duidelijk naar voren komen. Erg gaaf en ik ga nog verder opzoek naar Type O werk.

laat me je dan zeker dead again en life is killing me aanraden. die platen liggen het meest in het verlengede van deze in combinatie met de beste elementen van October rust en world comming down.

Iemand die alleen nog Carnivore kent en misschien ook waardeert, zou ik eerder Slow Deep And Hard willen aanraden.

Slow deep en hard geeft alleen een wat monder goed overzicht van Type o Negative vandaar dat ik de laatste twee platen adviseer.

Inmiddels een platinum-plaat, is het niet?
Meer dan terecht.
'Bloody kisses' is een even zwartgallig als monumentaal meesterwerkje.

De 'Bloody kisses' re-issue (2cd), de bootleg 'Live, rare and hard', en het singletje 'Christian woman' bevatten ook nog het prachtige nummer 'Suspended in dusk'. Onder geen enkele voorwaarde te missen.

Forgive me father, for I must sin...

Zonder discussie 1 van de absolute klassiekers binnen het genre, met uischieters als Christian Women & Black No1 die de toon zetten voor een geweldig album. Andere albums zijn toch steeds iets minder vind ik, alhoewel slotstuk "Dead Again" (ietwat verrassend) weer een puike plaat geworden is. Rust in vrede, grote vriend

Opnieuw aangeschaft en weer ouderwets genoten van dit meesterwerkje! Al het positieve wat ik gezegd heb over October Rust geldt voor dit album in nog hogere mate.

Bij deze plaat vliegen de 74 minuten voorbij; sfeervolle songs boordevol melodie, agressie, emotie, passie, zwarte humor en erotiek. En dit alles gegoten in een dynamische en (in vergelijking met OR) transparante productie en speelse arrangementen.

De intermezzo's verhogen de sfeer en spanning alleen maar en mogen niet ontbreken hier. Alleen dat intro al, wat naadloos overgaat in de eerste etherische tonen van Christian Woman: Kippenvel! (In dit verband raad ik de digipack versie ten zeerste af: ander volgorde zonder intro en intermezzo's, geschiedvervalsing wat mij betreft)

Ook de snelle songs zijn prima (KATWP en WHE) en blinken uit in vinnige frustratie.

Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen: Deze verdient ook een nominatie voor Desert Island Disc.

Ook de liner notes/thank you's van Steele toverden een lach op mijn gezicht:

"Last & Least: The European left for making me so rich & famous."

Uiteraard een niet van Steele's typische gevoel voor humor gespeende sneer naar de rellen rondom SD & H.

Uitschieters: Bijna alles, behalve de laatste twee songs. Mogelijk vind ik Christian Woman zelfs nog ietsje beter dan Black No. 1, maar dat is onnodig muggeziften. Verplichte kost voor iedereen!

De tekst van We Hate Everyone omvat alles wat er rondom Type O Negative gebeurde in die tijd op een leuke, humoristische wijze. Bloody Kisses is net wat scherper dan het publieksvriendelijke October Rust. Daarom bevalt me dat toch wat beter. Slow Deep And Hard is nog altijd mijn absolute favoriet van deze knakkers.