Chvrches - Every Open Eye (2015)

Ik zet voorzichtig in met 4*.

Na het bombardement van de singles Leave a Trace, Never Ending Circles en (in mindere mate) Clearest Blue, klinkt de plaat al direct bekend.

Maar na de twee bekend-klinkende openers, komt me er toch een synthpop knaller voorbij, in de vorm van Keep You On My Side, echt een stevige track met een mooie bridge, waar de band laat zien goede melodiëen te kunnen schrijven.

Make Them Gold is ook een uptempo track, dit keer een flinke 80's vibe, wat een beetje doet denken aan de periode 1984-1986, ik hoor er zelfs een beetje a-ha in terug. Mooie zanglijnen van Lauren en ook wat meerstemmige zang. Flink wat body heeft deze song.

High Enough To Carry You Over is een semi-ballad, erg mooi gezongen door Martin Doherty. En hij doet het prima. Op Bones of What You Believe vond ik de mannenzang wat minder, maar deze track overtuigt.

Empty Threat is weer een uptempo song, een echte synthpop track die klinkt alsof hij recht uit 1987/1989 getrokken is. Een beetje een Stock/Waterman/Aitken achtige meezinger. Niet hoogstaand, maar lekker genoeg om op te dansen/mee te zingen. Deze had wel als single uitgebracht mogen worden.

Down Side of Me is weer een ballad. De beats en de meerstemmige zanglijnen en ook de progressieve invalshoek maken van deze song echt een beetje een epic (zoals dat in prog-kringen heet). Hoe houdt een pop-groep een nummer 5 1/2 minuut interessant? Chvrches lukt het met gemak. Echt een synthpop-masterpiece.

Playing Dead is een midtempo track, die wat duisterder aandoet, maar wel een flinke bite heeft. Ook hier weer een flinke scheut 80's. De song is wat simpeler van aard, en had ook prima als single kunnen worden uitgegeven.

Bury It is zo'n track als Recover. Een beukende beat met een direct herkenbare zanglijn en refrein. Die typische staccato beats en baslijn, wat we van Chvrches gewend zijn. Ook hier weer een song die redelijk simpel van opzet is, maar wel rete-catchy.

Afterglow is een rustpunt (aan het eind van de plaat). Geen beats. Maar een door synthpartijen gedreven ballad voor Lauren. Best wel mooi, maar een beetje zielig zo aan het eind van de plaat.

Bij elkaar opgeteld concludeer ik, dat de oorspronkelijke singles, ook direct de minste tracks van de plaat zijn. De productie is goed, helder, stevig en laat genoeg ruimte over voor alle instrumenten om gehoord te worden, geen kabaal dus.
Lauren is gegroeid als zangeres en klinkt minder kinderlijk. Martin klinkt op die ene track ook erg goed. Hij mag wat mij betreft vaker zingen.
De beats zijn harder en simpeler wat de tracks ten goede komt. Er zijn een hoop break-downs (bridges) in de songs, wat de dansbaarheid ten goede komt.
Deze plaat is duidelijk minder Indie en meer gericht op de dansvloer, want bijna alle songs zijn uptempo en er zijn maar 3 ballads.

Fijn album, zoals ik eigenlijk ook hoopte van deze groep. De plaat opent goed met het opzwepende nummer ''Never Ending Circles'' en vervolgens natuurlijk met het heerlijke nummer ''Leave a Trace''. In verloop van het album bouwt het wel een beetje af. De muziek word iets rustiger, maar dit maakt het album er niet minder mooi op. ''High Enough To Carry You Over'' is een prachtig nummer wat ook de kracht van deze groep laat zien. Ieder lid mag zijn kwaliteiten laten zien en zo komt een van de andere leden van de band ook heel goed uit de verf als zanger van dit nummer.

Wat mij betreft een fijn album, ik hoop dat CHVRCHES met nieuw materiaal blijft komen en hun eigen sound blijft behouden, ze zijn vernieuwd en ik hou ervan.

Waarom is de bandnaam eigenlijk niet meer volledig in hoofdletters?

wat een ophef hier, begrijp ik iets verkeerd? Dit klinkt toch gewoon als ontzettend foute top 40 pap?

Ik begrijp deze opmerking wel. Sommige nummers schuren wel erg tegen het platte aan. De hoekjes zijn afgevijld en vooral tekstueel is het bij momenten erg zwak - wat me echt verbaast gezien Mayberry essays schrijft.

Mensen mogen dit natuurlijk ook kut vinden.

Ik begrijp Jessensei wel, je moet hier maar net van houden. Ik kan beide platen erg waarderen, maar ik kan me ook voorstellen dat mensen dit al snel als 'plat' en 'makkelijk' afdoen. Door de (vaak) opzwepende beats en de catchy refreintjes begrijp ik best dat niet iedereen deze band geweldig zal vinden.

jesus wat een ouwe seikerd ben jij zeg, er worden twee opmerkingen gemaakt en denkt aan trollen. Ben je zo ontzettend onzeker over je foute muzieksmaak?

Ik was best benieuwd naar deze band. Maar jammer genoeg vind ik dit album allesbehalve spannend. Ongeïnspireerde synthdeuntjes die we al heel veel gehoord hebben. Vreemd.

Nee sorry.. dit ga ik toch niet kopen. Helaas zijn er meer gladde nummers dan lekkere ritmische nummers als Leave A Trace en Make Them Gold. Te nep verderest.

Hmmmm. Het was hier een stuk gezelliger toen er alleen liefhebbers reageerden.

Vraag me altijd af waarom niet-liefhebbers hier überhaupt energie in willen steken.

Intussen vermaak ik mij kostelijk met deze gladde mainstream top 40 pap.

Het is altijd gezellig als je tegen jezelf praat.

Ik reageer hier omdat ik fan van het eerste uur ben, maar nu gewoon erg geschrokken ben van de kinderlijkheid van dit album. De refreinen van "The Bones" waren stuk voor stuk teenage angst anthems waardoor het een geweldige help-ik-word-volwassen-plaat was. Dit is een help-ik-zit-nog-steeds-in-de-kleuterschool-plaat.

Enkel de vooruitgestuurde singles kunnen me bekoren. Die hadden perfect op een deluxe-editie van hun eerste plaat kunnen staan.

De afgelopen dagen heb ik alle reacties, recensies en vooral de muziek zelf bewust ontweken, want ik wist dat de cd vandaag op de mat zou vallen. Erg naar uitgekeken en erg genoten van de eerste draaibeurt.

De eerste helft is duidelijk de catchy synthpop die we van CHVRCHES kennen. Keep You On My Side viel me bijzonder op door de sterke zanglijnen en de power die erin zit. Playing Dead sprong ook in het oog, omdat het zo'n donkere sound heeft.

Eigenlijk kan ik over ieder nummer al wel wat eerste indrukken neerpennen, maar daar heb ik nog even geen zin in. Eerst de cd grijs draaien, daarna kom ik weer reageren.

Ze hebben er weer een liefhebber bij, wat een ontdekking op de zondagmorgen.
Heerlijke in het gehoor liggende oldschool electopop met een prima zangeres.
De bonus tracks zijn ook geweldig, beste nummer album: Playing Dead
Na 2 luisterbeurten al op 4,5 * en deze gaat zeker op de jaarlijst van 2015.
Dat het voor sommige platte tot 40 meuk is boeit mij niet, soms is hoe fouter hoe leuker.

Ik vind het eigenlijk wel fijn, zo'n band die na een (erg) sterk, pakkend, eenvoudig debuutalbum niet opeens onnodig moeilijk gaat doen. Every Open Eye bevat vooral meer van het goede en daar vermaak ik me opperbest mee.

Toch zijn er natuurlijk wel kleine verschillen. De opbouw van de nummers is iets subtieler (valt niet altijd direct op tussen de wat lompige synths) maar bovenal: Mayberry krijgt meer ruimte voor haar heerlijke zanglijnen en zij is dan ook degene die de band nog meer dan voorheen op sleeptouw neemt.

Ik lees op verschillende plekken dat de teksten van een laag niveau zouden zijn, maar dat kan me nu werkelijk niets schelen. Je luistert Chvrches toch zeker niet voor de teksten? Als de woorden lekker klinken is die missie wat mij betreft al geslaagd.

De score volgt later, maar de eerste indrukken zijn zeer positief.

De teksten zijn ook helemaal niet van een laag niveau.
Voor zover ik heb kunnen meekrijgen stoort het me nergens.

En inderdaad, die nadruk op teksten, snap ik nooit zo.
Ik vind een lekkere song belangrijker.

Heb deze nu al verhoogd naar 4,5*. Leave A Trace en Empty Threat alleen al! Hebben zelfs de potentie om mijn favoriete nummers van de band te worden.

Dat 'maybe the water's high'-stukje in Empty Threat vind ik het mooist gezongen stukje tekst van dit hele album. Daar kun je pas goed horen dat haar onvervormde, pure stemgeluid zo mooi is.

Wat misschien ook meespeelt is dat de zang in de rest van dat nummer me niet echt aanspreekt. Ze klinkt als een willekeurig Amerikaans popprinsesje. Ook bij Bury It heb ik dat gevoel. Gelukkig zijn beide songs reteaanstekelijk.

Ze zingt toch niet echt anders in vergelijking met 'The Bones'?

Empty Threat is echt heerlijk!

Ik vind haar naieve stemgeluid in combinatie met haar bijtende teksten veel verder gaan dan typsiche amerikaanse pop-prinsesjes.

Ik denk ook dat het behoorlijk knap is om songs zo simpel te laten klinken. Want normaliter wordt het schrijven van top40-materiaal overgelaten aan songdoctors, speciaal daarvoor aangewezen hit-schrijvers.
Dat Chvrches dat op eigen kracht kan, pleit in hun voordeel. Knappe mensen, die Chvrches.

Jawel, lichter meer bubblegum-achtig. Ondangs de inzet van promoprinsen Geert en Ozz kan dit me niet zo sterk winnen als de voorganger.

Mij is het iets te 'bubbly'. "Bijtende teksten" - kom op zeg, doet mij denken aan de zgn 'donkere' teksten van Purity Ring. Sterke teksten in pop is een (major) asset - ik ben zo vrij deze teksten daar niet onder te scharen. Misschien hoog tijd om eens een English proficiency test te doen? Er zijn er die gratis zijn

Altijd een meerwaarde, maar zeker niet het belangrijkste. De arrangementen, het instrumentgebruik en het stemgeluid zijn voor mij in de meeste gevallen de bepalende factoren. Als de teksten dan ook nog eens goed in elkaar zitten kun je aan een meesterwerk gaan denken. Ik kan heel erg genieten van sterke teksten en bij mijn favoriete nummers zijn die ook meestal wel aanwezig, maar ze hoeven niet per se aanwezig te zijn om voor mij iets goed te vinden. Een groot deel van de tijd dat ik naar muziek aan het luisteren ben ik niet bewust op de teksten aan het letten.

In de meeste nummers niet nee, maar in de refreinen van Empty Threat, Playing Dead en Bury It lijkt ze nogal geforceerd een 'rockstem' op te willen zetten. (Misschien was 'popprinsesje' dan ook niet de beste woordkeus.) Op die momenten klinkt ze bijvoorbeeld erg als Hayley Williams van Paramore. Van haar kan ik die zang wél hebben, omdat het gewoon bij de band en de zangeres past. Van Lauren ben ik toch een wat stijlvoller geluid gewend: meer klasse, minder plat.

Het geheel heeft inderdaad een meer bubblegum-soundje dan Bones.
Bones had nog een beetje dat indie-sfeertje. Beetje rommeliger en zoekender.

Every Open Eye is coherent en knalt de speakers uit. De band aarzelt niet, maar gaat er vol voor.
Een zelfverzekerde band, met een goede groeps-cohesie, waar ieder bandlid zijn plekje heeft en elkaar aanvullen.

Uiteindelijk is Every Open Eye een lekker, korte (40 minuten, zoals het hoort) plaat en de songs horen duidelijk bij elkaar, qua volgorde, qua compositie, qua sound.
Ik heb de teksten er nog niet bij gepakt, maar dat is wel het laatste waar ik deze plaat op ga afrekenen.

De band wilde deze sound en muzikale weg, en daar zijn ze 100% in geslaagd. De plaat klinkt nergens geforceerd of halfslachtig. Daarom is mijn score zo hoog.

Om die reden krijg ik ook vaak een Blondie-gevoel bij Chvrches. Ander genre (nou ja, pop...), maar ook zo lekker puntig, geen grammetje vet, sterk zang-georiënteerd, scherp, fris...

Ik heb lang zitten twijfelen, maar uiteindelijk toch maar gewoon 4,5 sterren gegeven. Ik ben geneigd om te zeggen dat dit album wat minder is dan The Bones of What You Believe, maar eigenlijk vind ik de albums niet goed met elkaar te vergelijken.

Ik heb het idee dat het debuut echt een synthpopplaat was, terwijl ik hier meer naar een popalbum zit te luisteren waarop toevallig veel elektronica gebruikt wordt. 'Wat is dan het verschil' hoor ik jullie nu denken. Misschien is het omdat op Every Open Eye de nadruk wat meer op de songs en melodieën ligt dan op de synthesizers. Ik weet het zelf ook niet goed, het is een gevoelskwestie.

Feit is dat de liedjes op dit album stuk voor stuk aanstekelijk zijn en vol zitten met sterke zang- en melodielijnen. Hier en daar zou je het best commercieel of zelfs plat mogen noemen, maar CHVRCHES komt ermee weg.

Een band die ik leuk vind heeft een album gemaakt met allemaal catchy en kwalitatief zeer aardige liedjes. Dat is voldoende om deze fan voorlopig tevreden te houden.

Dan zou het eigenlijk CHVRCHΞS moeten zijn (met ook de E gestileerd).

Deze tweede plaat van Chvrches is al even fantastisch als de eerste. Pure rock n'roll!! Als ik nummers 1, 3 of 7 hoor, heb ik meteen zin om als een gek door de kamer te springen. Dit is dan ook geen muziek voor ouwe zemelaars, maar voor danslustige jongelingen. Met de teksten is niets mis en de muziek is puur vakmanschap.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Chvrches - Every Open Eye - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Synthpop volg ik zeker niet op de voet, maar zo af en toe duikt er in dit genre een plaat op die ik maar moeilijk kan weerstaan. The Bones Of What You Believe van het uit Glasgow afkomstige Chvrches was twee jaar geleden zo’n plaat.

Het Schotse trio citeerde op haar debuut nadrukkelijk uit de synthpop archieven van de jaren 80, maar slaagde er ook in om veel modernere invloeden in haar muziek te verwerken.

Omdat het dit op veel toegankelijkere en aanstekelijkere wijze deed dan soortgenoten als Grimes en Purity Ring, slaagde Chvrches er in om een breed publiek aan te spreken en werd het een graag geziene gast op de grote festivals.

Voor haar nieuwe plaat zocht Chvrches naar verluid inspiratie in de succesvolle producties van Quincy Jones uit de jaren 70 en 80. Ik hoor er persoonlijk niet zoveel van terug, maar duidelijk is wel dat Chvrches op haar tweede plaat nadrukkelijk kiest voor de pop.

Ook Every Open Eye bevat volop invloeden uit de jaren 80, maar over het algemeen genomen klinkt de nieuwe plaat van Chvrches moderner dan zijn voorganger. Zangeres Lauren Mayberry eist op de tweede plaat van Chvrches bovendien haar plekje in de spotlights op en maakt de synths ondergeschikt aan haar prima zang.

Het is allemaal wel even wennen en misschien ook wel erg poppy, maar na enige gewenning valt er veel op zijn plek. De instrumentatie, die in eerste instantie wat naar de achtergrond lijkt gedrongen, bestaat ook dit keer uit vele lagen en het zijn lagen vol verleiding en avontuur.

De ene keer zit je midden in de jaren 80, dan opeens bij de wat kitscherige pop uit de jaren 90, in de hedendaagse dance scene of bij de muziek van Scandinavische electropop prinsessen als Annie en Robyn en alles klinkt even lekker. Ik schaar Chvrches daarom ook deze keer onder mijn synthipop favorieten. Erwin Zijleman

Interesse is gewekt.