Gene Clark - White Light (1971)

Na alle positieve berichten hier de sprong gewaagd en de CD via Amazon besteld. Vandaag gearriveerd en zojuist voor het eerst beluisterd.
Een waardering komt later. En ik zal er waarschijnlijk nog wel eens op terugkomen hier. Ik weet nu wel al dat dit geen miskoop was.

Zoals ik in 2013 en 2014 bezeten was van Ronnie Lane (& Slim Chance), zo fanatiek ben ik momenteel bezig met Gene Clark. Er bestaan vast ergere dingen. De CD Echoes had ik al. Even ten overvloedde, dat is een remix van Gene Clark with The Gosdin Brothers uitgebreid met Byrds materiaal en wat onuitgebracht demo en single materiaal. Recentelijk ben ik die weer eens wat vaker gaan beluisteren. Verder heb ik Roadmaster, White Light en No Other aangeschaft. Het laatste album blies mij uit mijn sokken. Een recentie heb ik net geplaatst. Roadmaster had ik reeds besproken. Nu is White Light aan de beurt.
White Light bevalt me bijzonder goed. Lekker sobere instrumentatie. Mooie liedjes. Helaas mocht ik maar twee favorieten aanwijzen. Ook de bonus tracks zijn top. Eigenlijk is het geen doen want zoals ik er nu naar luister vind ik alles mooi. Een heleboel hebben aangegeven dat For A Spanish Guitar hun favoriet is maar ondanks dat ik het mooi vind, steekt ie voor mij niet als zodanig boven de rest uit. Alles is van hoge kwaliteit.
Voor al die mensen die van deze muziek van Gene Clark houden kan ik adviseren om eens naar dit album te luisteren:
Ron Elliott - The Candlestickmaker (1970)
Dezelfde melacncholieke sfeer. Tenminste, voor mij. Tot mijn spijt moet ik constateren dat mijn bijdrage van 12 september 2014 nog steeds de enige is........

nlkink: aanbevolen volgende stap (als aanvulling) is natuurlijk deze.

Die van Ron 'Beau Brummel' Elliott mag inderdaad wel wat meer aandacht krijgen!

Klinkt Where my love lies asleep als No Expectations van de Rolling Stones? Volgens mijn bescheiden mening wel. Grappig trouwens dat Opening Day op Spotify als Opening Night vermeld staat.

spinout,

Ik zit nu naar Where My Love Lies Asleep te luisteren en moet toegeven dat je hier wel een punt hebt. De combinatie van de akoestische gitaar en het slide spel doen 't 'm.
De toonhoogte is ook bij beide E. Helpt ook behoorlijk. Goed gespot!

Bij Clark's album No Other viel me ook zoiets op. Iets minder duidelijk wellicht, maar toch. Zie mijn bericht daar.

Er was een tijd dat dit album nauwelijks te verkrijgen was. Dan kun je begrijpen je hoe groot mijn blijdschap was toen ik deze voor 5 guldens nog tegen kwam in een 2e-hands platenbak in Middelburg. Deze plaat thuis draaien werd vervolgens een regelrechte 'romance' -zo verliefd kun je dus op een plaat worden. Als je een willekeurige seventies-compilatie opzet dan krijg je allerhande verkeerde referenties voorgeschoteld, zoals Slade, David Cassidy, ik noem maar wat. Maar dit soort -de platen waar niemand aan denkt- maakt van de jaren zeventig zo'n goudmijn. Er was een zekere hang naar zuiverheid -de maligheid, meligheid en gepretendeerde diepzinnigheid van het psychedelische tijdperk lag achter ons- maar de geest van vrijheid en onderzoek was nog springlevend. Ook de soberheid van dit album maakt hem tijdloos, Meer dan dit (...we hebben immers al de stem en gitaar van Clark...) zou alleen maar afbreuk doen.

Hemelschreiend mooie melodieën en de prachtige in melancholie gedrenkte stem van Gene Clark. Wat heb je nog meer nodig? Deze plaat is niets minder dan een meesterwerk van één van de grootste alchemisten in het singer-songwritergilde.

Wat mijn voorganger schrijft kan ik beamen, waarom ontdek ik dit nu pas? Dit is echt prachtig, hier ben ik nog wel even zoet mee. Beter laat dan nooit denk ik maar

Ik heb White Light al 50 jaar regelmatig op staan en hij blijft fris klinken, alsof ik 'm vorig jaar pas voor het eerst gehoord heb. Als hij No Other niet gemaakt had ( perish the thought ! ) zou deze vastgenageld in mijn Top 10 staan.

Al een halve eeuw genieten van dit album... I envy you

Ga deze zometeen weer opzetten, maar dan met koptelefoon op, dan zal hij helemaal binnenkomen vermoed ik.. Erg veel zin in!

Voor Frits Spits was dit een Standaardplaat - over No Other heb ik 'em niet gehoord. Paar jaar geleden originele lp verworven - de MoV-versie kon toen weg, klotepersing!

Heb het even moeten nakijken, ik heb de 2011 Sundazed heruitgave. Daar is (gelukkig) niks mis mee. En van "No Other" de Edsel uitgave uit 1989. Ook dik in orde. Vandaar de 4AD reissue niet opgepikt een aantal jaren geleden.

alles is hierboven al gezegd. zo'n album waar je vroeger mee naar bed ging en mee opstond. de LP thuis op cassette opnemen en dan meenemen op een kampweek met jongeren. deed het goed rond het kampvuur. dat is nu wel anders, maar het blijft ruim 50 jaar later een tijdloos album dat een leven meegaat, iets wat je bij het uitkomen van het album in 1971 niet kon bevroeden. melancholie en muzikale schoonheid ten top. later als dure Japanner op cd in huis gehaald. 7 originals van de man zelf, 1 "With Tomorrow" co-written met de onvolprezen meestergitarist uit die tijd Jesse "Ed" Davis en het bekende "Tears Of Rage" van Richard Manuel/Bob Dylan. hoorde op de cd meer dan ik ooit eerder op LP had gehoord. dat is wel een voordeel van zo'n Japanse persing. zoals altijd prima verzorgd met een tekstvel (gelukkig in het Engels, want ik ken geen Japans). vreemd genoeg ontbreekt de informatie over de muzikanten die op dit album meespelen. hoe dan ook nooit eerder hoorde ik het outro van One In A Hundred zo helder "Into the sun, into the sun, Sun....

Ik heb dit album weer eens aandachtig beluisterd. En daarna gevolgd door dat andere prachtalbum van Gene Clark: No Other. En hoewel het beide nog altijd erg fraaie albums zijn, ervaar ik ze nu toch wat anders dan vroeger.

De twee albums verschillen nogal van aard: No Other is qua productie erg 'vol', terwijl de productie van White Light ingetogener en ook intiemer is. En dat laatste hoor ik liever..

Maar ik vind de kwaliteit van de songs op dit album hoger dan op No Other. Daarom geniet White Light uiteindelijk mijn voorkeur. Halfje erbij, en bij No Other juist een halfje eraf.

Mooi album, maar in tegenstelling tot Tonio sla ik ‘ No Other’ juiste hoger aan. Nog iets melancholischer, iets voller door o.a. koortjes (ben ik gek op) en productie. Maar dit album heeft absoluut ook prachtige songs…

Vanmorgen dit meesterwerkje op vinyl gehaald, heel andere beleving dan de cd , waar allerlei extra, s opstaat. Cd al jaren en jaren niet meer afgespeeld, zoals alle cd’s die bij mij ter decoratie in de kast staan, dit terzijde.

Heerlijke luisterplaat, met die melancholieke stem van Gene, altijd een zwak voor gehad, heel blij met deze 180 grams vinyl reissue!

Van The virgin t/m 1975 kippenvel.