Gene Clark - White Light (1971)

Ik ken deze plaat al vanaf halverwege de jaren 70, en ik vind deze versie van Tears of rage nog altijd beter dan die van The basement tapes of Music from Big Pink. (Mocht iemand zeggen dat dat alleen maar komt omdat ik Clarks versie toevallig het eerste heb gehoord, dan moet ik zeggen dat dat een argument is dat ik helaas niet kan weerleggen, maar ja, zo werkt het nou eenmaal.) En toen ik de Dire Straits voor het eerst hoorde (via hun titelloze debuutalbum) moest ik meteen aan Jesse Ed Davis' sublieme gitaarsolo op het einde van 1975 denken: daar heeft Knopfler natuurlijk de mosterd vandaan.

Mijn persoonlijke favoriet is een nummer dat hier door niemand wordt genoemd: Where my love lies asleep, ook vanwege de durf om na de slotakkoorden van elk couplet de muziek te laten "ademen", niet op te vullen met een solo of blazers maar enkel de eenzame nootjes van een akoestische gitaar te laten klinken. (En hoe: kristalhelder, dat was op de prachtig klinkende vinylplaat al zo.)

Jarenlang heeft deze plaat in mijn elpee-top-10 aller tijden gestaan. Dat is nu niet meer het geval, maar hoewel nu dus minder intens zal de liefde voor het verzamelde werk van deze man nooit voorbij gaan.

Hemelschreiend mooie melodieën en de prachtige in melancholie gedrenkte stem van Gene Clark. Wat heb je nog meer nodig? Deze plaat is niets minder dan een meesterwerk van één van de grootste alchemisten in het singer-songwritergilde.

alles is hierboven al gezegd. zo'n album waar je vroeger mee naar bed ging en mee opstond. de LP thuis op cassette opnemen en dan meenemen op een kampweek met jongeren. deed het goed rond het kampvuur. dat is nu wel anders, maar het blijft ruim 50 jaar later een tijdloos album dat een leven meegaat, iets wat je bij het uitkomen van het album in 1971 niet kon bevroeden. melancholie en muzikale schoonheid ten top. later als dure Japanner op cd in huis gehaald. 7 originals van de man zelf, 1 "With Tomorrow" co-written met de onvolprezen meestergitarist uit die tijd Jesse "Ed" Davis en het bekende "Tears Of Rage" van Richard Manuel/Bob Dylan. hoorde op de cd meer dan ik ooit eerder op LP had gehoord. dat is wel een voordeel van zo'n Japanse persing. zoals altijd prima verzorgd met een tekstvel (gelukkig in het Engels, want ik ken geen Japans). vreemd genoeg ontbreekt de informatie over de muzikanten die op dit album meespelen. hoe dan ook nooit eerder hoorde ik het outro van One In A Hundred zo helder "Into the sun, into the sun, Sun....

Ik heb dit album weer eens aandachtig beluisterd. En daarna gevolgd door dat andere prachtalbum van Gene Clark: No Other. En hoewel het beide nog altijd erg fraaie albums zijn, ervaar ik ze nu toch wat anders dan vroeger.

De twee albums verschillen nogal van aard: No Other is qua productie erg 'vol', terwijl de productie van White Light ingetogener en ook intiemer is. En dat laatste hoor ik liever..

Maar ik vind de kwaliteit van de songs op dit album hoger dan op No Other. Daarom geniet White Light uiteindelijk mijn voorkeur. Halfje erbij, en bij No Other juist een halfje eraf.