Gene Clark - White Light (1971)

Sterke plaat uit de nadagen van de jaren zestig. Want op de valreep van een nieuw decennium, komt Clark met een sterk staaltje kunnen, die zich kan meten aan het betere werk van Dylan. Dat m.i. de basis vormt, met daarnaast The Byrds. Ken deze naam alleen middels het al veel opgeleverde boek 1001 albums, Dit is er eentje die bij een eerste luisterbeurt al goed bevalt, maar ook iets in zich heeft van groei, als een brooks zadel dat zich vormt naarmate je het vaker gebruikt.

Ben in contact gekomen met deze wonderschone muziek via het soundboek van Leo Blokhuis: The sound of the Westcoast 65-79.
Ik ken Clark van de Byrds natuurlijk en van Dillard & Clark (ik heb daar een paar LP's van), maar dit nummer For a spanish guitar is zo prachtig, dat ik White Light MOET aanschaffen. Verplichte kost dus.
Was ik laatst in Nijmegen en zag die plaat liggen ( 2e hands). Ze vroegen 25 euro ervoor.
Nou dat vond ik te gortig, dus ik wacht een andere kans af.
Overigens wil ik No Other ook graag aanschaffen, en het liefst op Vinyl.

heb hem zondag op vinyl gekocht, ik kende hem natuurlijk al wel , maar was er erg blij mee.
echt een country-rock klassieker. het begint net zo briljant als het eindigt met wat mij betreft de hoogtepunten the virgin en 1975 ( en eigenlijk ook alles wat er tussen zit).

toch vind ik gevoelsmatig No Other nog iets beter, meeslepender ofzo.

maar man wat is dit mooi , verdient dezelfde credits als neil youngs harvest of de solo's van gram parsons

hahah

Lekker luie cd, mag dat wel

Mooie ingetogen plaat van Gene Clark.
Ik kendfe de plaat al, maar nu heb ik hem voor een zacht prijsje op een platenbeurs aangeschaft.
Spanish Guitar is voor mij het allermooiste nummer!

Het woord "Tijdloos" was je naar op zoek .......

Ik kan er maar geen genoeg van krijgen! Wat een prachtige plaat is dit toch!
ik verhoog mijn waardering naar 4.5*

Ja, Gene Clark was een singer-songwriter van de bovenste plank. Z'n solowerk vind ik véél sterker dan The Byrds, maar dat geldt voor meerdere Byrds offshoots/solocarrières.

Gene had zo'n typische, kenmerkende stem die altijd ergens in je hoofd rond blijft hangen.

Ik ken deze plaat al vanaf halverwege de jaren 70, en ik vind deze versie van Tears of rage nog altijd beter dan die van The basement tapes of Music from Big Pink. (Mocht iemand zeggen dat dat alleen maar komt omdat ik Clarks versie toevallig het eerste heb gehoord, dan moet ik zeggen dat dat een argument is dat ik helaas niet kan weerleggen, maar ja, zo werkt het nou eenmaal.) En toen ik de Dire Straits voor het eerst hoorde (via hun titelloze debuutalbum) moest ik meteen aan Jesse Ed Davis' sublieme gitaarsolo op het einde van 1975 denken: daar heeft Knopfler natuurlijk de mosterd vandaan.

Mijn persoonlijke favoriet is een nummer dat hier door niemand wordt genoemd: Where my love lies asleep, ook vanwege de durf om na de slotakkoorden van elk couplet de muziek te laten "ademen", niet op te vullen met een solo of blazers maar enkel de eenzame nootjes van een akoestische gitaar te laten klinken. (En hoe: kristalhelder, dat was op de prachtig klinkende vinylplaat al zo.)

Jarenlang heeft deze plaat in mijn elpee-top-10 aller tijden gestaan. Dat is nu niet meer het geval, maar hoewel nu dus minder intens zal de liefde voor het verzamelde werk van deze man nooit voorbij gaan.

Ik probeerde net z'n 1e LP ( ook al zo een met een verdwenen titel ) op te zoeken maar hij heeft helemaal geen entry hier op MuMe ...... Zwaar onderschatte gitarist IMO, zijn slide werk op No Other is ook buitenkatagorie ........

...dat maakt mij natuurlijk nieuwsgierig naar 's mans eigen platen...

De 1e s/t ( die eigenlijk "Indian Ed" heette ) is zeker de moeite waard. Wordt meestal neergesabeld omdat het zo'n typiese vroeg 70s "we nodigen een lading muzikanten uit en bouwen een feestje" plaat is, maar de songs zijn gewoon helemaal prima. Ululu, de 2e dus, krijgt meestal wel goeie recensies maar die vind ik dan weer minder ......

Zeer mooie ingetogen plaat van tijdsloze klasse,net ontdekt,wat voor moois heeft deze man nog in petto?

The Fantastic Expedition of Dillard & Clark, Roadmaster en No Other zijn in ieder geval stuk voor stuk 4,5* waard. En daarna is er nog wel wat.

Daar ben ik het niet mee eens, Stijn.
Ik vind eigenlijk alleen No Other echt goed, de rest zijn weinig bijzonder.
De hoge cijfers worden ook wel heel makkelijk weg gegeven bij Gene Clark.

Roadmaster is vooral heel erg saai en gebeurt er weinig, echt zo'n album dat veel artiesten in die tijd hadden kunnen uitgeven. Die heb ik dan ook direct weer terug gebracht..
Dan ook deze weer, eigenlijk alleen maar teleurstelling. Het klinkt allemaal wel lekker, maar nergens wordt het echt bijzonder. Nummer 7 en 9 vind ik goed, de rest is toch echt middemoot.

Had Roadmaster dan aan mij verkocht.

White Light is wel echt een groeiplaat. Bij de eerste luisterbeurten dacht ik ook 'is dit nu zo bijzonder?'

Dit begrijp ik ook niet zo, juist bij Ducoz had ik verwacht dat hij dit wel kom waarderen. En wat Stijn zegt klopt wel, meerder luisterbeurten doen de plaat goed.

Ik denk ook wel dat het goed komt met Gene en mij

absoluut meesterwerk

Fantastische plaat. Stuk voor stuk mooie nummers. The Virgin en For A Spanish Guitar zijn mijn absolute favorieten.

Gene Clark wist me met no other op zeer overweldigende wijze te begeesteren. Dit album weet mij (nu nog) niet zo te overtuigen. De muziek is op zich best heel sterk, maar dit soort , bij gebrek aan een beter woord, akoestische folk/country-rock weet mij niet lang aan zich te binden. Wat wel in het voordeel van dit album spreekt is de prachtige stem van Clark die elk nummer een heerlijk melancholisch laagje geeft. Lievelingsnummer is op het moment For a Spanish Guitar. Dit album gaat zeker nog een aantal kansjes krijgen.

Heren! (en dames natuurlijk) Voor de liefhebber, kennelijk net verschenen : The White light demos.

Staat hier ook al op MuMe. Ben benieuwd!

Dom van mij, ik had nog bij zijn discografie hier gekeken, maar er kennelijk helemaal overheen gelezen. Dank voor de link, Tony!

Onvoorstelbaar dat 'Opening Day' de uiteindelijke plaat niet heeft gehaald.. Geweldig nummer, mooie melodie.
Daarmee had hij de hit kunnen scoren die hij (eigenlijk) zo hard nodig had, mooi nummer. Mooie plaat!
Ik moet lichtelijk aan Dylan denken, deze plaat is anders dan alle andere Clark platen die elk eigenlijk wel een eigen (ander) karakter hebben.

Opening Day

Wat is die tekst dan 'The Virgin' toch fraai, hè? In wezen een wel vaker gebruikt onderwerp, maar zelden zo mooi verwoord als Clark hier doet.

En nog een lekker nummer om te spelen ook .........

Woensdagochtend werd ik rond half 5 wakker met het nummer The Virgin.
Ik dacht eerst dat ik mijn CD-speler naast mijn bed op repeat had laten staan. Was dus niet het geval. Het nummer werd op Radio 1 gedraaid. Ik verwacht meestal de bekendste nummers van The Byrds of die bekendste song van M. C. & H..
(Overdag hoor ik op Radio 1 tussen de actualiteiten door veel ingekorte nummers (vooral de overbekende hits). In de nachtprogramma's van die zender hoor je dus wel de complete versies.)
In ieder geval was dit aanleiding om dit fijne album van Gene Clark weer eens op te zoeken.
Daarna misschien No Other weer eens beluisteren. Dillard & Clark of eventueel de beste albums van The Byrds.

With Tomorrow ❤️