Queensrÿche - Condition Hüman (2015)

Toch nog even, misschien vind jij dit interessant, Ozric Spacefolk, hier legt Simon Phillips uit hoe ie ooit aan zijn manier van spelen is gekomen: open-handed playing.
Wat Simon met zijn linkerhand op de hi hat kan grenst aan het ongelooflijke, beroemd is hoe ie het nummer Face To Face van Pete Townsend speelt. Heb ooit eens een drumclinic (Slagwerkdag) in Paradiso van hem mogen smaken, vanaf het balkon had je een schitterend uitzicht van boven op 'm. Wat een clinic. Je gaat met een minderwaardigheidscomplex naar huis

Simon is god!

Grappig. Ik had de lange stalen pin van de hi-hat ook afgeslepen, om de hi-hat lager te zetten, en toms erboven te kunnen hangen.
Hier kan je een beetje zien... wat mijn stijl is.

Gaaf zeg !
Leuk ook, dat schemerlampje bij je bass, op een mooi Perzisch tapijtje..
Maar zonder dollen: je ziet niet veel van je drumwerk in de clip, maar het geluid van je kit is dik in orde. Lijkt of je de toms vrij laag hebt t.o.v. je zitpositie.
Echt cool dat je zo actief bent in bands. Respect.

Zit dat nog eens terug te lezen en de gehanteerde woorden "rechtshandige drummer" zijn natuurlijk banaal. Het streven van iedere drummer is immers om met alle linker- en rechterledematen volkomen onafhankelijk te zijn. Van "rechtshandig" (- benig) of "linkshandig" is bij iemand als Simon Phillips natuurlijk absoluut geen sprake. Dat is iets voor gewone zielen.
Topdrummers zijn ver boven gewone stervelingen verheven.

De tweede plaat van Queensryche met Todd La Torre. En net als de voorganger is ook dit album is zeer goed te pruimen. Arrow of Time vind ik trouwens een zwakke opener, het klinkt gewoon niet lekker. Wat mij betreft het zwakste nummer op dit album. Ik skip het nummer meestal. Ook Guardian doet het nog niet echt maar met Hellfire is het dik in orde. Lekker rustig opbouwend intro naar een midtempo song. Het beste bewaard de band voor de 2de helft van de cd: Bulletproof, Hourglass en just Us zijn weer echte Queenryche pareltjes. Echter de afsluiter Condition Human is wel het fraaiste stuk muziek.
Overigens vind ik wel dat ik liever een jonge Tate hoor dan La Torre. De laatste zingt ook geweldig, maar weet mij niet zo te bekoren dan de jonge Tate....
4*

Langzaam maar zeker groeit mijn waardering voor dit plaatje toch wel. En dat komt vooral omdat het knappe gitaarwerk meer en meer begint op te vallen.

Yep. Eigenlijk staan alleen de vele gedubbelde zangsporen mij wat tegen. Wat meer naturel kan geen kwaad.

Dat stoort mij niet bij een studioalbum. Laat ze dat naturel maar bewaren voor live opnamen.

In Aardschok gaat het ook nog even over het Tri-Ryche logo dat Tate niet meer mag gebruiken. Grappig daarbij vind ik dat Queensrÿche zelf er subtiel gebruik van maakt terwijl op de hoes van The Key het namaak logo van Tate extra in de verf wordt gezet.

Wellicht is dat hetgene wat mij een beetje tegenstaat van La Torre t.o.v. de jonge Tate. Het komt soms zo galmend over....

In de soap Queensrÿche vs Operation: Mindcrime.

Op de cover van de Aardschok heeft La Torre een sleutel (the key) voor z'n ballen hangen. Zou dat iets te betekenen hebben.

La Torre heeft van nature ook een lagere stem dan Tate in zn jonge jaren, heb ik het idee. Veel van de hoogtes, vooral op 'Guardian', klinken een klein beetje geforceerd en gezocht.

Bij Crimson Glory zong ie nog hoger.

Tate heeft trouwens een hele lage spreekstem van zichzelf. Lager dan de spreekstem van LaTorre.

Had ie dat vroeger ook al? Of komt dat door het vele roken (en wijn drinken)?

Ik heb ooit de lp Transcendence van Crimson Glory gehad en als ik het goed heb werd ie de hemel in geprezen toendertijd. Maar ik draaide deze lp amper, vooral vanwege de zang....

Dat was natuurlijk de geniale gek Midnight. La Torre heeft maar even bij Crimson Glory gezeten en naar mijn weten geen studiemateriaal opgenomen.

Nee maar heeft er wel mee opgetreden. En er zwerft genoeg materiaal daarvan op de netz.

Het schoot niet op bij Crimson Glory vertelt La Torre in Aardschok. Ook als hij niet bij Queensrÿche was gaan zingen zou hij daar vertrokken zijn.

Gisteren heb ik het debuut van deze vernieuwde Queensrÿche nog eens beluisterd. Die vind ik toch echt wat minder dan Condition Hüman.

Ik was nog wat argwanend maar zoals elk Queensryche album moet het wat beklijven. Het gaat beslist voorbij de laatste Tate. Zeker voor wat betreft enthousiasme en passie.

The Key heeft maar de helft van de stemmen en een gemiddelde dat een vol cijfer lager ligt. Het verdict van de MusicMeter leden is duidelijk: Queensrÿche verdient naam en symbool.

Dat ze Operation: Mindcrime niet integraal live mogen spelen is geen punt, want dat willen ze naar eigen zeggen ook helemaal niet.

De weg ligt dus helemaal open en Condition Hüman houdt een mooie belofte in voor de toekomst.

Condition Hüman is een erg lekker album geworden. Dit is hoe de band anno 2015 wil klinken, heb ik de sterke indruk. Qua zang zit het wel snor en de ook rest van de band heeft duidelijk een positieve vibe mee de studio in genomen. Er zijn genoeg referenties naar het verleden terug te horen op dit album, maar de CD klinkt bovenal buitengewoon fris en gedreven. Ten opzichte van het album Queensryche uit 2013 is er duidelijke progressie geboekt en dat heeft tot een prima CD geleid.

Gelukkig weer een 'ouderwets' QR album. Met Todd als frontman hebben ze een prima vervanger binnen gehaald voor die andere... als je tenslotte weigert om nummers als "Queen of the Reich" live te spelen dan mag je gewoon niet meer genoemd worden..

Onzin, in 2005 zat QotR nog in de setlist.

Queensryche - Queen of the Reich/Nightrider,Blinded live 2005 - YouTube

I rest my case:
Geoff Tate: Why I Don't Enjoy Singing 'Queen Of The Reich' Anymore - Blabbermouth.net

Logisch dat hij er niet meer van geniet want hij kan die hoge noten niet meer halen.

Die Tate onderschat het oude werk of overschat zijn nieuwere werk wel heel erg in dat interview.

Kun je hem ook niet kwalijk nemen natuurlijk, zijn nieuwere werk onderschatten wordt wel erg lastig..

Deze nu aan het luisteren en het is gewoon een goed album van een band en niet van ingehuurde muzikanten. Voor mij werkte dat op American Soldier maar verder niet

Ik heb de versie met als extra nummer Espiritu Muerto ( doet me wat betreft titel denken aan dit prachtig album : Héroes del Silencio - El Espiritu del Vino (1993) ) en dat klinkt toch prima!

Nu ik dit beluister vraag ik mij wel eens af of ik die Tate misschien wel de schuld moet geven van de wat mindere albums. Want zie - Tate is weg en ze komen met albums die terug naar de eerste 3 (super)albums. Ook deze Condition Hüman mag wat mij betreft dat rijtje. Het titelnummer had zo op Operation Mindcrime gekunt (Het eerste deel dan he). Verder hoor ik ook invloeden van The Warning en Rage For Order.

Voor de liefhebbers...

Bulletproof (Official Video) – Queensrÿche - queensrycheofficial.com

Hoe graag ik het ook zou willen de nieuwe Queensryche is geen terugkeer naar de glorieuze oude dagen. Ze leveren degelijke albums af die stukken beter zijn dan wat de oude Queensryche de laatste jaren uitbracht (als ik aan Dedicated to Chaos denk krijg ik spontaan hoofdpijn). Het gemis van Chris DeGarmo en Geoff Tate die nog geen hekel aan metal had is niet op te vangen.

Ik vind het een goed album maar de magie is er niet meer.

Niet dat ik de albums verder heel goed ken, maar volgens mij waren de laatste werken met zowel DeGarmo en Tate er nog bij ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Dan toch liever dit fijne plaatje.