Israel Nash Gripka - Israel Nash's Silver Season (2015)

Nieuw Israel Nash album in oktober. Hier een eerste nummer te beluisteren: Israel Nash - Strangers

Hier kijk ik erg naar uit. Strangers klinkt erg goed en vooral net weer wat anders dan Rain Plans.
Helaas voor bijvoorbeeld Hendrik68 ook een stuk spiegeldelieser..

Klopt, ik hoopte op een terugkeer naar de stijl van Barn Doors. Strangers boort die hoop de grond in, al is de productie wel een vooruitgang. Bovendien is dit het eerste nummer en wellicht valt de rest wat beter uit. Ik houd hoop.

Ik ga nu waarschijnlijk iets heel onnozels zeggen, maar 'Strangers' klinkt alsof Israel Nash Gripka de Led Zeppelin van 'Stairway to Heaven' wil zijn, maar er nog niet voluit voor wil gaan. Beetje gezapig, dus.

'Rain Plans' kon mij een paar jaar geleden deels bekoren. Als geheel kwam de plaat behoorlijk tekort, maar de nieuwe single 'Strangers' doet uitkijken naar meer. De eerste (p)reviews zijn werkelijk lyrisch en geven aan dat het aankomende album een forse stap vooruit is/zal zijn. Nog even wachten dus...

De cover is werkelijk prachtig, zeker met het formaat van vinyl .

Tweede album ???

Gaat hij niet al een tijdje door het leven als Israel Nash?!

Dat klopt, maar dat is zijn probleem.

Kijk hier toch weer erg naar uit.

Nou ik inmiddels niet meer. LA Lately is het volgende nummer dat is vrijgegeven op Spotify. AOVV noemt Stangers een "beetje gezapig". Kwam Strangers al een beetje over als een afgekeurd nummer van Rain Plans, deze LA Lately is minimaal even gezapig en in net zo'n eentonig dreuteltempo als Strangers. Ik ben inderdaad niet van de psychedelica, maar een geïnspireerd artiest kan ook psychedelica op zijn minst een acceptabel niveau meegeven. Israel Nash lijkt met het schrappen van de toevoeging Gripka ook zijn spontaniteit te hebben verloren. Of hoe iemand die zo'n topper als Barn Doors and Concrete Floors kan maken in een paar jaar tijd zo ongenadig door de ondergrens kan zakken. Ik kan er niet bij.

Ik heb vanavond 30 seconden clipjes kunnen bekuisteren van de 9 songs. Mijn verwachtingen zijn alleen maar gestegen en ik denk dan ook dat 'Silver Season' één van de toppers uit het najaar zal blijken te zijn. Ben overigens wél enthousiast over 'LA Lately' en 'Strangers'. Songs met de allure van een Jonathan Wilson compositie. Maar goed, wellicht zit de psychedelica mij meer in de genen dan de roots/Americana rock van eerdere releases. Overigens heb ik (op de voorganger na) de andere platen van Israel Nash nog niet mogen beluisteren. Dat gaat zeker nog gebeuren.

Van Jonathan Wilson ken ik het album Fanfare. Die had ik liever niet gekend. Met dat soort artiesten vergaat het me het plezier in de muziek wel heel snel.

Ik zou van Nash wel eens willen weten waarom hij gekozen heeft voor het 100 keer opnieuw polijsten van zijn songs op Rain Plans. Ik ken een prachtige akoestische versie van Rain Plans. Zie bijgaande link W2 Binnendieze Sessies #1 - Israel Nash Gripka - Rain Plans - YouTube
Prachtig nummer dat eigenlijk direct af is, maar op de CD hoor je vervolgens de zang een stuk verder naar achteren liggen, allerlei totaal onnodige instrumentatie erbij, foute echo's. de hele sfeer zoals die in mijn filmpje wel overkomt is helemaal weg. Dood en doodzonde. Op Take Root speelde hij Rain Plans exact op de manier zoals die op de CD stond en dat optreden was ook een stuk minder spontaan dan we van hem gewend waren. Hij keek ook geen moment blij. Dat vind ik zo jammer en ook helemaal niet nodig.

Helaas gaat hij op Strangers en LA Lately op dezelfde manier te werk. Komt nog bij dat die 2 nummers van zichzelf al een stuk minder kwaliteit hebben, eigenlijk gewoon geen. Beide nummers hetzelfde trage tempo, elke spontaniteit is gladjes weg geproduceerd. Op Rain Plans kon ik na verloop van tijd nog de schoonheid van de nummers in de verte herkennen. Reden om er na een jaar een volle ster bij te doen (3,5). Achteraf wellicht een halfje te hoog, maar ik laat het maar zo. Als het niveau van de overige nummers niet veel en veel hoger is dan is een oordeel boven mijn minimum van 2 sterren uitgesloten.

Totaal niet mee eens, ben blij met de studioversie van Rain Plans, sowieso vond ik de vorige plaat erg sterk van Israel Nash. Gezien jouw top 10 verwacht ik ook niet dat je de psychedelica van het vorige album en Wilson kunt waarderen. Dat kan, ieder zijn smaak natuurlijk. Ik vind hem trouwens ook niet vrolijk kijken tijdens het akoestische nummer, dus weet niet goed wat je hier mee wilt zeggen...

Je bent het totaal niet eens met wat je niet goed weet wat ik wil zeggen.

Dat ging alleen over het "niet vrolijk kijken", ofwel de laatste regel, niet over de rest.

Ik heb hem inmiddels, maar moet er nog goed naar luisteren. De nummers die ik heb gehoord waren eigenlijk niet zo bijzonder..

Acidfolk!!! Heerlijke plaat die in het verlengde ligt van Midlake, Jonathan Wilson, Ome Neil en soms een beetje Ryley Walker.
Barn Doors kon mij niet bekoren, maar dit smakelijke hapje gaat er wel in

Een aantal stukken gehoord en dit belooft weer een mooie plaat te worden. Gelukkig hebben we Israel Nash nog voor als Neil Young het laat afweten.

Helemaal mee eens, wexxel99 enStijn_Slayer. Artiesten als Jonathan Wilson, Ryley Walker en Israel Nash gaan verder waar Neil is afgeslagen (helaas..). 'For Use And Delight' van Promised Land Sound (nieuwe release) past ook wel in dit rijtje. Americana met een acidfolk laag... heerlijk. Ik hoop de vinylversie van 'Silver Season' aan te schaffen, alleen de prijs van circa 30 euro is vrij fors. Op basis van wat ik heb mogen beluisteren is deze plaat een must en zou het zo maar in mijn jaarlijstje kunnen eindigen.

Wat je zegt Stijn. Ik ben de laatste paar jaar behoorlijk teleurgesteld geraakt in Neil.

Hier kijk ik dus naar uit. Naast een nieuwe plaat van Dave Rawlings Machine, Decemberists en een live plaat van Phosphorescent dus een nieuw album van Gripka dit jaar. Mocht hij weer gaan optreden in Nederland ga ik eerst deze luisteren, de vorige keer speelde hij ook zijn nieuwe album integraal en dat had ik nog niet gehoord toen..

Ik vond Rain Plans een goede stap in zijn ontwikkeling. Barn Doors was goed, maar om dat nou tig vervolgen op te gaan maken... dan word je een beetje een one trick pony.

Ja, Barn Doors is een beetje het wezen van Gripka's muziek. Gaat er nooit helemaal uit, maar hij is niet het type om dat eindeloos te herhalen. Rain Plans is compositorisch al wat interessanter, meer atmosferisch geproduceerd en er worden muzikaal meer risico's genomen. Ik ben benieuwd of hij die lijn kan doortrekken of in ieder geval weer met een ander geluid kan komen.

Anders is het zeker. De vocalen zijn wel net zo slecht geproduceerd als op de voorganger. Misschien moet de muziek spreken, maar dat doet het wat mij betreft dan te weinig. De laatste song vind ik wel fantastisch.

Hier is LA Lately gratis en vooral legaal te downloaden/beluisteren.

http://media.kexp.org/podcasts/songoftheday/media/2015-10-01_2524_israel_nash_-_la_lately.mp3

Opener Willow is zoals Neil Young ze niet meer maakt. Al met al weer een prettig plaatje van meneer Nash. Of is het nu Gripka?

Ja, net alsof Ben Keith er weer is. Jammer dat niet elk nummer het niveau van 'Willow' en 'Stranger' evenaart, maar een minder nummer vind ik ook niet. Israel Nash's Silver Season gaat weer meer terug naar de country en roots van Barn Doors, maar behoudt het atmosferische jasje. Zeker de moeite waard en Israel Nash onderstreept nog maar eens dat hij een van de meest talentvolle songwriters van zijn generatie is.

Israel Nash heeft zich sinds zijn debuut in 2009 steeds meer in de kijker gespeeld van de liefhebbers van de muziek van Neil Young en David Crosby. Zijn kenmerkende countrymuziek van Barn Doors verruilde hij voor een psychedelisch en atmosferisch geluid op zijn voorgaande album Rain Plans. Israel Nash’s Silver Season nam hij samen met zijn live band op in zijn eigen studio in de Texaanse heuvels. In zijn zilveren jaren gaat hij in op de politieke omstandigheden van de huidige wereld en de periodes van toeren met zijn band.

Nash zijn dochter Willow speelt de hoofdrol in de gelijknamige openingstrack. De aanvangsklanken van de mellotron en het vervolg met de dromerige sound van de pedal steel gitaar brengen het Texaanse landschap in beeld. Op weg de wijde wereld in zoekt Nash naar de woorden om zijn dochter te laten weten dat hij er altijd voor haar zal zijn. De samenzang brengt ons terug naar de tijden van CSNY en hun aangename harmonieën. Naar aanleiding van de tragische schietpartij in Sandy Hook schreef Nash het aangrijpende Parlour Song. De marcherende klanken van de drums zetten de treurige herdenkingstocht in werking. Ieder persoon kan helpen om de wereld een stukje beter te maken, want voor je het weet is het te laat. Israel verpakt zijn boodschap in zijn meeslepende zang, die ons terugbrengt naar de tijden van Buffalo Springfield. De gitaren drijven in een breed klankenpalet door de psychedelische geluiden van de pedal steel, bespeeld door bandlid Eric Swanson. De echo van het verleden voert de boventoon op The Fire & the Flood. De veranderingen die we doormaken in het leven zorgen voor de vuurdoop en de pijnlijke overstromingen. Het sferische muzieklandschap van gitaren voert de mens verder in de moeizame beslissingen van het leven. Het nummer vindt daarbij zijn verbintenis in Neil Young’s Pocahontas.

De City of Angels speelt de hoofdrol in de ruwe gitaarklanken van LA Lately. De stad waar Nash zijn eerste grote optreden had wordt met al zijn magische ervaringen bezongen. De nachtelijke lichtstralen die de stad omhullen voeren je door de rit van en naar de stad. Het landschap met zijn eindeloze wegen verlaten, stappen we het stadse leven in. De gitaarsolo’s drijven daarbij op de wonderschone harmonieën van de mannen. Het winterseizoen vangt aan met de akoestische klanken van Lavendula. De gebroeders McClellan en Nash zorgen voor het verfijnde geluid van de gitaren om de verandering van het seizoen zijn kleur te geven. In de rustgevende klanken van Strangers zoek Nash de weg van de vreemdelingen die wij allen zijn. De mensen waar we geen connectie mee hebben worden als zielloze personen weggestopt, totdat iemand een vriend wordt. Het drumspel van Fleischmann zorgt voor de onderbrekingen van een vast patroon in het leven. De gitaren zetten hierbij een komen en gaan van vriendschappen in psychedelische klanken om. Het nummer drijft met het sferische geheel door een wereld waarin vrienden komen en gaan.

De akoestische gitaar doet zijn werk in in het spirituele A Coat of Many Colors. De kleuren die de wereld vullen met zijn verschillende culturen en geloven. Gesprekken met de mensen in verschillende landen voeren zich door tot in het spirituele binnenste van de mens. De pedal steel gitaar zorgt voor het muzieklandschap, waarbinnen de wereld voortleeft. Mariner’s Ode zoekt zijn weg in de reislustige mens. Plekken worden ontdekt en nieuwe indrukken opgedaan. Zoekend naar je persoonlijke drive voert het nummer je langs de mooie plaatsen uit je verleden. Met The Rag & Bone Man gaat Nash verder in zijn weg naar de schoonheid van het leven. Op weg naar de schat die op ons ligt te wachten in de vorm van het plezier en de vriendschappen in het leven.

Israel Nash weet in zijn Silver Season door te groeien in zijn wonderschone muzieklandschappen en poëtische teksten. De harmonieën voeren je terug naar de jaren zeventig en laten de Amerikaanse sferen in de muziek toetreden. De psychedelische impact van de pedal steel gitaar en mellotron worden afgewisseld met de schoonheid van de country met Nash op zijn akoestische gitaar. Een herhaling van zetten is het album nergens, want Nash weet zich meer dan tevoren te voeden met zijn warme zang en diepgaande muziekstructuren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Parlour Song, Strangers en The Fire & the Flood

Album staat hier eigenlijk al hele dagen op repeat, vind het misschien wel zijn beste tot nu toe. 'LA Lately' t/m 'A Coat of Many Colors' vormen ook een prachtig, op elkaar aansluitend geheel. En wat een fenomenaal zanger is Israel Nash toch ook, hoog of laag, lead of harmonie, maakt allemaal niet uit!

Beste plaat van 2015!

Zou zo maar kunnen Stijn! Ik heb pas 1 luisterbeurt erop zitten, maar het bevalt uitstekend. Ik las ergens al de vergelijking met Ben Keith, en inderdaad, hier staan een partij lekkere 'pedaalstukken' op! Flink genieten de komende weken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Israel Nash - Israel Nash's Silver Season - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Israel Nash (Gripka) maakte een kleine twee jaar geleden diepe indruk met een plaat die heel letterlijk citeerde uit de archieven van de jaren 70, maar toch overeind bleef.

Bij beluistering van Israel Nash's Rain Plans had ik meerdere malen het idee dat ik naar het luisteren was van een vergeten meesterwerk van Crosby, Stills, Nash & Young of een ingetogen prachtplaat van Neil Young met zijn Crazy Horse.

Nu zijn dit inspiratiebronnen die veel vaker opduiken en in de meeste gevallen grijp ik na een paar keer horen toch weer terug op de originelen. Israel Nash's Rain Plans van Israel Nash was echter een blijvertje.

Het is een predicaat dat ook weer van toepassing is op de man’s nieuwe plaat Israel Nash’s Silver Season, want wat klinkt het weer lekker.

Israel Nash vindt zijn inspiratie nog steeds in de countryrock uit de vroege jaren 70 en pakt ook direct wat invloeden uit de psychedelica mee. Ook Israel Nash’s Silver Season doet weer sterk aan de muziek van alle gedaanten van Neil Young denken, maar het is muziek die Neil Young zelf al heel lang niet meer maakt.

Vergeleken met de vorige plaat klinkt de muziek van Israel Nash nog wat gepolijster en lomer. De liefhebber van de man’s vroege platen zal het daarom misschien wat zouteloos of gezapig vinden, maar ik vind Israel Nash’s Silver Season een plaat waarvan je eindeloos kunt genieten.

Leun lekker achterover, draai de volumeknop open en Israel Nash neemt je een aantal decennia mee terug in de tijd. Terug naar de tijd van melodieus en meeslepend gitaarspel, uitgesponnen songs die best 6 minuten mogen duren en natuurlijk prachtige harmonieën. Het is een kunstje dat vaker is vertoond, maar deze Israel Nash beheerst het kunstje wel heel erg goed. Heerlijke plaat. Erwin Zijleman

9 Februari speelt hij in Amsterdam, Tolhuistuin! Kaarten zijn hier al binnen.