Caligula's Horse - Bloom (2015)

Even dit album 'bumpen' hoor!!

Dit is werkelijk te goed om ongemerkt op de achtergrond te laten verdwijnen. Zelf ben ik bij 'Caligula's Horse' uitgekomen via 'Riverside'. 'Riverside' heeft dit jaar ook een geweldig album afgeleverd met 'Love, Fear and the Time Machine'. Minder hard dan het eerdere werk van 'Riverside' en meer melodieus. Ook het thema van die plaat bevalt me en dat helpt uiteraard ook altijd.

Ik kwam tot de ontdekking dat 'Riverside' zit bij het label van; 'Inside Out Music', Vervolgens zag ik dat daar veel artiesten huizen die ik tot mijn smaak reken in het 'prog genre'. Ik noem; Anneke Van Giersbergen, Arjan Lucassen (Ayeron), Devin Townsend, Beardfish, IQ, Nad Sylvan, Pain Of Salvation, Spock's Beard, The Flower Kings, The Tea Party, Transatlantic, Neal Morse, Steve Hackett, Steve Rothery en zo nog een paar. Niet dat ik alles ken van deze artiesten. Een aantal moet ik zelfs nog beter leren kennen. Ik ben niet een 100% prog luisteraar. Sterker nog, ik heb een voorjaar en zomer met voornamelijk veel hip-hop achter de kiezen. Als de dagen lengen neig ik automatisch weer wat meer naar metal en daarbij ben ik altijd zoekende naar nieuwe muziek. In welk genre en welk jaargetijde dan ook.


'Caligula's Horse' huist ook onder het label van 'Inside Out Music' en op het YouTube kanaal van het label klikte ik de video aan van het nummer; (Firelight). Oké niet meteen afhaken. Het is een redelijk catchy nummer met een wat poprock-commercieel karakter en daarmee wijkt het ook enigszins af van de rest op het album. Al met al is dit progressive rock/ metal zoals ik het graag hoor. Dynamisch, retestrak, heerlijke drumsecties en bassloopjes. En ook de zang klopt erbij. Een zangstem komt nogal nauw bij me. Moeilijk te omschrijven waar een zangstem aan moet voldoen. Ook muziek/ genre afhankelijk. Karakteristiek en authentiek zijn van die begrippen die me te binnen schieten. Muzikaal-technisch speelt 'Caligula's Horse' de nummers erg strak en voor sommigen misschien zelfs 'klinisch' weg. Dezelfde smet zoals 'Dream Theater' heeft voor redelijk wat prog liefhebbers. Ik kan dat juist wel waarderen. Ik heb meer moeite met van die volle 'geluidsmuren' zoals die regelmatig worden opgetrokken door bijvoorbeeld 'Steven Wilson' (Porcupine Tree). Het stemgeluid van zanger Jim Grey geeft ook echt emotie aan de 'klinische' sound. Regelmatig wordt er ook echt gas terug genomen tot aan akoestische stukjes in sommige nummers, om vervolgens weer prachtig uit te bouwen. Die dynamiek, dat vind ik mooi. En dat je de verschillende lagen (instrumenten) afzonderlijk blijft horen in het totaal. Bij het nummer 'Dragonfly' neigt de zang van Grey zelfs naar het geluid van 'Jeff Buckley' (dan zit je bij mij sowieso al in de juiste hoek). Mede door de gelijkenis met Buckley - maar ook muzikaal gezien - doet Caligula's Horse me erg denken aan de Amerikaanse band 'Ours'. en zo nu en dan hoor ik wat 'Fair To Midland' terug op dit fantastische album 'Bloom' !!

Inderdaad, ik ben erg enthousiast over deze ontdekking. Werkelijk zo geweldig als je totaal onverwachts, uit het niets, ineens op zoiets moois stuit. En dat in zo'n overbevolkt muzikaal landschap. En ook hun voorgaande twee albums mogen er zijn.

Mooie plaat, maar het feit dat vele eerdere schrijvers hier vergelijkingen met andere bands trekken duidt er al op dat hier gevist wordt in een overvolle vijver waar alle vissen gebruiken maken van dubbele bassdrums, zware metalgitaren en composities met veel dynamiek en afwisseling tussen harde en zachte gedeeltes. Geen probleem wanneer de nummers zo degelijk in elkaar zitten zoals hier en er genoeg "lucht" in de opnames zit, en de ongewone stem en de enigszins romantische inslag van de teksten (en het verzorgde boekje) maken hier een mooi en redelijk apart album van, maar het biedt mij verder toch niet voldoende om te blijven draaien.

Dit album was mijn eerste stapje in de stevigere prog-regionen en heeft dus voor mij ook deels daardoor een speciaal plekje in mijn digitale platenkast. De welgekozen overgangen van metal-riffs naar rustig passages zijn niet uniek in het genre, maar worden wel naar mijn idee hier fantastisch uitgevoerd zonder ergens dynamiek te forceren. Het is na een tijdje weer net zo fijn om dit muzikale reisje op te zetten, wat mij laat twijfelen of ik toch vijf sterren uit moet gaan delen..

De 'Radio on Demand' leert zijn klanten steeds beter kennen. Het rijtje 'gelijksoortige artiesten' wordt alsmaar langer en langer en de aanbeveling laat ook zeker horen dat deze muziek aardig overeenkomt met de geluiden van een andere Australische band, namelijk Voyager. Allebei djent metal: progressief, stevig en goed gemusiceerd. Alleen daar waar eerstgenoemde band richting zeer pakkende popmelodietjes - vind ik toch leuker - is gegaan, heeft dit gezelschap de progressieve rock weer wat hoger in het vaandel staan. Helaas gaat de zanger plotseling soms wel heel erg geforceerd en ijl klinken in de hogere registers. Jammer.
Hoe dan ook, de band past prima op het stapeltje met exponenten als Voyager, Vola en TesseracT.

Caligula's Horse - Bloom

Ik heb Caligula's Horse een paar maanden geleden ontdekt met deze Bloom en was bij de eerste luisterbeurt al onder de indruk hoe de band zowel progressief maar toch pakkend uit de hoek komt. Sterke songwriting, een mooie stem en indrukwekkende passages en gitaarmuren maken van Caligula's Horse een band die het beluisteren waard is.
Dan over dit album. Het opent sterk met Bloom wat heerlijk overvloeit in Marigold, twee topnummers die de toon voor het album zetten en waarbij de band haar klasse bewijst. Vervolgens komt het voor mij persoonlijk iets mindere Firelight, er zitten mooie stukken in maar over het algemeen vind ik teveel een dertien-in-een-dozijn ballad.
Daarna komt de band echter met Dragonfly, voor mij verreweg het beste nummer van het album. Wat een fan-tas-tisch nummer, hiermee geeft de band echt een visitekaartje af. Heerlijke opbouw met een goede progressie, gitaarsolo's, rustige passages, een epische laatste minuut, dit nummer heeft alles wat je van een 9-minuten nummer van een progrock band mag verwachten.
Vervolgens komt Rust, een prima nummer dat het album nog even opstuwt met de zware gitaarmuren die over je heen worden gegooid. Daarna komt Turntail, een erg catchy nummer wat ik wel dagelijks zou kunnen luisteren. Een nummer pakt je of het pakt je niet, maar dit nummer werkt gewoon voor mij.
Daughter Of The Mountain is samen met Dragonfly het langste nummer, maar vind ik meer een degelijk nummer dat niet op het album misstaat. Het album sluit af met het rustige Undergrowth.
Ik heb meerdere keren zitten twijfelen over 4,5*, maar omdat niet alle nummers me evenveel doen ga ik toch voor 4*. Het doet echter geen afbreuk aan de luisterervaring, want die blijft geweldig.

4*

Uitstekend derde album van deze australische progressieve rock/ metalband. Het songmateriaal steekt fraai en meeslepend in elkaar en er is een knappe balans getroffen tussen ingetogen en stevige passages. Zanger Jim Grey blijft een groot pluspunt en komt hier volledig tot zijn recht. Ik vind hem alleen iets uit de bocht vliegen in het korte afsluitende Undergrowth, wat mij betreft ook de minste track op het album. Afgezien daarvan een eersteklas plaat.