Caligula's Horse - Bloom (2015)

Zo, deze komt bij mij zo even uit het niets binnen denderen. De progband Caligula's Horse komt uit Australië waar natuurlijk ook Karnivool vandaan komt. Je hoort die sound een beetje, toch is deze band meer geworteld in de wat rustigere progressieve rock. Het absolute gouden randje op deze plaat komt van zanger Jim Grey die echt een prachtige stem heeft die de muziek draagt, maar heel warm aanvoelt en ook niet te hoog of dramatisch zingt, iets waar ik in het proggenre best veel last van heb. De muziek klinkt als een zeer goed gestructureerde progsnoepwinkel: de ritmische cadans in combinatie met de riffs is vaak Opeth-achtig, terwijl ook het technische van een Dream Theater en het theatrale van Pain of Salvation wordt aangekaart, ook wordt bruut riffwerk niet geschuwd. Gooi daar nog wat moderne geluiden van Leprous bij en gevoelige folky popliedjes als Firelight en dan ben je er bijna. Ik ben heel erg enthousiast van deze plaat geworden en ik ga hem zeker kopen. Terecht dat InsideOut deze band heeft getekend!

Ik zit sinds het concert afgelopen week in Opeth-modus, dus dit ga ik zeker even beluisteren

Op het stickertje op de LP staat ook terecht "For fans of Karnivool, Opeth, Porcupine Tree and Haken". Laat die nu net bij m'n favoriete bands horen. Gisteren voor de eerste keer opgelegd, maar ik was doodmoe en slechts met een half oor aan het luisteren en tegelijk aan het koken, dus niet veel substantieels van opgestoken. Deze ochtend op de trein naar het werk wel naar de voorganger met de veel te lange albumnaam geluisterd en o jee, die klonk weer verschrikkelijk goed na 'm een jaar niet gehoord te hebben. Héél binnenkort nog maar eens Bloom aandachtig beluisteren. De score op Progarchives - for what it's worth - scheert alleszins bijzonder hoge toppen.

Uit het niets ontdekt en nu al spijt dat ik het niet eerder heb geluisterd. Doet inderdaad denken aan Opeth en vooral Karnivool. Zang doet me in de rustigere stukken heel erg aan Jeff Buckley denken. Dit zou zomaar 4,5 kunnen worden, topplaat!

Zeker de voorganger dan checken! Ik heb ze met die plaat ontdekt en was ook instantly blown-away!

Thanks voor de tip, ga ik doen!

Even dit album 'bumpen' hoor!!

Dit is werkelijk te goed om ongemerkt op de achtergrond te laten verdwijnen. Zelf ben ik bij 'Caligula's Horse' uitgekomen via 'Riverside'. 'Riverside' heeft dit jaar ook een geweldig album afgeleverd met 'Love, Fear and the Time Machine'. Minder hard dan het eerdere werk van 'Riverside' en meer melodieus. Ook het thema van die plaat bevalt me en dat helpt uiteraard ook altijd.

Ik kwam tot de ontdekking dat 'Riverside' zit bij het label van; 'Inside Out Music', Vervolgens zag ik dat daar veel artiesten huizen die ik tot mijn smaak reken in het 'prog genre'. Ik noem; Anneke Van Giersbergen, Arjan Lucassen (Ayeron), Devin Townsend, Beardfish, IQ, Nad Sylvan, Pain Of Salvation, Spock's Beard, The Flower Kings, The Tea Party, Transatlantic, Neal Morse, Steve Hackett, Steve Rothery en zo nog een paar. Niet dat ik alles ken van deze artiesten. Een aantal moet ik zelfs nog beter leren kennen. Ik ben niet een 100% prog luisteraar. Sterker nog, ik heb een voorjaar en zomer met voornamelijk veel hip-hop achter de kiezen. Als de dagen lengen neig ik automatisch weer wat meer naar metal en daarbij ben ik altijd zoekende naar nieuwe muziek. In welk genre en welk jaargetijde dan ook.


'Caligula's Horse' huist ook onder het label van 'Inside Out Music' en op het YouTube kanaal van het label klikte ik de video aan van het nummer; (Firelight). Oké niet meteen afhaken. Het is een redelijk catchy nummer met een wat poprock-commercieel karakter en daarmee wijkt het ook enigszins af van de rest op het album. Al met al is dit progressive rock/ metal zoals ik het graag hoor. Dynamisch, retestrak, heerlijke drumsecties en bassloopjes. En ook de zang klopt erbij. Een zangstem komt nogal nauw bij me. Moeilijk te omschrijven waar een zangstem aan moet voldoen. Ook muziek/ genre afhankelijk. Karakteristiek en authentiek zijn van die begrippen die me te binnen schieten. Muzikaal-technisch speelt 'Caligula's Horse' de nummers erg strak en voor sommigen misschien zelfs 'klinisch' weg. Dezelfde smet zoals 'Dream Theater' heeft voor redelijk wat prog liefhebbers. Ik kan dat juist wel waarderen. Ik heb meer moeite met van die volle 'geluidsmuren' zoals die regelmatig worden opgetrokken door bijvoorbeeld 'Steven Wilson' (Porcupine Tree). Het stemgeluid van zanger Jim Grey geeft ook echt emotie aan de 'klinische' sound. Regelmatig wordt er ook echt gas terug genomen tot aan akoestische stukjes in sommige nummers, om vervolgens weer prachtig uit te bouwen. Die dynamiek, dat vind ik mooi. En dat je de verschillende lagen (instrumenten) afzonderlijk blijft horen in het totaal. Bij het nummer 'Dragonfly' neigt de zang van Grey zelfs naar het geluid van 'Jeff Buckley' (dan zit je bij mij sowieso al in de juiste hoek). Mede door de gelijkenis met Buckley - maar ook muzikaal gezien - doet Caligula's Horse me erg denken aan de Amerikaanse band 'Ours'. en zo nu en dan hoor ik wat 'Fair To Midland' terug op dit fantastische album 'Bloom' !!

Inderdaad, ik ben erg enthousiast over deze ontdekking. Werkelijk zo geweldig als je totaal onverwachts, uit het niets, ineens op zoiets moois stuit. En dat in zo'n overbevolkt muzikaal landschap. En ook hun voorgaande twee albums mogen er zijn.

De vergelijking met Opeth die hier een paar keer valt, begrijp ik niet zo goed. Van ver zijn er wel een paar raakvlakken (vnl dan de afwisseling tussen harde en zachte stukken), maar de verschillen zijn denk ik toch groter. Wat ik wel kan onderschrijven, is de kwaliteit van het album. Het is een album dat je van begin tot einde 'vast' houdt. Dit vooral door de goede mix van de instrumenten. Geen enkel instrument speelt 'eerste viool', elk instrument is goed hoorbaar. De zang is wel voor de liefhebbers. Er zit iets 'zagerigs' in zijn stem, wat mij soms stoort. De ene dag trekt ik het beter dan de andere.

Het zijn voornamelijk de eerste twee minuten van de CD waarin ik erg veel Opeth terug hoor. Daarna breekt het los en klinkt het direct als Caligula's Horse. Het hoogtepunt Rust is als paradepaardje werkelijk onweerstaanbaar, maar Marigold is ook al zo'n nummer waar de band haar ei goed in kwijt kan. De stem van Jim Grey verveelt nergens en goed gebruik van dynamiek binnen de songs is een ijzersterk wapen van deze veelbelovende band.

Wel, hier ben ik dan toch voor gezwicht. Mooie progressieve rockmuziek. Knappe plaat.

Grappig, vorig jaar had ik het gevoel dat er weinig interessants op proggebied was uitgekomen. Een voor mij nog onbekend bandje blijkt dan een van de spannendere loten te zijn. Insideout is gelukkig een label met een oog/oor voor het ontdekken van talent.
-
Het eerste wat me opvalt, is de stem die niet zelden doet denken aan Duda van Riverside. Alleen net iets gevoeliger en zonder accent. Dat is sowieso al een pre! Veel symfo wil nog wel eens lijden onder matige, dan wel overdreven zanggebruik. Jim Grey weet veel gevoel aan de nummers mee te geven en is daarmee een behoorlijke troef in de handen van deze band.
-
De muziek van Caligula’s horse is niet eens zo heel origineel. Net als bij Porcupine Tree, Opeth op de laatste twee platen, Riverside en Haken, hoor ik hier muziek die het midden houdt tussen symfonische metal en progrock. Het speelplezier spat er echter van af. Caligula’s horse weet daarnaast steeds met prettige melodielijntjes te komen.
-
Mijn lievelingsnummer op deze plaat, Daughter of the Mountain, is wel een mooie dwarsdoorsnede van wat dit album biedt. Heavy Metalriffs openen het nummer, maar al snel wordt een toegankelijke melodie ingezet. De band speelt met het contrast tussen welhaast vrolijke melodieën en een zeker soort dreiging. De virtuoze bridge is dan nog haast het minst interessante moment van deze compositie.
-
Als ik Bloom in een zin zou moeten samenvatten dan zou ik zeggen: niet bijster origineel, maar wel smaakvol gebracht(inclusief de hoes) en duidelijk met veel plezier gemaakt. Een Leuke ontdekking! 4*.

Mooie plaat, maar het feit dat vele eerdere schrijvers hier vergelijkingen met andere bands trekken duidt er al op dat hier gevist wordt in een overvolle vijver waar alle vissen gebruiken maken van dubbele bassdrums, zware metalgitaren en composities met veel dynamiek en afwisseling tussen harde en zachte gedeeltes. Geen probleem wanneer de nummers zo degelijk in elkaar zitten zoals hier en er genoeg "lucht" in de opnames zit, en de ongewone stem en de enigszins romantische inslag van de teksten (en het verzorgde boekje) maken hier een mooi en redelijk apart album van, maar het biedt mij verder toch niet voldoende om te blijven draaien.

Dit album was mijn eerste stapje in de stevigere prog-regionen en heeft dus voor mij ook deels daardoor een speciaal plekje in mijn digitale platenkast. De welgekozen overgangen van metal-riffs naar rustig passages zijn niet uniek in het genre, maar worden wel naar mijn idee hier fantastisch uitgevoerd zonder ergens dynamiek te forceren. Het is na een tijdje weer net zo fijn om dit muzikale reisje op te zetten, wat mij laat twijfelen of ik toch vijf sterren uit moet gaan delen..

Gisteren voor het eerst gezien in Doornroosje. Zeer energiek optreden. Ik ga deze zeker beluisteren.

De 'Radio on Demand' leert zijn klanten steeds beter kennen. Het rijtje 'gelijksoortige artiesten' wordt alsmaar langer en langer en de aanbeveling laat ook zeker horen dat deze muziek aardig overeenkomt met de geluiden van een andere Australische band, namelijk Voyager. Allebei djent metal: progressief, stevig en goed gemusiceerd. Alleen daar waar eerstgenoemde band richting zeer pakkende popmelodietjes - vind ik toch leuker - is gegaan, heeft dit gezelschap de progressieve rock weer wat hoger in het vaandel staan. Helaas gaat de zanger plotseling soms wel heel erg geforceerd en ijl klinken in de hogere registers. Jammer.
Hoe dan ook, de band past prima op het stapeltje met exponenten als Voyager, Vola en TesseracT.

Caligula's Horse - Bloom

Ik heb Caligula's Horse een paar maanden geleden ontdekt met deze Bloom en was bij de eerste luisterbeurt al onder de indruk hoe de band zowel progressief maar toch pakkend uit de hoek komt. Sterke songwriting, een mooie stem en indrukwekkende passages en gitaarmuren maken van Caligula's Horse een band die het beluisteren waard is.
Dan over dit album. Het opent sterk met Bloom wat heerlijk overvloeit in Marigold, twee topnummers die de toon voor het album zetten en waarbij de band haar klasse bewijst. Vervolgens komt het voor mij persoonlijk iets mindere Firelight, er zitten mooie stukken in maar over het algemeen vind ik teveel een dertien-in-een-dozijn ballad.
Daarna komt de band echter met Dragonfly, voor mij verreweg het beste nummer van het album. Wat een fan-tas-tisch nummer, hiermee geeft de band echt een visitekaartje af. Heerlijke opbouw met een goede progressie, gitaarsolo's, rustige passages, een epische laatste minuut, dit nummer heeft alles wat je van een 9-minuten nummer van een progrock band mag verwachten.
Vervolgens komt Rust, een prima nummer dat het album nog even opstuwt met de zware gitaarmuren die over je heen worden gegooid. Daarna komt Turntail, een erg catchy nummer wat ik wel dagelijks zou kunnen luisteren. Een nummer pakt je of het pakt je niet, maar dit nummer werkt gewoon voor mij.
Daughter Of The Mountain is samen met Dragonfly het langste nummer, maar vind ik meer een degelijk nummer dat niet op het album misstaat. Het album sluit af met het rustige Undergrowth.
Ik heb meerdere keren zitten twijfelen over 4,5*, maar omdat niet alle nummers me evenveel doen ga ik toch voor 4*. Het doet echter geen afbreuk aan de luisterervaring, want die blijft geweldig.

4*

Uitstekend derde album van deze australische progressieve rock/ metalband. Het songmateriaal steekt fraai en meeslepend in elkaar en er is een knappe balans getroffen tussen ingetogen en stevige passages. Zanger Jim Grey blijft een groot pluspunt en komt hier volledig tot zijn recht. Ik vind hem alleen iets uit de bocht vliegen in het korte afsluitende Undergrowth, wat mij betreft ook de minste track op het album. Afgezien daarvan een eersteklas plaat.