The Beatles - Rubber Soul (1965)

Het zesde Beatlesalbum alweer, en ze blijven zich maar evolueren! Ook dit album is weer geevoluleerd, ten opzicht van Help!, het vorige album. En het is nog leuker!

Rubber Soul, de titel is bedacht door Paul McCartney, die een zwarte muzikant de zang van Mick Jagger plastic soul hoorde noemen. Hier bedacht hij een variatie op in de vorm van rubber soul. En dan ook al zo'n prachtige hoes! Maar het gaat om de muziek, en die is meer dan prima.

We beginnen met een leuke opener, Drive My Car. Die heerlijken openingstonen van George's gitaar, mooie (samenzang) en gewoon een erg leuk en vrolijk nummer, met dank aan McCartney, die het voor het grootste gedeelte geschreven heeft.

Daarna meteen al een van de hoogtepunten van het album, en zelfs van de Beatles, naar mijn mening: Norwegian Wood! George Harrison heeft de sitar ontdekt, dat is al een belangrijk aspect van het nummer, maar zonder de sitar was het ook gewoon een prachtig nummer. Mooi gezongen door Lennon, die het ook geschreven heeft. Prachtig! Ik ben er voor mezelf wel achter dat alle nummers die Lennon (grotendeels) heeft geschreven, dat ik die vaak de betere nummers vind. Over het algemeen vind ik die beter dan die van McCartney. Al begon vanaf hier ook Harrison erg goede nummers te schrijven.
Maargoed, Norwegian Wood, prachtig, en die sitar heeft het net wat extra's.

Dan weer een leuk, vrolijk nummer van McCartney, Vooral het "oeeeee lalala" vind ik erg leuk in dit nummer. Gewoon een prima nummer, pakkend, mooi melodieus, sterk popnummer.
En weer een geweldig nummer van Lennon: Nowhere Man! Al meteen als het begint hoor je de prachtige zang van Lennon en een prachtige melodie! En het blijft het hele nummer lang gewoon erg sterk.

En dan weer eens een nummer van Harrison! En je hoort echt dat ook hij heel erg vooruit is gegaan zowel qua zang als qua songschrijven. Dit nummer doet echt niet onder voor de andere nummers. Harrison is een volwaardig songschrijver van de Beatles geworden!

En dan een pakkend popnummertje in de vorm van The Word. Lekker ritme ook. Dit nummer is geen hoogtepunt, maar wel erg lekker.

Dan een suikerzoete ballad zoals alleen McCartney ze kan maken. Is me wel iets te.Toch wel een van de mindere nummers van het album.

Dan een primeur, het eerste nummer waaraan Ringo heeft meegeschreven! Hij heeft het niet in z'n eentje gedaan, en volgens mij had ie iets gezegd van dat ie maar een paar regeltjes had geschreven, maar toch. Het nummer zelf vind ik het minst van het album. Wel een erg simpel nummer, en de zang van Ringo ligt me ook niet.

Maar vervolgens komt er weer een mooi Lennon-nummer. Wel een beetje aan de simpele kant, die begeleiding, en dan dat "tututututu" op de achtergrond. Maar het wordt mooier als die gitaar erin komt.

En weer een typisch vrolijk McCartney nummertje. I'm Looking Through You is gewoon weer een erg leuk popliedje.

En dan nog een hoogtepuntje. Lennon krijgt het weer voor elkaar. Een perfect popliedje. En hij zingt het ook zo mooi. En dan nog dat geweldige pianostukje van George Martin himself, wat klinkt als een barok(?)-piano. Prachtig!

Wait is een nummer dat echt door McCartney en Lennon samen is geschreven, ongeveer 50/50 wat betreft aandeel aan het nummer. En ook nog samen geschreven. Dus hier werkten ze echt samen. Wat ze op dit album al steeds minder gingen doen. Dat is te horen. Je kan echt de nummers van de verschillende songschrijvers van elkaar onderscheiden. Maar Wait dus. Leuk nummer. NIet zo bijzonder. Beetje aan de saaie kant als je het mij vraagt.

En dan het beste Harrison-nummer tot nu toe, naar mijn mening. Mooier dan alles wat McCartney heeft geschreven op dit album! Mag wel duidelijk zijn dat het een erg goed nummer is. Mooie melodie. Mooie samenzang ook.

En Run For Your Life is echt een heerlijk nummer! Echt een geweldige Lennonrocker. Betere afsluiter had wat mij betreft niet gekund.

Al bij al is het wel een redelijk geweldig album. Het eerste Beatles-album wat echt 4,5* verdient. De Beatles beginnen vanaf hier steeds individueler te worden, en zich individueel te ontwikkelen. Het album staat vol met sterke popliedjes. Erg goed album dus.

En de laatste. Ik ga het stemgemiddelde uitrekenen per nummer.

1. Drive my car: Heerlijke opener. Een topper - 10
2. Norwegian: Goed nummer. - 8,5
3. You won't see: Goed nummer - 8
4. Nowhere man: Goed nummer- 8
5. Think for yourself: Iets minder- 7,5
6. The word: the same - 7,5
7. Michelle: Leuk nummer - 8
8. What goes on - 8
9. Girl: Goede Lennon song - 8,5
10. Looking through: Heerlijk! Super! - 10
11. In my life: Heel mooi - 9,5
12. Wait - 8
13. If i needed: Lekker nummer - 8
14. Run for you - 8,5
15. Just seen: Goed - 8,5
16. Only love: Goed 8

4,20

What Goes On was een deuntje wat al een tijdje 'in the works' was...Ringo had in die tijd (en veel later ook nog, trouwens) een vast rockabilly/countrystramien (->Don't Pas Me By) en kreeg hulp van zijn vakbroeders John en Paul om er een kop en staart aan te breien.
Persoonlijk vind ik het niet eens een gek nummer, het luistert lekkerder weg dan (m.i.) de draak van dit album: Run For Your Life!

Het staat een ieder vrij om Run for your life een draak van een nummer te vinden. Hoewel ik een dergelijke kwalificatie nou niet direkt zou verwachten van een fervent Beatle-fan als Bawimeko is.

Harrison vond Run for your life een fantastische song.
Lennon schreef het nummer in record tempo en betuigde later zijn ontevredenheid over het liedje. Hij doelde daarbij vooral op de tekst.
I'd rather see you dead little girl than to be with another man , ontleende hij aan het aloude door Presley bekend geworden Baby , let's play house.


Ik vind Run for your life absoluut geen draak van een nummer.
Er zullen heel wat songwriters op de wereld rondlopen die wensen dat ze zo'n aanstekelijk nummertje konden schrijven , vermoed ik.

Het is des te merkwaardiger dat bawimeko dan toch 5* toekent. Run for Your Life vind ik ook een zeer sterk nummer.

Elke lp heeft wel één zwak nummer. Ik ken tenminste geen perfecte lp's, zeker niet van andere groepen, maar zelfs ook niet The Beatles. Tja dan kun je bijna nooit een 5 geven. En ach, Run For Your Life, luistert lekker weg en past gewoon in het geheel.

Ik kan wel een redelijk aantal albums opnoemen zonder zwakke nummers, maar dan gaan we off-topic.

Wat betreft Rubber Soul vind ik 'What Goes On' ondermaats. Ik heb het ook niet op 'Drive My Car', dat is me toch echt wat te flauw.

Wordt natuurlijk weer gecompenseerd door George's 'Think For Yourself' en 'If I Needed Someone'.

Inderdaad bestaan er geen volmaakte albums, zelfs op de 5*-albums vind ik sommige nummers beter dan andere.
Michelle en What Goes On vind ik hier de minst goede nummers maar goed genoeg om 5* aan dit album te geven, ze horen hier thuis en zorgen voor meer afwisseling.

Ben ik helemaal met je eens, Stijn. Bovendien tijdens de opnames van Rubber Soul was George ook pas 22 jaar. Toch knap eigenlijk dat je al zo jong zulke nummers kunt schrijven, die bij velen al 44 jaar op de wereld in hun systeem gebrand zijn.

Wat een verschillende meningen. Ik vind Drive my car juist geweldig en ik vind ook dat think for youself en if i needed someone daar niet eens bij in de buurt komen. Drive my car en I'm looking through you het beste van de cd.

Beste MrGuitear240, zelfs onder de grootste Beatlesfans bestaan smaakverschillen. Da's nou eenmaal met muziek. Zeker bij oudere muziek, waarbij nostalgie, persoonlijke herinneringen e.d. een rol gaan spelen en aansluitend, alle nummers zijn gewoon geweldig. (LucM!!!)

Ik vind ook niet alles van the Beatles goed maar op dit album vind ik geen zwak nummer op staan (anders had ik geen 5* toegekend). De nummers die ik heb aangevinkt zijn Norwegian Wood (This Bird Has Flown), Nowhere Man en In My Life maar dat heeft meer met persoonlijke voorkeur te maken.

Ik heb altijd moeite met aanvinken van nummers. In de loop van de tijd verandert dat bij mij nog al eens. Bovendien beluister ik albums en beoordeel ze op zijn geheel. Vandaar dat ik ook zelden "best of" cd's koop.

Weet ik. Daarom zei ik er ook bij: Wat een verschillende meningen. Ik zei niet dat ik het niet begreep.

Na Run for your life even over de afsluiter van kant A : Michelle.
In 1965 werd het verkozen tot Song Of The Year en verkreeg zodoende een Grammy.

De middelste acht maten ( I love you etc) was Lennon's bijdrage aan het nummer.
Het is verder een typische McCartney(Beatles) ballad. Simpel , krachtig en zonder een noot teveel of te weinig.
Tsja , ik ben zo'n beetje opgegroeid met Michelle. Onmogelijk voor me om de charme van dat prachtige nummer te verloochenen.

Michelle is misschien wel één van Pauls beste ballads. Heerlijk, een beatle die frans praat.

De A-kant is duidelijk de sterkste kant van de plaat. Al overstijgt In My Life natuurlijk alles.

Ongelofelijk! Run For Your Life is juist een geweldig nummer! Vind ik dan natuurlijk, maar onvoorstelbaar dat je dat een draak vindt, en What Goes On niet. Maarja, dan blijkt maar weer dat smaken verschillen.

Ik heb twee redenen waarom ik Run For Your Life niks vind:
1) Het is slecht gearrangeerd en opgenomen; de harmonieen zijn te 'close', het klinkt alsof ze het op het laatst nog even op tape hebben gezet.
2) Nog erger; het had wel gepast op Help of Beatles For Sale, maar op dit album dat vooruitwijst naar de Flower Power een soort van Presley rock 'n roll-liedje zetten...ik weet het niet ("I'd rather see you dead little girl, than to see you with another man"..nog van Elvis gejat ook). Na "The Word" of "In My Life" klinkt dit als een song van een paar jaar geleden dat er als album-vuller op is gezet.
Dit alles natuurlijk m.i. en naar mijn mening...

Naar mijn mening doe je het toch echt te kort door het "een soort van Presley rock 'n roll-liedje" te noemen. Het is simpel ja, dat wel. Ik hoor zelf trouwens ook niet echt wat er mis met de opname. Maarja, dat zal dan wel aan mij liggen.

Run For Your Life LIJKT simpel (net als heel wat andere Beatles-songs) maar is uiteindelijk prima in elkaar gestoken, zeker op melodisch en vocaal vlak en heeft ook een aanstekelijke gitaarriff.

Mwah, ik vind Run For Your Life ook simpel, maar misschien is dat ook wel de kracht van het nummer. En het is inderdaad erg aanstekelijk.

Run for your life lijkt mij een uitstekend slotnummer en prima passen in de tijd van Rubber Soul.
Wait is het nummer waarvan ik zeg dat het wat misplaatst aandoet op het album . Muzikaal achterhaald en was beter op zijn plaats geweest op Help of For Sale !

Sologitaar niet echt lekker gestemd....vocalen zijn te hard gemixt, Lennon botst herhaaldelijk tegen de microfoon, dat soort dingen. Als je het vergelijkt met het perfectionisme van Michelle of Girl....

Run For Your Life vind ik één van de leukere nummers op de plaat. Het zou zeker niet op help moeten staan, het hoort veel meer thuis tussen het materiaal van Rubber Soul: charmant en lichtjes komisch.

Ik weet niet of ik iets bekends zeg, maar grappig genoeg was 'Wait' ook inderdaad een outtake van Help! die uiteindelijk gerecycled werd voor Rubber Soul.

Ik vind Run For Your Life zelf toppie. Michelle trouwens ook.
Met de stelling dat er geen perfecte albums bestaan ben ik het niet eens, maar voor Rubber Soul zou ik die kwalificatie niet uit de kast halen, persoonlijk. Maar mooi en lief is ie wel.

Het is vooral instrumentaal ook gewoon een simpel nummer. Vooral de melodie en de zang zorgen er inderdaad voor dat het een heel pakkend nummer wordt.

Ik denk trouwens dat je McCartney's bas (met fuzz) bedoelt i.p.v. het gitaarriff?

Voor mij is dit het beste Beatles album. Op ieder nummer wordt je meegesleurd. Het begint al zeer sterk met Drive My Car en sluit ook zeer sterk af met Run For Your Life. Van begin tot eind blijf je gewoon in de hele sfeer van de plaat.

Hoewel Revolver 'kwalitatief' iets beter is, als je al over kwalitatie kan spreken bij muziek), is gevoelsmatig deze beter.

Zoals enkelen voor me ook al discussieerden; op het eerste gehoor lijkt het allemaal vrij simpel (instrumentaal). Maar er zit werkelijk genialiteit in. Hoe maak je iets prachtigs wat emotie overbrengt met (heel generaliserend gezegd) simpele intrumentatie en zang. Fantastisch!

John botst tegen de microfoon???Wanneer?

Op vinyl op 1 minuut 06... en net voor het inzetten van z'n vocalen 'lekt' het geluid van z'n koptelefoon op de microfoon.
Zo nieuw is dat trouwens niet...zie de Beatles anomalies-page voor hele waslijsten met piepende drumpedalen, gepraat tijdens de songs, rare edits en gestoei met apparatuur!

De 'verandering' die op Help! al lichtelijk ingezet werd, wordt hier voortgetrokken. Plotseling gaan niet alle liedjes meer over de liefde en mooie meisjes en merk je hier en daar ook al een experimentele drift (o.a. Norwegian Wood (This Bird Has Flown)). Waar de heren op Revolver pas écht alles uit de kast zouden halen, blijft dit toch een uitmuntend fraaie popplaat. Minder dan vijf sterren krijg ik ook niet over mijn hart.