The Beatles - Rubber Soul (1965)

En voordat straks alle discussies over de remasters weer los gaan breken en wees niet bang de Abbey Road-remaster ligt al bij de platenboer op me te wachten toch nog gewoon de oude CD-versie.
Allerlei Beatles-fans zijn momenteel bezig met vervangen en is dus mooie gelegenheid om je Beatles-collectie compleet te maken.
Rubber Soul was nog 1 van die nog steeds aan te schaffen albums en verdomd goed album. mmmm Britpop op z'n allerbest maar. Geen onnodige flutterige nummers als op The White Album (waarop ook een aantal van hun allerbeste nummers staan overigens). Hoogstens gaat het bij Michelle een beetje jeuken.
Maar voor de rest de blauwdruk van wat nu bekend staat als Britpop. Dat het compositieniveau echter vele malen hoger ligt mag dan wel nog even vermeld worden. Persoonlijk ben ik namelijk niet zo'n liefhebber van Britpop. Te veel inwisselbare nummers, te weinig memorabele liedjes en het klinkt al een jaar of 40 hetzelfde.
Nee, The Beatles zijn toch wel erg okay en hoeven alleen The Smiths nog boven zich te dulden als beste Britse band ever.

Toptracks: Nowhere Man, In My Life, Run For Your Life

Rubber Soul is eigenlijk HET Beatle-album. Zeker niet de beste, maar als ik iemand van Papoea-Nieuw-Guinea moet uitleggen hoe de Beatles klonken zou ik deze laten horen. Frisse, korte popliedjes. Vrolijk. Pretentieloos. Zelfs m'n schoonmoeder vind het leuk. Dat laatste klinkt misschien als een dodelijke opmerking, maar wat is er in vredesnaam niet leuk te vinden aan dit aanstekelijke album?

Ik zal 'm vanavond eens 'opzetten'......(mijn schoonmoeder komt op bezoek ).

Doe dat! Kijken we of mijn 'theorie' een beetje standhoud . . .

In mijn opinie het eerste volwassen album van The Fab Four. De jaren ervoor hebben ze erg veel levenservaring opgedaan, zijn de scherpe randen van het nummers schrijven er af gegaan en deed drugs zijn intrede. In alle opzichten is Rubber Soul volgens mij dus een ommekeer.

Fantastische plaat, met bijna alleen maar geweldige composities. De uitschieters zijn door velen al opgesomd (Drive My Car, Norwegian Wood, Nowhere Man, I'm Looking Through You, In My Life), maar waarom heeft niemand het over Wait ? Wat een heerlijke melodie heeft dat nummer (en die tamboerijn, super!)

Ik ben verre van een Beatle kenner eigenlijk vroeger nooit naar een plaat van de beatles geluistert. Om dat gat op te vullen heb ik dus maar deze plaat eens beluistert, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de genialiteit er nu niet onmiddelijk kan uithalen.

Norwegian Wood en Drive my Car zijn idd echt prachtige nummers. My Life kende ik vroeger al door de cover van Johnny Cash. Verder is Nowhere Man ook wel best te pruimen.

Maar als ik dan Michelle hoor dan krullen mijn tenen toch van dat lied. Wat een hatelijke melodie is dat toch... Voor mij is dat iets wat te simplistisch...

Dit is zeker verre van een slecht album een goed album zelf, maar zo geniaal als iedereen het hier afschildert vind ik het nu ook niet.

Deze plaat schommelt van mijn part tussen de 3.5 en 4

Het zou kunnen zijn dat je "Michelle" iets te serieus neemt...
De Beatles hadden voor Rubber Soul bijna een comedy-album in gedachten en veel nummers hebben een 'verhaaltje' of dubbele bodem (Norwegian Wood, Drive My Car, Girl) dit geldt ook voor "Michelle"; het was meer een stijloefening in het maken van een "europees" klinkend deuntje...en daar zijn ze (of: is McCartney) goed in geslaagd!

Nja msh wel ik zal de plaat met die gedachte in mijn achterhoofd nog eens beluisteren...

Geniaal zou ik het ook niet noemen. Je moet de plaat wel in zijn tijd plaatsen. Voor 1965 is dit een behoorlijk opvallende plaat.

"Michelle" vind ik wel het minst goede nummer op dit album en neem ik ook niet echt serieus maar heeft wel veel charme mede vanwege dat Franse stuk in dat nummer.

Simplistisch? Verreweg het meest complexe nummer van de plaat...

Michelle heeft toch een geniale melodielijn, met een pakkende tekst en een traditioneel Griekse gitaar lick erin. Een melodie die je maar één keer hoeft te horen om vervolgens voorgoed in je geheugen vast te zetten. En ERG sterk en overtuigend gezongen. Bovendien is het een evergreen, één van de meest gecoverde nummers ooit. Dus om Michelle als simpel te omschrijven, dat is pas simpel.

Ik vind Michelle niet fantastisch ofzo, maar simplistisch is een slecht gekozen betiteling. Er staan simpelere nummers op dit album.

Michelle
My belle
These are words that go together well

Vind ik toch aardig simplistisch.

Wickerman, ik daag je graag uit zelf een nummer ála Michelle te schrijven en te zingen, probeer het eens zal ik zeggen.

Kennelijk zit hij nog niet zo heel goed in je geheugen, want die 'griekse lick' zit toch in 'Girl'?
Michelle is een goed uitgewerkt, maar toch niet zo'n heel bijzonder liedje? McCartney heeft ze veel beter geschreven.

"Michelle" is het eenvoudigste nummer op dit album en ook mierzoet en achter de tekst moet je ook niet veel zoeken maar het nummer heeft erg veel charme vanwege dat stukje Frans erin, de arrangementen en ook de manier waarop het gebracht is, die baslijn op het einde vind ik geniaal.
De klasse van the Beatles en Paul McCartney in het bijzonder is dat ze ogenschijnlijk simpele nummers aantrekkelijk weten te maken die bovendien nooit melig klinken.
"Michelle" behoort zeker niet tot de beste Beatles-songs maar het is zo'n lief liedje waaraan je onmogelijk een hekel kunt hebben.

In welk opzicht bedoelen jullie het als jullie Michelle het meest eenvoudige nummer noemen? Tekstueel?

Instrumentaal is het namelijk niet per se eenvoudiger dan het gros van de rest van dit album. De eenvoud in dit album is wat het zo sterk maakt. Een spontante klank met uiterst pakkende melodieën.

Toevallig (en dankzij de nieuwe remasters) Michelle een paar keer beluisterd en het is een klein meesterwerkje in vlekkeloos zingen (inclusief de prachtige backing-vocals) en spelen (spaarzaam en effectief). Het is geen 'wereldbestormend' nummer, maar vele pop-artiesten zouden er veel voor over hebben zo'n soort deuntje te kunnen schrijven!

Michelle is gewoon een mooi lief ontroerend liedje. Wat mij betreft ook een meesterwerkje.

Mooi vergelijk van de oude Rubber Soul cd met de nieuwe remasters (artwork en geluid), met Drive my Car als voorbeeld: YouTube - Beatles Remasters Review
Op 2.24 de oude versie en op 5.24 de nieuwe.

Klinkt goed man. Zijn de remasters ook gewoon los te koop? En gaan de prijzen van de originele cd releases nu drastisch omlaag? zo ja dan kan die remaster me ook gestolen worden

De remasters zijn gewoon los te koop, even prijzenvergelijken, dat wel.

Ik zag in Nijmegen en Arnhem dat de gewone CD's nu 10 euro kosten. Dan kun je beter voor 10 euro op CDWOW de remaster bestellen.

Ik heb ook een vergelijk gemaakt tussen 2 remastered Rubber Soul. Ik begreep bij Abbey Road dat er de volgende releases in mijn bezit waren:

2003: Abbey Road (Japanese Toshiba/EMI Pro-Use Series)
2009: Abbey Road EMI/Apple (remasters)
De eerste is een illegale 'needledrop' en de laatste is een officiele uitgave.

De 2003 Toshiba/EMI Japan release betreft een limited mini LP release, waarbij aan wordt gegeven dat het album geremastered is. Het is letterlijk een mini LP gemaakt van 'lp-materiaal', met een kartonnen platenhoes en een bedrukte cd (als LP): erg mooi gedaan. De 2009 release is inmiddels meer dan bekend. Het grappige is dat ook hier 'lp-materiaal' gebruikt wordt. Mooie foto's en een fraai boekje.

Ik heb afwisselend naar dezelfde nummers geluisterd. Ik begon bij de 2003 release, ging daarna naar de 2009 release en nog eens heen en weer. Ik luisterde naar de volgende nummers:
Drive My Car
Michelle
Girl
I'm Looking Through You

Ik luisterde met mijn Sennheiser koptelefoon op Harman Kardon apparatuur. Ik had een groter verschil in geluidskwaliteit verwacht. De 2003 Japanse versie is helemaal zo slecht nog niet. Het grootste verschil zat 'm in de helderheid van de muziek. De 2009 Remaster is iets helderder. Daarnaast zijn de stemmen nog wat duidelijker te horen. Bij de instrumenten is het verschil nog geringer.
Ik heb dan ook besloten om verder geen 2009 Remasters aan te schaffen: de 2003 Toshiba/EMI Japan versie verschilt te weinig in geluidskwaliteit met deze release. Ik vind het zelf een opvallende conclusie en verbaas mij over het verhaal rond de 2009 release dat hier 4 (!) jaar aan gewerkt zou zijn. En dan maar zo'n klein verschil met deze Japanse re-release? Verbazingwekkend.

Dat vind ik ook. McCartney is dan ook een meester van de melodie. Hoe hij ze heel zijn leven uit de mouw heeft blijven schudden is een raadsel. Want ook recenter, dingen als Hope of Deliverance of Young Boy.... die liedjes zitten zo perfect qua melodie en opbouw in elkaar, dat is vakmanschap van het allerhoogste kunnen.
Michelle vind ik samen met Lennon's Norwegian Wood èn Girl, van het mooiste wat hier op Rubber Soul Staat.

Ik belde gisteren nogmaals naar Mediamarkt, omdat ik toch absoluut geen internetkoper zal worden... en omdat ik, als ik het goed begreep € 189,- niet overdreven duur vind voor de stereobox... maar helaas pas 26 oktober is de box terug binnen.... en ik ben er zo op gebrand, want Beatlesmuziek vraagt eigenlijk de allerbeste geluidskwaliteit, zeker weten.
... Kan haast niet wachten om Rubber Soul, Revolver, White Album en al die andere mooie platen in supergeluid te kunnen "herontdekken" en draai tegenwoordig haast niets anders meer dan de muziek van de allerbeste band ever.
Neen, niet Oasis, nèt niet...

Verder heb ik nog een omschrijving van de Japanse mini LP releases in 2003 gevonden (Toshiba/EMI Pro-Use Series). Daaruit blijkt dat deze albums, dus ook Rubber Soul, wel degelijk geremastered zijn en ook hoe:

About Japan Mini-LP CDs:
Japan mini-LP CDs are official audiophile releases--manufactured in Japan under license to the copyright holders--that play on all CD players. CDs made in Japan are superior in nearly every way to those from other countries. The superb mastering (K2 20bit, K2 24bit, DSD, K2HD, SHM, or HDCD) and technologically advanced manufacturing facilities and methods, result in the finest sound quality available. The Japanese packaging of classic albums in cardboard sleeve miniature is state of the art. These mini-LPs endeavor to be precise miniaturizations of the first pressings of the 12" LPs. Usually everything that was present in the original LP is included, such as gatefolds, booklets, lyric sheets, posters, printed CD sleeves, stickers, embosses, special paper or inks, and die cuts. In nearly all mini-LP releases a detail sheet is included...

Wellicht niet zo naadloos als Revolver. Rubber Soul klinkt echter warmer, persoonlijker en heeft een meer uniform geluid, nl. dat van de folk-rock a la the Byrds. Bij tijd en wijlen licht psychedelisch. Ook zijn wellicht niet alle songs klassiekers (Michelle is mierzoet, Wait klinkt als de Help!-plaat waarvan het een overblijfsel is, What Goes On is een curiositeit). Dit mag de pret echter niet drukken, binnen de context van het album funcioneert het prima.

Los van de kwaliteit van de plaat het volgende: de stereouitgave lijdt meer dan welke Beatlesuitgave dan ook onder de splitsing van instrumenten in ene kanaal en zang in andere. Niet dat ik wil mierenneuken over stereo/mono, maar op dit album is het echt irritant. Zeker op een hoofdtelefoon is daarom de mono-versie te prefereren.

Het is zo knus! Vorige winter hoorde ik dit voor het eerst en ik kon echt warm worden van die gezellige, humoristische liedjes op Rubber Soul. Het voelt zo vertrouwd, alsof het zegt: Hier moet je blijven!

Ik ben het eigenlijk helemaal eens met Nicci, met de reactie geschreven op 7 september:



Het enige dat ik niet leuk vind aan het album is Michelle, om de vraag te beantwoorden.

De b-kant van het singletje Michelle is Girl. Ook een ballad, maar die spreekt me dan veel meer aan.

"Frisse, korte popliedjes.Vrolijk. Pretentieloos.", schrijft Nicci.
Ik denk dat de tijdgeest voor de Beatles leuker was, in 1965/1966. Zij pasten beter in die tijd dan eind jaren '60. Omdat zij van origine een vriendelijke, buitengewoon getalenteerde band waren. Niet een op concurrentie gerichte, revolutionaire, op geld beluste, stickies rokende rockband.

De Beatles klinken hier nog ongedwongen, niet in een keurslijf geperst en zonder onderlinge twisten. De nummers vloeien nog uit hun pen, er hoeft nog nauwelijks over te worden nagedacht.

Ik zeg niet, dat de 'evolutie' van de Beatles niet had moeten plaatsvinden of dat ze later helemaal geen goede nummers meer hebben geschreven.

Maar zo puur als de Beatles nog klonken in 1965 en 1966 (luister bijvoorbeeld naar het prachtige If I needed someone of The Word), die sfeer hebben ze nooit meer weten op te roepen.

Ondanks Michelle (normaal had ik toch al gauw 0,5 of zelfs 1 ster afgetrokken) blijft de rest moeiteloos overeind om de cd terecht op 5 sterren te plaatsen en te houden. Drive my car, Norwegian wood, Nowhere man.

Zeldzaam vertoonde klasse.