The Beatles - Rubber Soul (1965)

Deze plaat afgelopen week in de "originele" mono-versie kunnen bemachtigen: geel-zwart Parlophone label, lage matrix nummers, dus een persing uit de jaren 60..
Wat een geluid! Er is veel te zeggen om dit album 'ns in mono te beluisteren. Wat details zijn minder 'gescheiden', maar de stereo-mix van dit album is, vind ik, vaak te extreem. In mono klinkt dit album veel pittiger en vooral rockende nummers als Drive My Car hebben meer bas in swing dan het uit elkaar getrokken geluid op de stereo-cd/lp.

Nevermind dit, ik had 'm even verward met 'Think For Yourself'.

Met een halfje verhoogd, de strijd tussen Revolver en deze blijft maar doorgaan wat mij betreft.
Wanneer ik Rubber Soul draai dan denk ik die wint het van Revolver en vice versa.
Voorlopig wint Revolver met een neuslengte voorsprong.
Maar wat is dit een fris klinkende plaat zeg alsof e.e.a gisteren is opgenomen.

McCartney's neus of Ringo's neus?

dees album zorgt ervoor da ik twijfel of ik revolver nu echt het beste album van de beatles vind; grappig dat tequila sunrise ook tussen deze 2 twijfelt
die deuntjes zorgen altijd voor een grote smile op mijn gezicht en er staat geen één slecht op deze plaat!
michelle my bell sont des mots qui vont tres bien ensemble! zalig!
5 sterren en ik moet dringend revolver nog eens beluisteren

Met Ringo's neus raak je verder in het leven....

Een Fransman die Bart heet? Apart taalgebruik in ieder geval.

Hij quote toch gewoon Michelle of mis ik nu iets?

De eerste in de reeks van albums die er 100 % op zaten. Waar Help! af en toe nog de bal missloeg is dit echt van begin tot einde een meesterwerk. Nog niet zo vollenbak als Revolver verkennen The Beatles voor het eerst nieuwe horizonten. Zowel funky rockers (The Word en Wait) als sfeervolle nummers (Girl) en ballads (In my life). Afsluiter Run For your life zet de kroon op het werk. Dit is de perfecte blauwdruk. Geweldige muziek met lyrics die duidelijk maken dat de Fab Four het allemaal zeer losjes bekijken.

Opvallend: de zesde lp van The Beatles, Rubber Soul, is vertegenwoordigd op de 'best of' dubbelalbums van de band met maar liefst zes tracks. (Ter vergelijking, Sgt Pepper's staat er met vier nummers op, van de witte dubbel zijn slechts drie nummers opgenomen)
Even afgezien van de subjectieve kwaliteit, zijn deze zes nummers (Drive My Car, Norwegian Wood, Nowhere Man, Michelle, Girl, In My Life) ook nog allemaal absolute popklassiekers. Als we daarbij optellen dat de single We Can Work It Out/Day Tripper (beide net zo bekend) tijdens dezelfde sessie ontstond, kunnen we misschien wel concluderen dat deze periode, in ieder geval in commercieel opzicht, de meest productieve was van The Beatles.

Maar eigenlijk is Rubber Soul in alle opzichten een gigantische stap vooruit, en het is moeilijk te verklaren waarom. Nog steeds zaten de Beatles in een onmogelijk tour- en promotieschema, en moesten nieuwe platen met grote haast worden gemaakt. De lp en de single werden in vier weken opgenomen, wat lang is in vergelijking met eerdere Beatlesopnames, maar belachelijk kort in vergelijking met hun latere werk, of met de meeste andere popplaten van sinds die tijd.

Reken maar dat er in 1965 een heleboel mensen klaarstonden om de Beatles af te schrijven. De wind der verandering waaide door het poplandschap, en bands als The Who, The Stones en The Kinks, ooit begonnen in de schaduw van de fab four, begonnen dingen op te nemen die interessanter en gewaagder klonken dan de langzaamaan achterhaalde jongensbandmuziek van de Beatles.

Gedreven door de toenemende concurrentie, Dylan, marihuana en hun eigen talent voor liedjes schrijven, begonnen de Beatles zelf te zoeken naar nieuwe en diepere manieren om de aandacht van het publiek vast te houden. Tot ieders verassing bleek het bandje dat passé leek, in staat te zijn om ook de rest van de jaren zestig te domineren, met Rubber Soul als eerste wapenfeit.

Je kunt je de jaloerzie en bewondering van hun tijdgenoten voorstellen toen de Beatles aankwamen met Norwegian Wood, misschien wel het beste nummer van dit album en één van de essentiële liedjes uit de popgeschiedenis. De tekst is hier het meest opvallend: eigenlijk voor het eerst kwamen de Beatles hier met woorden die waren bedoeld om zo goed mogelijk te klinken bij de muziek, maar die ook op zichzelf overeind bleven als een samenhangend, poëtisch geheel.

Dylan, die later een pastiche van dit nummer zou opnemen ('Fourth Time Around van Blonde On Blonde) is duidelijk een grote invloed, maar het ging niet alleen om hem. In de ontluikende jeugdcultuur van de jaren zestig werd popmuziek in toenemende mate meer dan geluidsbehang om op te dansen. Het werd een maatschappelijke kracht om rekening mee te houden, en hier hoorden teksten bij die verder gingen dan 'I hope you understand/ I wanna hold your hand.'

Over heel het album is te horen hoe de Beatles op zoek zijn naar nieuwe manieren om zich te uiten. De opgebouwde grap van Drive My Car (met punchline!), het quasi-franse sfeertje van Michelle en de gecompliceerde harmonie van I'm Looking Through You. Of die verrassend donkere tekstregels die opduiken in Girl:

'Was she told when she was young that pain
Would lead to pleasure?
Did she understand it when they said
That a man must break his back to earn
His day of leisure?
Will she still believe it when he's dead?'

Of de romantische nostalgie uit In My Life:

'And these memories lose their meaning
When I think of love as something new'

Hier horen we een hele nieuwe stem van een band die de status van meisjesbandje rap aan het ontgroeien was. Hetzelfde geldt voor de muziek: het gitaargeluid klinkt beter dan op eerdere platen, de ritmes zijn intelligenter, er wordt volop geëxperimenteerd met sitars en toetsinstrumenten. Rubber Soul is het geluid van een band die het maximale haalt uit haar talenten, en op hun volgende plaat zouden ze definitief door de stratosfeer heenbreken. En het goede komt niet alleen maar van Lennon en McCartney: George Harrisson maakt met Think For Yourself en vooral If I Needed Someone grote stappen in zijn status als liedjesschrijver en in zijn zelfvertrouwen.

Voor een snotneus zoals ik is het een genot om deze plaat onder het stof vandaan te halen en opnieuw te ontdekken. Dat de plaat twintig jaar voor mijn geboorte is opgenomen is nauwelijks een probleem. Ik luister veel naar muziek uit deze tijd, en ik weet dat er veel platen zijn gemaakt die stoerder of inventiever worden gevonden dan de Beatlesmuziek uit deze periode. Als ik die platen hoor, vind ik ze vaak erg goed, maar het doet weinig af aan de speelse perfectie waarmee Rubber Soul nog steeds mijn oren kietelt. Een absoluut monument en een standaard binnen de gitaarpop.

De enige vraag blijft: waarom hebben zoveel mensen een hekel aan Michelle? Lief en grappig liedje toch?

Favoriete track: Norwegian Wood

Sandokan-Veld-je bent "Help"vergeten!

Nee, maar mijn recensie daar is inmiddels alweer begraven onder verdere discussies

Ja , Sandokan , jouw epistels maken heel wat (positieve) reacties los.
En terecht. Ze zijn prettig leesbaar en bovendien interessant.
Zo ook jouw stuk over een van de absolute meesterwerken uit de pophistorie Rubber Soul.

Ik zou op enige punten kritiek kunnen leveren. Zoals op de zinsnede: "Tot ieders verassing bleek het bandje dat passé leek".
Maar ik wil niet zeuren . Je verhaal is gewoon te goed daarvoor.

Met de mes op de keel , verklaar ik Norwegian Wood ook tot mijn favoriete Rubber Soul track.

Ja! Hoe kan ik die gemist hebben!
Overigens is wel grappig om te zien dat sinds A Hard Day´s Night de vraag wie de ´baas´ is in de Beatles aan de orde komt. McCartney is enorm aan het groeien als bassist (The Word, Michelle, Nowhere Man) en als songschrijver!

Ik doelde natuurlijk op de invloed van bands zoals The Who, die de Beatles dreigden in te halen rond die tijd met een gewaagdere, volwassenere sound, en hoe de Beatles daardoor weer werden gedreven om hun eigen grenzen te verkennen. Maar om te impliceren dat de Beatles op dat moment door iedereen als passé werden gezien, is natuurlijk inderdaad veel te kort door de bocht.

Wederom erg bedankt voor je commentaar. Ik ben allang blij dat ik deze site ken, waarop ik mijn obsessie voor popmuziek kan delen met mensen die net zo gek zijn als ik

Sandokan-veld--> je analyse klopt voor wat betreft hun 'geluid', maar zeker ook de thema's die worden aangesneden en de manier waaróp! Twee jaar hiervoor waren het simpele liefdesliedjes; hier beschrijft Lennon een ingewikkelde affaire, hebben we een ondeugend rockliedje met een punchline, een ballade van iemand die zijn leven tot nu toe beschrijft...
Grappig genoeg was het een eerste aanzet tot een concept-album; aan de ene kant wilden de mannen liedjes schrijven als komische sketches; Norwegian Wood en Drive My Car slagen daar wel in. Aan de andere kant rees het idee om meer autobiografisch te werk te gaan a la In My Life. Uiteindelijk is dat laatste blijven liggen tot de prachtige single Penny Lane/Strawberry Fields Forever werd opgenomen eind '66.

Heerlijke plaat. Vooral Drive My Car en Nowhere man

Tof album. Het zit echt vol geweldige melodieën. Mijn favorieten zijn Nowhere Man, In My Life en Girl.

Deze hebben ze niet meer overtroffen.

O jazeker wel hoor. Revolver... White Album, Abbey Road om er enkele te noemen waar tegenover deze nog een enorme evolutie in zit.
Maar ook deze hier is echt een vijfsterrenplaat.

De nummers met * niet op elke versie van dit album aanwezig slaan nog maar eens op die droeve domme Amerikaanse markt, die maar niet de normale Britse uitgaven kon of wou volgen, wat zijn die Amerikaantjes toch een dom klootjesvolk hé? Waren ze toen ook al hoor!

Heb deze voor 10 eurocent op LP kunnen kopen.. dat heb ik natuurlijk ook gedaan.

10 eurocent? Jeetje, waarom kom ik zulke dingen nooit tegen? Op de rommelmarkt ofzo?

Kringloop zelfs.
Anders had die mij een eurootje gekost (maakt niets uit.. ik vind het zelfs 20 euro waard), maar er was een actie vandaag.

De tweede kant van deze plaat is echt geweldig 4,5* waard! Helaas hoort de eerste helft er ook bij.(is ook niet verkeerd, maar haalt het niveau wel omlaag)

En Drive my car, Norwegian wood en Nowhere man dan?

Drive My Car

Neen hoor, Drive My Car pure popsong van de bovenste plank. Het icoontje wat jij gebruikt is hier nergens van toepassing.

Inderdaad, heerlijke opener gewoon. Daar kan Slayer niet tegenop.

Gelukkig niet zeg. Flauw, onnozel gedoe... Biep biep yeah...

Oh, "Drive My Car" vind ik ook een van de minste liedjes van The Beatles, kan de zang zelfs niet verdragen.