The Beatles - Rubber Soul (1965)

Na die eerste 6 noten gaat de melodielijn van The Beatles omlaag , terwijl de T. melodie juist omhoog gaat .Van plagiaat is verder geen sprake.
Ik kan weinig zinnigs toevoegen m.b.t de vraag of Lennon bewust of onbewust van de T. melodie gebruikmaakte. Dit blijft speculeren.
Het lijkt me wel zeer aannemelijk dat hij de Manfred thuis bij Mimi heeft gehoord , vanwege haar muzikale voorkeur.
Evengoed hoorde hij het echter bij bv. Brian Epstein .

Behalve McCartney , leverde vooral George Harrison een niet te onderschatten bijdrage aan Norwegian Wood , vanwege zijn idee om een sitar toe te voegen. In die eerste versies vonden wij dat er iets aan het nummer ontbrak , vertelde Harrison later.
Het inzetten van de sitar bleek idd.perfect bij het nummer te passen. Een geniale ingeving , zoals wel vaker voorkwam bij het viertal.

Wat mij betreft trekt de sitar bijdrage het nummer omhoog van middenklasse naar topklasse.

Leuk hoe zoiets simpels toch zo'n sterk effect kan hebben.

Dat is zeer waarschijnlijk onbewust gebeurt, zoals het "plagiaat" van My Sweet Lord, dat erg leek op She's So Fine. Professor/psycholoog Douwe Draaisma legde dat heel intessant uit in het programma "Boeken", dat elke zondagochtend op tv komt. Je ontkomt er ook bijna niet aan dat opgedane ervaringen op welk gebied dan ook, dus ook muziek uit je vroege jeugd, je op latere leeftijd beïnvloeden. Veel van dat soort bespiegelingen zijn te lezen in "Het grote vergeetboek" van genoemd persoon.

Helemaal mee eens, Ad.

Ik heb het ook wel eens gehad. Dacht ik een leuke reeks akkoorden te hebben, kwam ik er later achter dat het 'Ballad of Sir Frankie Crisp' was, maar dan elk akkoord een toonsoort lager. Dat gebeurt niet expres (al is het lastig te onderscheiden van plagiaat). Elke ervaring in je leven neem je inderdaad (ergens in je onbewuste) mee. Een melodie kan logisch lijken omdat je dat ooit zo hebt opgevangen.

Als ze je voor de rechter slepen ben je alleen wel mooi de pineut (zie inderdaad 'My Sweet Lord', waar de rechter George zelfs nog geloofde dat hij het onbewust zo geschreven had).

@Ad , met dien verstande dat My Sweet Lord dicht bij He's So Fine blijft , en Norwegian muzikaal een totaal andere richting inslaat dan de Manfred.

Er valt veel voor te zeggen dat L. onbewust gebruik heeft gemaakt van de T.melodie.
De Manfred was zeker in Lennon's tijd niet een van T. bekendste werken.
Volgens Lennon zelf 'pikte ' hij veel muzikale ideeen bij anderen weg om ze vervolgens geheel naar eigen originele hand te zetten. In de muziekwereld sinds eeuwen een beproefd procede.
Met andere woorden : het blijft speculeren. Misschien dat Sir Paul er meer van weet.
Ik zal het hem bij onze volgende ontmoeting vragen .

Heel herkenbaar. Als negentien jarige was ik voor het eerst heel tevreden over een pianostukje van mij. Vooral het middendeel vond ik zeer geslaagd met zijn prachtige melodie.
Totdat ik die oude plaat van Grieg weer eens hoorde en dacht , verdorie dat is van hem !

Ik denk niet dat dit bewust is gebeurd, maar het is zeer aannemelijk dat het onbewust is gebeurd omdat Lennon T. bij zijn tante had gehoord.

De echte start van een reeks klassiekers. Wat een WOW-plaat. Pure schoonheid.

En dan Michelle, zo fantastisch met dat vreselijke Frans.

Voor mij het beste beatles album.

Norwegian Wood is voor mij een aparte song om naar te luisteren omdat ik, op het brandstichten na , ongeveer hetzelfde heb meegemaakt.

Sounds nice

Dat doet het inderdaad, vind Revolver alleen net een tikkeltje beter, deze loopt meer in 1 lijn

je had iets met john lennon?

Run for Your Life
meesterlijk nummer, dacht dat de Stones meesters waren in vrouw onvriendelijke teksten.

Mooie plaat, goeie nummers.
Tja, wat kun je nog meer zeggen over The Beatles?

Beatles zijn natuurlijk altijd goed.
Met dit album sloegen ze een andere weg in, muzikaal.
Dat waardeer ik erg.
Ook de historische waarde die dit album heeft (het was bijvoorbeeld het eerste album met alleen eigen nummers, en het eerste album dat als 'album' werd gezien en niet als een verzameling liedjes) heb ik meegeteld bij mijn beoordeling.

"A Hard Day's Night" bevatte ook al allemaal eigen composities..

Dan ben ik verkeerd ingelicht! :-O

The Beatles kunnen blijkbaar geen slechte platen maken, de opener is heerlijk om mee te beginnen. Dat beep beep'm beep beep yeah erin is geweldig.
De plaat zakt nergens in integendeel het wordt alleen maar beter ook Michelle is een heerlijke song met een mooie melodie. Als ik dan toch een minpuntje mag geven: ik vind Girl een wat mindere song, zeker niet slecht. Maar de andere 13 zijn stuk per stuk beter naar mijn mening.

4,5 sterren.

Voor mij persoonlijk het eerste echte meesterwerk dat de band leverde, de platen hiervoor hadden wel enkele "missers", op deze zijn ze alle beter dan goed.

Wat voor de één een min puntje is, is voor de ander een plus, Girl vind ik geweldig, één van de laatste liedjes van Lennon voor hij meer tracks ging maken voor The Beatles. Mooie sfeer en tekst die zo herkenbaar is. De overtreffende trap is dan In My Life, beter en pakkender kunnen teksten niet worden.

Ringo zei eens dat Rubber Soul en Revolver dezelfde plaat is, nou qua niveau wel maar dan vind ik Revolver nog iets beter qua sound. Dit album is dan vrij klinisch en Revolver gaat dan weer richting tracks met psychedelische invloeden.

Rubber soul klinisch? Er zijn héél veel platen die ik klinisch kan noemen, maar deze...? Ik vind de plaat juist heel organisch, melodieus en warmbloedig aan doen, verre van klinisch. Klinisch staat gelijk aan koud, terwijl Rubber soul bijna heet is.

Ik vind dat Rubber Soul juist de meest warme productie van alle Beatles platen heeft.

Vandaag nog eens gedraaid en wat blijft dit een prachtige plaat.
Van lieve songs zoals: Michelle naar grote klassiekers zoals: Drive my Car en Nowhere Man.
Maar mijn favoriet blijft toch: In My Life.

Sorry met klinisch bedoelde ik vrij netjes, zo als het hoort zeg maar, en dat dan in vergelijking met revolver.

Want inderdaad is Rubber Soul warm, alleen is dat niet wat ik bedoelde.

Vind ik juist andersom, de psychedelische invloeden vind ik juist een minpunt van Revolver wat ik verder een prima album vind. Ik zie niet in wat er klinisch aan Rubber Soul is, de plaat is juist red hot. Voor mij het hoogtepunt in hun oevre, alle songs zijn top, behalve misschien Wait. Stel je voor dat ze in plaats daarvan We can work it out van dezelfde opnamesessies erop hadden gezet...

Girl vind ik een geweldig nummer, zit geniaal in elkaar met dat zuchtende gesmacht en de tempowisselingen.

Norwegian Wood blijft voor mij het beste nummer van de plaat. Zo perfect. En dan schrijft Murakami nog eens een geweldig boek geïnspireerd door The Beatles. Alleen jammer dat de verfilming daarvan een beetje tegenviel. Deze plaat staat overigens op nummer één in mijn top tien.

Een uitgebreider relaas komt waarschijnlijk nog wel eens

Norwegian Wood is inderdaad het beste nummer van deze plaat. De rest vind ik ook geweldig, maar ik ben aan het twijfelen tussen een 4,5 of een vijf. Ik denk dat ik bij deze een 4,5 geef en misschien later het naar een vijf te verhogen.

Wat een FANTASTISCHE plaat is dit toch. Ik moet het gewoon even kwijt. Stuk voor stuk juwelen van nummers. Heb net een LP opgezet, lekker nostalgisch met een klein kraakje erin.
Naast Norwegian wood is Run for your life is een van mijn favoriete nummers van deze plaat, alhoewel het moeilijk kiezen is. Elk nummer is raak! Een vette 5 sterren.

Rubber Soul

Wat een plaat en wat een band is dit toch! Drie platen van The Beatles heb ik op een 5* staan, ze zijn ook de enige band waarvan ik drie platen op een 5* heb staan. Rubber Soul is nog een van de platen uit hun vroege periode. Maar hier klinken ze al een stuk professioneler.

De samenzang is een van die dingen waarin The Beatles uitblinken, het klinkt erg goed.
Ook de refreinen zijn soms weer echte meezingers. Er is erg veel afwisseling, de klassieker Drive My Car bevoorbeeld kan je totaal niet vergelijken met het charmante nummertje: Michelle.
Ook muzikaal gaan ze er op vooruit, de riffjes zijn erg herkenbaar en erg goed ook de drums van Ringo zijn geweldig. De basslijn van Michelle vind ik ook fantastisch.

Wederom een sterke Beatles plaat, ben blij de remasters te hebben ontdekt . Drive My Car en Nowhere Man zijn mijn favoriete tracks.

Norwegian Wood.. Michelle.. Girl.. In My Life.. Pff, wat een album zeg. Was altijd de favoriete Beatle van mijn mama, dus vooral vroeger helemaal dood mee gegooid. Hierdoor heb ik er lang niet meer naar geluisterd, als puber is je moeders smaak natuurlijk maar niks, maar de laatste tijd komt het weer steeds meer langs. Misschien dat ik ooit haar mening ga delen, al heb ik nu Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band nog hoger zitten.

4,5*

Ik ken de Beatles helemaal niet. Nou ja, natuurlijk alleen de liedjes die iedereen kent maar ik had nooit een heel album gehoord. En vond nu de tijd rijp om hierin verandering te brengen en dit album is mijn eerste ervaring met een volledig Beatles album. En het smaakt naar meer! Popliedjes met hele goede teksten, de samenzang, de sfeer, de afwisseling tussen de romantiek en wat uptempo songs.
In my life is het mooiste liedje. Al ken ik het al van iemand anders, is het origineel van de Beatles?