Sylvan - Posthumous Silence (2006)

Nee idd opvallend dat al hun albums hierna toch allemaal aanmerkelijk minder waren. Koesteren dus, deze grootste klassieker.

Ruim 15 jaar na dato, mag de vraag beantwoord worden, is dit een klassieker? Antwoord: volmondig Ja! Misschien wel het beste progalbum van deze eeuw! De melodieën, het spel, het ietwat drukke maar boeiende verhaal, de produktie, de afwisseling, het wil maar niet gaan vervelen, dit geweldige album. Briljant en Groots, en wat mij betreft een van de beste progalbums ooit, zeker in deze eeuw. Tot nader order.

Phideaux - Doomsday Afternoon is ook wel een klassieker. Misschien wel wat minder Neo-Prog.

Galahad - Empires Never Last
Drifting Sun - Forsaken Innocence
Frost* - Day and Age

En dan heb je nog de albums van Thomas Thielen bijv.

Maar ik snap wel wat je bedoelt. Ik denk dat ik Posthumous Silence, maar ook bij Brave, wel wat hoger heb zitten.

Om dan toch maar even die vergelijking met Brave te maken: de grootste overeenkomst tussen die klassieker en deze is toch de thematiek. Beiden gaan over een incident met een vrouw/meisje en een zoektocht wat zich daaromheen heeft afgespeeld. Muzikaal en productioneel sla ik Brave iets hoger aan, maar daar staat tegenover dat de echte hoogtepunten qua songwriting op dit album hoger reiken dan op Brave. Bij a kind of Eeden krijg ik toch echt een brok in mijn keel. Derhalve een fotofinish met geen duidelijke winnaar, op miniem verschil: P.S.