Sylvan - Posthumous Silence (2006)

[Ik kom net uit de discussie bij Arena's The Visitor]

Kijk, dit is nu een voorbeeld van hoe je een concept-album moet maken. Het kost even een beetje moeite (en dat hoort zo bij dit soort albums vind ik) maar dan kom je er verdorie achter hoe het verhaal in elkaar zit.

Tenminste, totdat je een opmerking van de band ergens leest dat de interpretatie van het vader / dochter verhaal de meest voor de hand liggende is en het album ook zo werkt maar dat je het ook meer als een metafoor kunt zien.
Laat dat nou net iets zijn waar ik al vaker aan heb gedacht bij het beluisteren van dit album. Komt met name door de eerste track en het idee dat ik heb dat ik een radio-verslag hoor over de schade na een atoomontploffing / ramp (Hiroshima, Tjernobyl?). Op een bepaalde manier zou je het ook kunnen zien als een verhaal over ons en hoe uiteindelijk de aarde de moed opgeeft en de boel de boel laat omdat we het toch maar verzieken en haar 'mishandelen'.

Bron: www.progwereld.org

Ben de DVD aan het kijken..... Via www. sylvan.de in de voorverkoop gekocht, vandaag in de bus en gelijk in de speler geramd. Maakt alles waar wat ik er van verwachtte. Krijg alweer kippenvel. Een echte aanrader voor de fans van Sylvan.

Na een jaar tijd staat dit album nog steeds als een huis. Sterker nog, hij staat al een flinke tijd op nr.1 in mijn top 10. En daar blijft hij voorlopig ook. Hoe het mogelijk is dat een band zoiets prachtigs weet te creeeren is me een raadsel. Wel is het me duidelijk dat ik ongelovelijk dankbaar ben voor deze plaat. Perfecte combinatie van progressieve rock en piano-rock met hier en daar een vleugje metal, een prachtig concept waar je U tegen zegt en nergens geforceerd overkomt en een briljante opbouw naar het prachtige titelnummer.

Muzikaal erg fraai maar de stem van de zanger is echt hilarisch slecht.

Crisis... meen je dit echt? Dan vraag ik me toch echt af wat jij dan goede zangers / zangeressen vind.

Ik ben het eens met je als je zou zeggen dat je even moet wennen aan de stem, maar slecht is zijn stem in mijn optiek niet. En dan bedoel ik dat zowel technisch als gevoelsmatig. Vooral als je meer albums van Sylvan hoort, komt zijn stem steeds beter uit de verf.

Kom op zeg, dit is qua techniek én dynamiek één van de beste vocalisten die ik ooit gehoord heb.

Oh, dat zal allemaal best... feit is wel dat hij nog geen drie regels bezig was en ik me al ergerde aan zijn manier van zingen, dus dan klopt er toch iets niet.

De instrumentale opener was wel erg fraai en gelukkig wordt het naarmate de cd vordert allemaal wel wat beter met de zang, al moet ik weinig hebben van dat gejaagde, overdrevene zoals in Forgotten Virtue. Ik betwijfel ook of elk nummer nou daadwerkelijk iets toevoegt op het album, iets wat de komende luisterbeurten wel duidelijker zal worden. Veel piano kan bij mij echter nooit kwaad, en alle pro's en contra's tegen elkaar afgewogen kan ik dan toch met een 3.5* openen.

Ik heb zaterdag de DVD van Posthumous Silence ontvangen via de post.
Prachtig gewoon. Prima DVD. En wat een prima zanger is Marco.
Je houdt van zijn stem of niet maar hij is een goede zanger punt uit.
Ook prachtig de cello in de diverse nummers. Top album, top dvd.

Deze past met gemak in het rijtje Generation 13, Operation: Mindcrime, Brave, Clone, Subterranea en Tyranny, wat mij betreft.

Het concept album is natuurlijk allang niet hip meer, in de jaren '90 en '00, maar blijken toch altijd weer het beste in een band naar boven te halen.

Dit is voor Sylvan toch echt gewoon het toppunt van kunnen.

Op het moment dat de laatste gitaarsolo van nummer 15 is afgelopen, zet ik de plaat alweer opnieuw op.
Wat een waanzinnige plaat is dit toch!

Ik vind dat hij wat betreft theatraal zingen op deze plaat ruimschoots 'binnen de lijntjes' blijft. Echter, met de zang op hun nieuwe album (Force of Gravity) heb ik hetzelfde probleem als jij bij dit album hebt.

Idem. De eerste nummers van dat album zijn echt dramatisch slecht ingezongen. Een producent had daar echt in moeten grijpen.

Gek genoeg schaar ik me achter deze poster. Ik haak niet vaak af op de stem (breed scala van stemmen kan ik van genieten, ook zangers die ronduit vals zingen (neutral milk hotel)). Maar ik word echt naar van zijn stem, ik hoor zoveel potentie in deze muziek maar ik kan het album gewoon niet opnieuw opzetten door die stem.

Ik ben het stiekem wel een beetje met je eens.... ook al ben ik weer een stuk positiever over deze band.

Muzikaal gezien is dit werkelijk is dit hele album natuurlijk magistraal.... maar de zanger heeft dat zeikerige, jammerige in zijn stem.
Plus (en dit zeg ik zelf als zanger) dat hij heel erg veel smokkelt met toontjes en uithalen..... hij heeft niet de kracht en volwassenheid in zijn stem zoals een echte zanger deze heeft. (Bijvoorbeeld bij een band als Seventh Wonder of Circus Maximus)

Maar momenteel hang ik nog een beetje tussen de 4 en 4,5* in voor dit album. De stem zit me gewoon iets te veel dwars....

10 December zie ik ze live in Hamburg, misschien dat ik dan ze dan net het beetje extra gevoel kunnen overbrengen dat ik nodig heb.

Dat wat jij smokkelen noemt vind ik zijn typischd stijl van zingen. Misschien technisch niet helemaal perfect maar zeker op dit album draagt het uitzonderlijk goed bij aan de gehele emotionele lading.

Punt is wel dat hij het op hun laatste album Force Of Gravity echt veel te veel doet en het mij daar ook ging storen.

"Forgotton virtue" vind ik één van de mindere nummers, "The colors changed" daarintegen vind ik geniaal en ontzettend mooi. Ook met "Forgotte virtue" vind ik het een enorm mooi goed en gaaf album.

Mijn mening : 5 sterren.

Heerlijk zweverige en tranentrekkende plaat, vol melancholie en emotie...

Ik trek de zanger enorm goed, zelden zoveel gevoel en passie in een stem gehoord, als bij deze beste vent...

De plaat is een lange maar welkome zit... Ik droom zo heerlijk weg bij deze plaat.

Colors Changed is inderdaad een supermooi lied...

Als het zonnetje schijnt neig ik naar southern- of bluesrock.

Als het regent dan trek in een lekker dramatische progplaat uit de kast.

Deze dus... Waanzinnig, hoe ik kan wegdromen bij de muziek van Sylvan.

Een beetje een kruising tussen Saga's Generation 13 en Marillion's Brave...

Die gitaarsolo in Pane of Truth.... wow

Ik kende deze band nog niet en heb net even "In Chains" beluisterd en begrijp wat je bedoelt.
Persoonlijk hou ik ook meer van krachtig melodieuze zangers (Andy Kuntz etc.) bij dit genre.
Muzikaal zit dit uiteraard wel allemaal knap in mekaar.

Ik vind juist de zanger, het belangrijkste kenmerk van de band.
En met name deze plaat, draagt hij uitstekend.

Andy Kuntz is waanzinnig (vooral op Abydos) maar meer een metalzanger, Marco Glühmann meer een pop/rock zanger.

Vooral als je deze plaat, van begin tot eind uitzit, merk je hoe goed Marco de plaat aan elkaar zingt.

De zanger lijkt wat te slissen in de eerste nummers. Daarna valt het minder op (of treedt er gewenning op).

Als iemand iets van Sylvan wil hebben, dan is eigenlijk deze plaat voldoende.

Ik vind de andere platen ook wel goed, maar deze plaat bevat nét even genoeg, om boven de middelmaat uit te stijgen. De tempowisselingen, gitaar- en keyboardsolo's, zang, emoties, verhaallijn, pianoriedeltjes, bijgeluidjes, basloopjes, drumpartijen, productie. Alles is raak!

Ook de lengte van de plaat is prima te pruimen.

Prachtplaat, alles klopt in dit album en de unieke stem zorgt voor menigmaal chickenskin.
4eneenhalfje..de nieuwe moet sensationeel zijn, Sceneries zal voor einde jaar uitkomen.

Net als je denkt met The Colors Changed het mooiste nummer te hebben gehad, komt daar Questions om de hoek kijken, met dat schitterdende slotstuk met vrouwenzang en slidegitaar en een waanzinnig mooi zingende Marco Glühmann...

Elk hoogtepunt wordt opgevolgd door een nieuw hoogtepunt...

Afgelopen weekend mijn Sylvan albums weer eens beluisterd en getroffen door dit prachtige concept album van de duitse progrock band Sylvan. À Posthumus Silence zit ontzettend gedegen in elkaar. Prachtig gespeeld en fraaie tempowisselingen. Ik heb de band diverse keren live aan het werk gezien en de live uitvoering ( ook op dvd) is ook zeer de moeite waard. Vreemd dat de band niet echt is doorgebroken. Erg fraai met de waanzinnig titelsong als afsluiter. Echt zo'n album wat ik niet kan afzetten als ik hem opgezet. Klasse.

Helemaal mee eens Broem

Thanks Papartis. Zag je mooie top 10 en heb die andere progfavoriet quidam ook maar even de volle mep gegeven. Ook zo'n diamantje. Was m al weer bijna vergeten.

Mijn allereerste kennismaking met Sylvan's Posthumous Silence. Eigenlijk ook de eerste echte kennismaking met de groep Sylvan zelf. De naam zegt me al jaren iets maar door de een of andere reden altijd links laten liggen. Daar is dus nu verandering in gekomen. De plaat heb ik nu al 2 maal beluisterd en ben zopas begonnen met een derde luisterbeurt. Ik heb tijdens de eerste 2 luisterbeurten wat meer informatie opgezocht over het inhoudelijke aspect. Hier heel wat reacties gelezen maar ook op andere site's. Het trieste verhaal spreekt me enorm aan. Muzikaal ben ik er nog zeker niet door. Het is een plaat die vele luisterbeurten nodig heeft. Maar dat deze plaat degelijk in elkaar zit is me nu al duidelijk.