Sylvan - Posthumous Silence (2006)

Allemachtig wat een fantastische plaat zeg..

na 2 maanden intensief luisteren heb ik hem een maand laten rusten en nu weer opgezet...

Conclusie:
Ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Thema's die op talrijke manieren terugkomen, de fabelachtige vocale kunsten van Glühmann, die zo nu en dan even een octaaf overslaat,alsof het niets is. Theatraal of niet...genoemde vocalist gooit het emogehalte gigantisch omhoog.

hoogtepunten: The Colors Changed, Questions en A kind of Eden.


Adembenemende conceptplaat met schitterende thema's, een vocalist die het geheel doet stijgen naar ongekende hoogte en natuurlijk een prachtig verhaal. Wat wil je nog meer? Ok, misschien dan toch maar een accentloos engels zingende Duister.

"Forgotton virtue" vind ik één van de mindere nummers, "The colors changed" daarintegen vind ik geniaal en ontzettend mooi. Ook met "Forgotte virtue" vind ik het een enorm mooi goed en gaaf album.

Mijn mening : 5 sterren.

Prachtige plaat. Tekstueel kan het bijna niet zwaarder, en in de stem van de zanger ligt het melodrama steeds op de loer, maar hij weet het ook steeds keurig in te tomen en aan zijn zang de juiste dosis passende emotie mee te geven. Muzikaal vond ik het in het begin een beetje veel van hetzelfde, alsof de langere nummers allemaal in elkaars verlengde liggen en de korte nummers te weinig afwisseling bieden, maar naarmate ik hem vaker draai beginnen de hoogtepunten er toch wel uit te springen. Voor mij typisch een plaat om een tijdje te laten bezinken en dan na een tweede luisterronde van meerdere keren draaien nóg meer te gaan waarderen.

Ruim 15 jaar na dato, mag de vraag beantwoord worden, is dit een klassieker? Antwoord: volmondig Ja! Misschien wel het beste progalbum van deze eeuw! De melodieën, het spel, het ietwat drukke maar boeiende verhaal, de produktie, de afwisseling, het wil maar niet gaan vervelen, dit geweldige album. Briljant en Groots, en wat mij betreft een van de beste progalbums ooit, zeker in deze eeuw. Tot nader order.