The Byrds - Sweetheart of the Rodeo (1968)

Erg goed en erg country gericht album van the Byrds.Dit kwam natuurlijk mede door de grote invloed die Gram Parsons (hij zou later samen met Chris Hillman nog furore maken met the Flying burrito brothers) had bij de totstandkoming van deze plaat.The Sweetheart of the Rodeo is dan ook een essentieel album in de ontwikkeling van de Country rock.Daardoor hoogtepunten genoeg,het begint al met de prachtige opener You ain't going nowhere dat ik peroonlijk één van hun beste nummers vind.De cover van the Christian life is ook erg sterk al is de samenzang van the Louvin brothers zelfs voor the Byrds te hoog gegrepen.Hickory wind mag ik ook zeker niet vergeten,een hartverscheurend mooi nummer. Tot slot wilde ik ook nog You don't miss your water untill your well runs dry (luister ook naar de mooie versie van the Triffids) vermelden,al was het maar om de prachtige tekst.Prima plaat derhalve die samen met the Notorious Byrd brothers en een goede verzamelaar het belangrijkste van deze band (voor mij in ieder geval) herbergt.

Ook ik ben geïnteresseerd geraakt in het werk van Gram Parsons na het lezen van Keith Richards' autobiografie. De country invloeden in het werk van de Stones spraken mij aan, en ik was dan ook niet teleurgesteld toen ik het oeuvre van de heer Parsons heb ontdekt. Er wordt wel gezegd dat dit het eerste echte country-rock album is. Hoewel daarover gediscussieerd kan worden lijkt het mij overduidelijk dat dit een sterk vernieuwend album is dat de toon heeft gezet voor het latere werk van Parsons, Hillman, en vele bands die zouden volgen. Eigenlijk best verrassend, aangezien maar twee nummers op dit album eigen (lees: Parsons) composities zijn, en de rest covers zijn van allerlei country/folk grootheden zoals Bob Dylan, Woody Guthrie en Merle Haggard. Desalniettemin pionieren The Byrds hier met een unieke country-rock sound, met duidelijke links naar echte country die zo kenmerkend zijn voor het werk van Parsons, en die tot mijn spijt vaak ontbreken in afgeleidde bands.

Ik vind de samenwerking tussen Parsons, Hillman en McGuinn goed uit de verf komen. Leadzang wordt afgewisseld door de drie heren, daarin vind ik Hillman het zwakst, maar de harmonieën zijn prima in orde. Naar verluid was het de bedoeling dat Parsons op meer nummers de leadzang op zich zou nemen maar werd dat contractueel verhinderd door een of andere manager, zodat bijvoorbeeld op de Parsons compositie One Hundread Years from Now McGuinn en Hillman de zang verzorgen. Hoewel ik Parsons' stem goed kan pruimen vind ik de nummers in kwestie toch beter werken met McGuinn als leadzanger (op Youtube staat een 'Gram's version' van dit album met daarop Parsons' leadzang). Dit is voor mij wel een album dat even nodig heeft gehad voor ik het als geheel kon waarderen. De nummers You Ain't Goin' Nowhere, Pretty Boy Floyd en One Hundread Years from Now vond ik direct uistekend, maar het heeft zeker een aantal spins geduurd voor ik de schoonheid in The Christian Life, You Don't Miss Your Water en Hickory Wind echt kon waarderen. Blue Canadian Rockies is eigenlijk het enige nummer dat ik van echt mindere kwaliteit vind (ronduit saai), en You're Still on My Mind valt voor mij ook een beetje uit de toon met de rest van het album.

Net geen perfecte score door die twee tracks, en het feit dat er maar twee originele composities op staan.

In 1964 werd The Byrds opgericht en ze groeiden uit tot een succesvolste en invloedrijke Amerikaanse bands in de jaren ’60. Ze scoorden in hun thuisland nummer 1 hits met “MR. TAMBOURINE MAN” en “TURN!, TURN!, TURN!” en ook hun albums deden het vanaf 1965 goed. Het drietal dat aan de wieg stond van The Byrds was Roger McGuinn, Gene Clark en David Crosby. Michael Clark en Chris Hillman traden toe tot The Byrds in de periode 1964/1965, waarmee de klassieke bezetting tot stand kwam. Het was in 1968 het tweede album dat in dat jaar verscheen, na “THE NOTORIOUS BYRD BROTHERS” dat in januari verscheen. Met die klassieke bezetting werd het album dat ik januari verscheen nog wel gemaakt, zij het met grote problemen, op “SWEET HEART OF THE RODEO” was alleen McGuinn en Hillman nog van de partij. Het album verscheen op 30 augustus 1968 en het belangrijkste nieuwe lid was Gram Parsons, de man die country en countryrock door zijn muzikale aderen heeft stromen. De muziek is met de komst van Parsons meer country geworden, dan op voorgaande albums en ook het gebruik van pedal steel, viool, banjo en mandoline komt frequenter voor, waarmee het een Nashville feel krijgt. Het werd dan ook deels in Nashville opgenomen en afgemaakt in Los Angeles. De songs zijn kort en krachtig, worden prachtig afwisselend gezongen door McGuinn, Parsons en Hillman en ook de samenzang is hemels. Met een groot aantal covers (Bob Dylan en Woody Guthrie) en slechts een paar eigen composities, zou je kunnen concluderen dat de inspiratie verdwenen was, maar niets in minder waar. De wijze waarop The Byrds hun sound aan liedjes toevoegen is geweldig en met “SWEET HEART OF THE RODEO” hebben ze (toen onbewust) aan de wieg gestaan van de countryrock, die zich in de late jaren ’60 en in de jaren ’70 verder ontwikkelde. Bands als Crosby, Stills, Nash (& Young), Poco en The Eagles zijn schatplichtig aan The Byrds en hebben een geweldige carrière opgebouwd. The Byrds gingen door met het maken van mooie albums, totdat in 1973 het doek definitief viel.

Er waren al enkele mensen die dit album tipten als favoriet en ik kijk natuurlijk wel uit naar de plaat die nog beter moet zijn dan The Notorious Byrd Brothers. Ik ben nooit echt bekend geweest met de geschiedenis van THe Byrds, dus ik ging behoorlijk open dit album in. Ik herinner me de hoes nog wel, omdat de lp een tijdje geleden vrij goedkoop was in een platenzaak hier in Eindhoven. Ik liet 'm liggen, omdat ik toen bijna niks van The Byrds kende, laat staan dit album. Een goede keuze, durf ik nu wel te zeggen.

Erg eerlijk is het natuurlijk niet, want ik heb (om het netjes uit te drukken) weinig met country(rock). Op vorige albums kwam het ook wel eens even bovendrijven, maar niet in de hoeveelheden die storend is. Sweet Heart of the Rodeo is country van begin tot eind. Niet geheel onlogisch met die titel natuurlijk. Op wikipedia lees ik dat Crosby ontslagen was en vervangen is door Gram Parsons. Bedankt McGuin, je hebt een gave band verziekt. Niet alleen zorgt dit album continu voor jeuk met z'n zoete, Amerikaanse rommel, maar wordt ook religie weer omarmt. De band is plots onherkenbaar geworden. Alle intenties ten spijt, met zo'n geluid heb ik bijzonder weinig zin om ze te vinden. Het album is uiteraard bij lange na niet het slechtste wat ik ooit gehoord heb, maar dit is gewoon echt niet aan mij besteedt.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Sweetheart of the Rodeo

Als het goed is, zijn de albums van The Byrds me echt veel te kort, dit was ik na een kwartier al zat. Ik ben beduidend meer opgegroeid met country als genre, maar het soort redneckliederen als The Christian Life en Hickory Wind geven me echt jeuk. Uitzonderlijk jammer, aangezien The Byrds met eerdere albums echt origineel en grensverleggend waren en dit... dat toch vooral niet is. Bij vlagen geniet ik wel van de banjo's of vioolpartijen op een song als Pretty Boy Floyd, waardoor het allemaal niet pure kommer en kwel is. Maar toch... geef mij de oude Byrds maar.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Sweetheart Of The Rodeo

In mijn beleving had Parsons nog een contract met LHI waar hij een plaat maakte met the international submarine band. Columbia wilde geen juridische toestanden met Lee Hazlewood van LHI en dus werden er wat vocalen vervangen. Hoe dan ook goed dat deze tracks in originele vorm boven water zijn gekomen.