The Byrds - Sweetheart of the Rodeo (1968)

Wat een geweldig album is dit toch...countryrock van de allerbovenste plank.

favo track : One hundred years from now

Inderdaad. Het is alvast mijn favoriete Byrds-album. Heerlijke country. En het is ook één van mijn weinige LP's

Dit blijft echt een heerlijke plaat, elk nummer is genieten. Misschien moet ik mijn score toch maar terug veranderen naar 5*

Ik heb mijn score ook maar eens opgekrikt naar 5* Nog nooit heeft countryrock zo oprecht en puur geklonken en zal het verder nooit meer klinken. Kippenvel en prikkende opgen gegarandeerd bij het wonerschone Hickory Wind.
Ik heb sinds kort de Legacy editie in mijn bezit, met een extra CD met outtakes en nummers van The International Submarine Band. Tikje overbodig voor mij die tweede CD, maar voor de Gram Parsons liefhebbers toch wel de moeite waard.

Ik vind toch vooral de Dylan tracks You ain't going nowhere en Nothing was delivered hier boven de rest uitsteken (zonder de rest overigens te kort te willen doen; dit is een uitstekende plaat, vooral dankzij de inbreng van het genie Gram Parsons. Helaas was de samenwerking van korte duur.).

The International Submarine Band was toch een legendarische band , de plaat die de mannen destijds gemaakt hebben is zeer goed te pruimen.

Ja, erg fijn plaatje, alhoewel het zeker niet kan tippen aan dit meesterwerkje hier.

Inderdaad Toon, dit album is een pareltje (al weet ik niet of ik die conclusie al mag trekken, na 30 seconden per liedje op bol.com te hebben beluisterd ). Ik ben groot fan van de country-achtige nummers van The Rolling Stones ("Dead Flowers", "Sweet Virginia", etc.), en ik vroeg me af, welke albums van andere bands een bepaalde countryrock sfeer ademden. Toen ben ik dus bij dit album van The Byrds terecht gekomen. Het album kost maar 7.99 euro op bol.com (met de 19 nummers), dus misschien ga ik 'm wel kopen.

Lijkt me wel mooi

Gaat op de verlanglijst...

Het was de inbreng van Gram Parsons die de sound zo countryachtig maakte, dacht ik toch.

Ik heb deze plaat ook en ga hem nu maar onmiddellijk een score meegeven : 4 ****
Maar ga hem direct herbeluisteren en misschien verhoog ik mijn score nog!

Al die bonustraks staan er bij mij niet op zulle !

Dit mooie country-album heb ik al een hele tijd niet meer gedraaid. De tracks 'You ain't going nowhere' en 'Nothing was delivered', beide Dylan-composities hebben bij mij heel lang op de repeat-toets gestaan.
Ik had eerst de gewone versie, maar later heb ik toch die cd-versie met bonus tracks gekocht. Sommige daarvan stonden ook al op de 'Byrds'-box.
Enkele alternatieve versies worden door Gram Parsons gezongen en volgens mij had dat met contractuele verplichtingen te maken of zo. Helaas duurde het avontuur met Gram Parsons maar 1 album.
Maar gelukkig heeft hij met The Flying Burrito Brothers en solo nog een paar prachtige albums afgeleverd.
Nu ik de titels weer onder ogen krijg heb ik meteen weer zin om hem weer eens uit de kast te halen en te beluisteren.

moet je zeker doen.!!!

Een mijlpaal en van onschatbare waarde , dat is 'Sweetheart of the Rodeo' van The Byrds . Andere meesterwerkjes zoals 'GP' en ' The Gilded Palace Of Sin ' volgden. Countryrock was een feit.
Liefhebbers van deze muziekstijl en van wat humor daarin (zoals wij dat ook kennen van Brinsley Schwarz), luister dan ook eens naar de wat onbekendere Commander Cody And His Lost Planet Airmen ' Lost in the Ozone' uit 1971.

Van Brinsley Schwarz (Nick Lowe, Ian Gomm en enige gave Dave Edmunds-produkties) ben ik ook wel fan, maar Commander Cody ken ik alleen van naam. Is dit album nog te krijgen?

Ja , dat album is nog altijd verkrijgbaar. Commander Cody kan de vergelijking met een meesterwerk zoals 'Sweetheart' niet doorstaan , maar Lost In The Ozone blijft een heerlijk, ontspannende popcountry plaat uit het begin van de zeventiger jaren , doorspekt met R & R invloeden.
De plaat staat nog altijd hoog aangeschreven bij de ' countryspecialist'( bij Nick Lowe bv.) , maar is relatief onbekend bij het grote publiek. Vandaar mijn reclame , er is in dat genre natuurlijk nog veel meer moois te halen.

Heel erg goede LP van de Byrds die ik nog gelukkig in bezit heb. De plaat zit vol hoogtepunten. Persoonlijk vind ik dit de beste produktie van The Byrds.
Een 5.0*

Nee, deze periode van the Byrds is duidelijk niet aan mij besteed.

Nu ben ik ook geen country-fanaat. Had evenwel niet gedacht dat dit zulke yankenmuziek zou zijn.

Vooral tracks als 3 hebben echt een te hoog EO-jongerendag gehalte voor mij.

Persoonlijk vind ik - als zoekende, post-moderne romanticus, ook wel troost (en kracht) in

Track, 1, 11 en met name 5:

"An empty bottle, a broken heart,
but you' re still on my mind".

Met de komst van Gram Parsons verlaten the Byrds de psychedelica en gaan ze richting country(rock). Een uiterst geslaagd en gezellig album met topnummers als "You Ain't Going Nowhere", "Hickory Wind" en "One Hundred Years from Now".

da's waarschijnlijk precies wat ik er zo aan vind

Nouja, gezellig gaat ook wel erg ver.. maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit nergens maar enigzins kan tippen aan de psychedelische platen van de Byrds.

Ik heb altijd gemengde gevoelens bij het aanhoren van deze plaat. Zo zijn You Ain't Goin' Nowhere, Hickory Wind en de Woody Guthrie-cover Pretty Boy Floyd dik in orde, maar kan ik weinig met Blue Canadian Rockies of Nothing was Delivered.

Feitelijk was dit wel het begin van de vernieuwing binnen countrymuziek, zoals hierboven al eens aan bod is gekomen. Het genre alt-country werd geboren, een genre dat door Gram Parsons werd uitgebouwd, solo en in zijn Flying Burrito Brothers.

Alleen daarom al ben ik geneigd deze plaat een goede score te geven, maar vanwege het wat inconsistente songmateriaal twijfel ik. Niettemin toch een 4*, hoewel ik de magistrale voorganger The Notorious Byrd Brothers op vrijwel alle vlakken beter vind.

Dat noemden we gewoon country-rock hoor en daar kwamen nog wel mat meer artiesten bij kijken kan alleen Gram .......

OT Ik heb altijd het gevoel bij Sweetheart dat het album gewoon niet echt af is. Ook de songs in hun orginele, niet door McGuinn overgezongen, vorm ( waar we jarenlang alleen maar verhalen over gehoord hadden ) blijken bij nadere beschouwing niet echt die parels waarop al die jaren gehoopt was. Natuurlijk is Sweetheart van histories belang, ik heb niet voor niks de DeLuxe uitvoering in de kast staan, maar persoonlijk hoor ik liever Poco's Pickin' Up The Pieces, The Fantastic Expedition Of Dillard & Clark of de Burrito's Gilded Palace Of Sin en mijn fave Byrds plaat zal het nooit worden vrees ik.

Inderdaad, country rock De benaming alt-country werd hier later pas aan gegeven.

De hyperbolen die ik hier aantref, zijn van hetzelfde soort als de tracklist: they don't match my memories.

Vroeger - toen de lucht nog schoon was, sex nog vies, en mjuman een mjumenekke - moest ik zakgeld sparen om deze schijf te kunnen kopen en te kunnen draaien op de Philips portable platenspeler (plastic bakkie - speaker in deksel; nix nie stereo) van mijn broer.

Toen hoorde ik niet het "historisch belang"; nu nog steeds niet, "parels" zag ik ook niet (hoe kan je in vredesnaam nou parels horen - die liggen onder water). Ik stond paf hoe uiterst zalvend vanaf het vinyl klonk "for what is a friend who wants you to fall" - en ik me maar afvragen of ik wel of niet in de maling werd genomen. D'r staan een paar prijssongs op: "You ain't going nowhere", "Hickory wind", "Nothing was delivered" en dat is het eigenlijk wel. Met die Xristelijke symboliek er zo dik opgesmeerd, lijkt het verdacht veel op honkie-muziek. Doet u mij dan maar "The Notorious Byrd Brothers" of "Younger than Yesterday" en aan die laatste heb ik ook sweet memories.

Laatste écht hoogstaande werk van één van de meest invloedrijke bands van de jaren zestig. The Byrds verrasten de wereld met deze indrukwekkende countryrock (of kunnen we dat '-rock' weglaten?). De meeste nummers zijn erg geslaagd, maar sommige ('The Christian Life', 'Life In Prison') werken gewoon niet.

Terwijl McGuinn hierna een aantal mindere Byrds-platen maakte, overtroffen Gram Parsons en Chris Hillman zichzelf in The Flying Burrito Bros, en later nog eens op "Grievous Angel" (Parsons' laatste soloplaat) en "Manassas" (van de gelijknamige band met o.a. Stephen Stills en Hillman).

Ook leuk is de radio-commercial als 'hidden track' op de remaster CD van "Sweetheart..."

Ik ben persoonlijk een grotere fan van de begin en de psychedelische byrds, de meer country Byrds heb ik altijd wel gedigd maar vond ik gewoon nooit zo leuk (leuk is het juiste woord) als de eerdere byrds.
Sweetheart is echter wel een meesterwerk en waarschijnlijk de beste Byrds plaat.
Mijn persoonlijke favoriet is Dylan's You ain't going no where

Met zo waar een stukje humor van droogstoppel McGuinn die vrolijk: Pack up your money and pick up your tent zingt .......

In korte tijd heeft Gram Parsons mijn muzikale hart veroverd. Na de Flying Burrito Brothers en zijn solo albums was dit een logische volgende aankoop.

Hoewel Gram niet eens het merendeel gezongen en geschreven heeft is zijn invloed goed te horen op dit album. Het klinkt meer als een Gram Parsons album dan als een Byrds album vind ik.

'One Hundred Years from Now' en 'Nothing Was Delivered' zijn de enige nummers die nog doen denken aan de 'oude' Byrds.

Dat is echter geen enkel probleem, want ook al is The Notorious Byrd Brothers geweldig, ik vind deze nog iets beter. Alle 11 nummers zijn meer dan raak. De bonustracks voegen niet veel toe, maar 'You Got A Reputation', 'Lazy Days' en 'Pretty Polly' kunnen er best mee door.

Een verhoging van 4* naar 4,5*.

Kan voor mij niet in de schaduw staan van de voorganger 'The Notorious Byrd Brothers'. Dat is een genre-overstijgende plaat, dit is gewoon een lekker country-album. Eigenlijk een mooie springplank voor Gram Parsons, dit met The Flying Burrito Brothers en solo nog veel beter werk heeft geproduceerd.
De 2 Dylan-songs (nr 1 en 11) en het prachtige 'Hickory Wind' van Parsons zijn de hoogtepunten.