The Byrds - Sweetheart of the Rodeo (1968)

Voor mij één van de hoogtepunten uit de zestiger jaren naast:
Sgt. Pepper
Blonde on Blonde
Aftermath

deze plaat waar eens uit het stof gehaald na het zien van "Grand Theft Parsons."
geweldig album! heerlijke combinatie van The Byrds-sound met country muziek.

Nieuw terrein voor me want ik ben nooit echt geïnteresseerd geweest in pure Country Rock. Maar na het lezen van het boek van Keith Richards over de invloed van Parsons op de muziek van zijn dikke vriend Keith en dus van de Stones, moet ik me er toch maar eens aan wagen.



In 1968 zouden The Byrds gaan toeren in Zuid Afrika en Gram Parsons weigerde dat pertinent.
Parsons verliet de band en trok in bij Keith Richards in Londen, waarna vanaf Beggars Banquet er regelmatig country invloeden te horen zijn op platen van de Stones.
De kennis en devotie van Parsons van Country en Roots muziek is van grote invloed geweest. En niet alleen bij de Stones en The Byrds.

Voor The Byrds zelf ben ik nooit zo geïnteresseerd geweest, al vind ik The Notorious Byrd Brothers wel zeer goed en deze klinkt op het eerste gehoor ook zeer de moeite waard.

Dit is wel leuk om een keer naar te luisteren, maar het is toch echt niet mijn ding. Zouden ze die lyrics, die best wel amusant en grappig zijn, eigenlijk zelf menen? Die lyrics van Christian Life bijvoorbeeld, dat is toch niet gemeend? Ik dacht namelijk dat The Byrds ook deel uitmaakten van de hippie beweging.

Geef mij maar de psychedelische Byrds ipv deze country rock.

Het een hoeft het ander niet per se uit te sluiten. Het is een oud nummer en niet door hen geschreven. Ik weet niet hoe het destijds precies zat, maar McGuinn en Hillman zijn later (en vandaag de dag nog steeds) devote christenen geworden. Ik weet wel dat McGuinn in deze tijd aan een of ander spiritueel geloof deed.

Ik lees dit op Wiki: ''"The Christian Life", which was the antithesis of a traditional rock song with its gentle lyrics extolling the simple pleasures of Christianity as a lifestyle.'' Dit komt echter van een review van Allmusic, dus het is geen feit, maar een vermoeden. Gram Parsons zou het oorspronkelijk zingen, maar ik weet eigenlijk niet of hij ergens in geloofde. Zelf denk ik dat ze 't in de eerste plaats een goed nummer vonden en verder gewoon wat sympathiseren met de christelijke levensstijl (tegenover hun wilde levens kan dat misschien best aangenaam lijken).

Volgens mij is 'geloof' altijd spiritueel. Spiritualiteit staat voor een leven geleid door de Geest.

Als ik mij goed herinner was Roger MccGuinn korte tijd een volgeling van Bapak, een spirituele leermeester (hij grondvestte Subud) die hem initieerrde ("opende") en hem vroeg een andere naam aan te nemen, beginnende met een R. Hij heette tot 1965 Jim McGuinn.

Jesus! Ik had dit even moeten lezen gisteren, voor ik nog wat schreef bij The Gilded Palace of Sin van de Flying Burrito Brothers.

Je ziet het. Zonder David Crosby ontspoort het volledig, zowel muzikaal als geestelijk...

HiHaa een klassieker in diens genre. The Byrds zijn hier prima op dreef in de betere country regionen en ik moet dan ook gelijk aan de solo albums van Gram Parsons denken, die hier dan ws. ook wel een flinke vinger in de pap heeft gehad. De zang is minder herkenbaar als het "klassieke" geluid van The Byrds met Roger McQuinn, maar daar maal ik niet om, ik vind het juist een meerwaarde meegeven.

Mijn versie van de dubbel cd ziet er heel anders uit dan hierboven, zoals deze: Byrds, The - Sweetheart Of The Rodeo (CD, Album) at Discogs , is bovenstaande gehusseld of bestaat ie zo ook?

Dat is de legacy versie, Freaky. Zo zit hij ook in de Byrds box

Precies. Die Byrds-box heb ik dus...

Legacy edities zijn van die speciale uitgaves van 'klassiekers' met veel demos, outakes andere nummerd van leden van de band of live uitvoeringen of ander aanverwant materiaal. Soort van kijkje achter de schermen voor de fans die alles willen horen, ieder kuchje of valse start waardoor t opnieuw moest of net n andere lyric. Soort van collectors item.
Die nummers van Gram's International Submarine Band zijn overigens meer dan de moeite waard!

Ja: The International Submarine Band - Safe at Home (1968) Een must-have voor Parsonsfanaten.

Jawel, maar als je 't oorspronkelijke album gewend bent, disk1 (eerste 11 tracks), met de temerige zang van McGuinn (Christian Life), is die deze 'extended' versie wel ff wennen. Besides een hele Byrd-box in one go, gaat voor mij niet werken.

De prijs van de box, daarentegen

Van Hickory Wind herinner ik me ook een prachtige uitvoering met Emmylou - op de twee albums op één cd (voor 5 euro) van Gram Parsons. Die twee stemmen samen overtreffen bijv de Krauss/Plant-duetten by far

Dat moet dan aan Krauss liggen en dat ben ik om die reden dan ook eens.

Hoe uitgebreid ook, een Byrds album zonder David Crosby blijft behelpen, Led Zeppelin zonder Robert Plant gaat ook niet, om bij die artiest te blijven.

Nee, dat ligt het niet!! Ik vind dat Krauss prachtig kristalhelder hoog kan zingen - het zit 'em in de combinatie van die twee stemmen: het is goed, maar er onstaat geen vuur binnenin. Hearts on Fire, Love Hurts en Hickory Wind ontroeren en zijn ECHTE duet-klassiekers. Te vergelijken met de duetten van Marvin met Tammi Terrell - die raken je; meer recentelijk Paul Buchanan (Blue Nile) en Liz Fraser (Cocteau Twins) in Upside Down (van Peter Gabriel) - da's kippenvelmuziek.

Krauss is een veel betere harmoniezangeres dan Robert Plant. Plant is veel meer een pure leadzanger. Krauss kan extreem goed en zuiver zingen, al is Plant natuurlijk al op leeftijd waardoor het geen eerlijke vergelijking is.

Emmylou Harris in haar prime > Alison Krauss, dat dan weer wel.

Mij ging het om het gevoel dat bij de luisteraar ontstaat. Soms is 1 + 1 > 2; in de door mij genoemde 'klassiekers' is dat het geval. Krauss + Plant worden nooit beter dan gewoon goed, Buchanan + Fraser is top, een zeldzame muzikale belevenis, net zoals Emmylou + Gram - eigenlijk zou er maar één versie van Love Hurts mogen bestaan.

Heb je gelijk in. Ik heb een bootleg waar Art Garfunkel meedoet bij Crosby & Nash. Je zou denken dat de harmoniezang dan fantastisch is, maar Garfunkel 'blend' gewoon niet zo goed als verwacht met C&N.

Parsons was ook geen topzanger, maar heeft wel een mooie, karakteristieke stem. Hij was altijd omringd met goede (harmonie)zangers die zijn stem beter uit de verf lieten komen en hem meer wat meer 'body' gaven.

Blijf het wel jammer vinden dat de vocalen van Parsons hier soms vervangen zijn door McGuinn. Misschien toch maar even een kopietje met Grams versies maken.

McGuinn heeft dan wel weer dan schijnheilige in zijn stem, waardoor je je afvraagt wie wie in de maling neemt

Overigens ben ik een groot liefhebber van Gene Clark - die overtreft snorkappermans Crosby by far (ook qua songs) en is imo ook een veel grotere romanticus, net als Gram.

Wáár overtreft hij David Crosby precies in?

Ik weet trouwens ook niet of het zijn van een romanticus een pré is en leidt tot betere nummers.

Iig niet qua zaad want dat leidde voor David tot een beter (kunstmatig/remote) nummer met Melissa Etheridge. Ik vind zowel Gene Clark - Gene Clark with the Gosdin Brothers (1967) (ook in de Echoes-versie) als Gene Clark - White Light (1971) van een hoog niveau. Maar Stijn heeft me al uitgedaagd door zijn troef David Crosby - If I Could Only Remember My Name (1971) op tafel te leggen - gek genoeg ben ik die wel eens tegengekomen voor één of twee euro, maar steeds laten liggen. David Crosby - de guit met de cape, minstreelkapsel en imago van "o wat fijn om in een band te zijn" sprak me altijd minder aan. Echte mannen wilden niet de geek met de bril McGuinn, maar ladies-man Gene zijn

Een prima troef van Stijn.

Er zijn maar een paar artiesten die ik gedurende mijn hele leven ken die maar hoogstzelden muzikaal een steekje hebben laten vallen. David Crosby is er daar één van.

Nu is het wel waar dat David Crosby geen veelschrijver was vanaf de periode dat hij ging samenwerken met Stephen Stills en Graham Nash.

Bovendien is hij een groot deel van zijn leven te stoned geweest om muziek te schrijven en uit te brengen en heeft hij zelfs in de gevangenis gezeten. Dus héél erg omvangrijk is zijn oeuvre niet als je alles bij elkaar optelt, ondanks alle samenwerkingen. Helaas.

Maar wát hij heeft gedaan is in de regel allemaal voortreffelijk en goed verzorgd.

Maar Oh Yes I Can en Thousand Roads komen in de verste verte niet in de buurt bij de eerste vier van Gene Clark (laat staan Dillard & Clarks eerste). Zelfde geldt als je ze afzet tegen Gilded Palace of Sin, GP en Grievous Angel.

Crosby is wel een beetje het schoolvoorbeeld van talentverspilling. Eén van de meest originele popmuzikanten ooit had meer uit zijn carrière moeten halen. Het zal ook wel niet geholpen hebben dat Stephen Stills als alcoholist snuivend door de opnames van American Dream ging totdat hij compleet paranoïde wartaal uitsloeg over zijn strijd tegen de Vietnamezen in de Vietnamoorlog. Moest Neil Young hem komen overtuigen dat hij toen in Buffalo Springfield speelde. Zo werd hij ook een keer op dezelfde wijze wakker op het politiebureau. Waar je mee omgaat...

Eerlijk gezegd zie ik op Sweetheart of the Rodeo ook geen ruimte voor inbreng van Crosby (behalve de harmoniezang). Stills, Young en Nash hadden wel iets met country, Crosby niet.

En dat laatste bevalt mij dan weer juist aan David Crosby. Om de naar mijn gevoel uitsluitend aanwezige country invloeden vind ik Sweetheart of the Rodeo ook niet zoveel aan, eerlijk gezegd. En daar loop ik dan ook gelijk tegen aan bij de andere albums die je noemt.

Ik zie bij controle dat ik Thousand roads van David Crosby zelfs nog een cijfer moet geven (ik zet het album gelijk even op). Net als Oh yes I can vind ik het een prima album van David Crosby maar akkoord, daar wordt op z'n zachtst verschillend over gedacht.

Het leuke van dit album is nou net dat de toch echt wel linksige Byrds ("he 's a drugstore truck drivin' man"over Ronnie) op dit album laten blijken toch écht wel met een country-idioom uit de voeten te kunnen. Dit is een prima soundtrack voor een eerste-jaars indrinkavond en zo geschiedde dan ook in Those Days inTref - 1e verdieping van het pand dat thans Ekko huisvest. Een andere klassieker daar was Tommy.

Erg goed en erg country gericht album van the Byrds.Dit kwam natuurlijk mede door de grote invloed die Gram Parsons (hij zou later samen met Chris Hillman nog furore maken met the Flying burrito brothers) had bij de totstandkoming van deze plaat.The Sweetheart of the Rodeo is dan ook een essentieel album in de ontwikkeling van de Country rock.Daardoor hoogtepunten genoeg,het begint al met de prachtige opener You ain't going nowhere dat ik peroonlijk één van hun beste nummers vind.De cover van the Christian life is ook erg sterk al is de samenzang van the Louvin brothers zelfs voor the Byrds te hoog gegrepen.Hickory wind mag ik ook zeker niet vergeten,een hartverscheurend mooi nummer. Tot slot wilde ik ook nog You don't miss your water untill your well runs dry (luister ook naar de mooie versie van the Triffids) vermelden,al was het maar om de prachtige tekst.Prima plaat derhalve die samen met the Notorious Byrd brothers en een goede verzamelaar het belangrijkste van deze band (voor mij in ieder geval) herbergt.

Ook ik ben geïnteresseerd geraakt in het werk van Gram Parsons na het lezen van Keith Richards' autobiografie. De country invloeden in het werk van de Stones spraken mij aan, en ik was dan ook niet teleurgesteld toen ik het oeuvre van de heer Parsons heb ontdekt. Er wordt wel gezegd dat dit het eerste echte country-rock album is. Hoewel daarover gediscussieerd kan worden lijkt het mij overduidelijk dat dit een sterk vernieuwend album is dat de toon heeft gezet voor het latere werk van Parsons, Hillman, en vele bands die zouden volgen. Eigenlijk best verrassend, aangezien maar twee nummers op dit album eigen (lees: Parsons) composities zijn, en de rest covers zijn van allerlei country/folk grootheden zoals Bob Dylan, Woody Guthrie en Merle Haggard. Desalniettemin pionieren The Byrds hier met een unieke country-rock sound, met duidelijke links naar echte country die zo kenmerkend zijn voor het werk van Parsons, en die tot mijn spijt vaak ontbreken in afgeleidde bands.

Ik vind de samenwerking tussen Parsons, Hillman en McGuinn goed uit de verf komen. Leadzang wordt afgewisseld door de drie heren, daarin vind ik Hillman het zwakst, maar de harmonieën zijn prima in orde. Naar verluid was het de bedoeling dat Parsons op meer nummers de leadzang op zich zou nemen maar werd dat contractueel verhinderd door een of andere manager, zodat bijvoorbeeld op de Parsons compositie One Hundread Years from Now McGuinn en Hillman de zang verzorgen. Hoewel ik Parsons' stem goed kan pruimen vind ik de nummers in kwestie toch beter werken met McGuinn als leadzanger (op Youtube staat een 'Gram's version' van dit album met daarop Parsons' leadzang). Dit is voor mij wel een album dat even nodig heeft gehad voor ik het als geheel kon waarderen. De nummers You Ain't Goin' Nowhere, Pretty Boy Floyd en One Hundread Years from Now vond ik direct uistekend, maar het heeft zeker een aantal spins geduurd voor ik de schoonheid in The Christian Life, You Don't Miss Your Water en Hickory Wind echt kon waarderen. Blue Canadian Rockies is eigenlijk het enige nummer dat ik van echt mindere kwaliteit vind (ronduit saai), en You're Still on My Mind valt voor mij ook een beetje uit de toon met de rest van het album.

Net geen perfecte score door die twee tracks, en het feit dat er maar twee originele composities op staan.