menu

Ryan Adams - 1989 (2015)

mijn stem
3,56 (139)
139 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Pax-Am

  1. Welcome to New York (3:18)
  2. Blank Space (3:21)
  3. Style (2:44)
  4. Out of the Woods (6:07)
  5. All You Had to Do Was Stay (3:30)
  6. Shake It Off (4:06)
  7. I Wish You Would (3:44)
  8. Bad Blood (3:55)
  9. Wildest Dreams (5:21)
  10. How You Get the Girl (3:50)
  11. This Love (4:45)
  12. I Know Places (5:14)
  13. Clean (4:23)
totale tijdsduur: 54:18
zoeken in:
avatar van erwinz
4,0
Ik vind het origineel van Taylor Swift niet slecht, maar ben toch niet meer zo onder de indruk als ik een paar jaar geleden was.

In muzikaal opzicht spreekt de benadering van Ryan Adams me meer aan. Kwestie van smaak.

avatar van Slowgaze
2,0
Eens in de zoveel tijd duikt er een akoestische cover op van een dance- of hiphopnummer, waarin de bedoelingen van de maker heel opzichtig doorschemeren: laten zien dat je van zo’n nummer ook een ‘echt’ liedje kunt maken, met emoties en dergelijke nota bene. Milow haalde bijvoorbeeld het trucje uit met ‘Ayo Technology’ van 50 Cent. Ook in de cirkel van amateurmusici komt dit verschijnsel veel voor: ik heb akoestische versies gehoord van ‘Wake Me Up’ van Avicii, die vooral klinken als een bewijs dat je van een dancenummer ook een akoestisch liedje kunt maken. Ergerlijk vind ik het.

Ryan Adams heeft een dergelijke truc een album lang uitgehaald, door 1989 van Taylor Swift te coveren. Hij schijnt een grote fan van het origineel te zijn, en terecht, want dat is een fantastische plaat, maar zijn uitvoering neigt ontzettend naar zo’n ‘ik cover een popliedje en laat zien dat je daar best een akoestisch liedje van kunt maken’-houding. Swifts originele nummers lenen zich niet goed voor de uitvoeringen. Op Pitchfork wordt goed uitgelegd waarom: ‘Swift's 1989 songs are written for a specific kind of production—the melodies are clipped, percussive, and designed to hit with force at very specific times. They are written to be electro-pop songs, which rely more on big dynamic changes and repeating cells of melody.’ Het staccato karakter van de liedjes wordt om zeep geholpen; de ritmiek van ‘Blank Space’ is bijvoorbeeld een van de sterkste punten van het liedje. Adams maakt er vervolgens een zeikerig akoestisch nummer van, waarin hij korte stukjes tekst veel te lang blijft zingen. Zo ga je tegen het karakter van het nummer in, op een veel dieper niveau dan instrumentatie of stijl.

Een ander probleem met Adams’ uitvoering is dat zijn stem ongelooflijk jankerig klinkt. Veel covers hebben wel enige potentie (‘Welcome to New York’ doet hij redelijk, ‘Out of the Woods’ ook, maar daar gaat hij compleet de mist in met het refrein), en de esthetiek is ook best leuk. De R.E.M.-gitaarlijnen passen prima bij ‘This Love’, maar Adams’ vocale prestatie blijft ondermaats. Zijn zang is gewoon te opzichtig: ‘kijk, er zitten emoties in de liedjes, en als ik gewoon m’n jankstem opzet dan hoor je opeens dat er emoties inzitten.’ De kracht van de originele nummers is juist dat onder hun soms koele, wat gladde oppervlak juist heel veel emotie zit. Dat geeft de plaat diepgang, en juist door op de emotionele toer te gaan blijft Adams aan de oppervlakte steken.

Adams lijkt zich echt aan de nummers te vertillen. Zijn versie van ‘Style’ is ronduit waardeloos en kost hem een halve punt. Maar ook op andere nummers voelt hij niet aan wat die liedjes zo goed maakt. Hij laat de staccato ritmiek weg, hij laat mooie nuances en details weg (hoe Swift op een andere zanglijn overgaat tijdens de laatste regels van de coupletten van ‘Style’ bijvoorbeeld), en hij doet de bridge van ‘Shake It Off’ niet eens (gemiste kans, jongeman). Er zit geen vaart in, het is larmoyant, en het werkt gewoon niet goed. De covers van de langzamere nummers zijn redelijk, maar ijzersterke liedjes als ‘Blank Space’ en ‘Style’ worden door Adams log en ongedetailleerd gespeeld. Dat maakt een in potentie goed idee (ik vind Adams’ Jacksonville City Nights een prachtige plaat, en was benieuwd naar zijn Swift-covers) in de praktijk behoorlijk zwak.

avatar van istipe
4,0
Na nog eens kippenvel gekregen te hebben na het horen van bad blood op mijn autoradio (lekker luid) vlug de eindelijk verkrijgbare cd geweest gaan halen, en nu aan het genieten
Hopelijk binnenkort opnieuw een Europese tournee.

avatar van Emile93
1,0
Ik heb dit album een paar keer een kans gegeven, maar ik word er depressief van. Ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar er is iets dat me bij deze plaat enorm irriteert...

Gast
geplaatst: vandaag om 07:20 uur

geplaatst: vandaag om 07:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.