Bob Dylan - Infidels (1983)

Jokerman behoort tot het beste uit zijn oevre.
Jammer dat de rest van de nummers op deze plaat die kwaliteit niet halen.
License to Kill is natuurlijk wel weer een uitschietertje.

Toch best een fraai album.
4/5.

Dit had een echt meesterwerk kunnen worden . Luister maar eens naar de nummers op The Bootleg Series Vol. 1 -3 die meneer Dylan allemaal in de kast liet liggen: 'Foot of Pride', 'Tell Me' en het absolute meesterwerk 'Blind Willie McTell'.
Nu is het een iets beter dan gemiddelde plaat geworden, waarop vooral 'Jokerman' schittert.

Jokerman is fantastisch en neighbourhood bully (gaat over Israel naar verluid, leuke lyrics) rockt lekker door.

De rest kan ik me niet meer voor de geest halen , maar ik dacht dat ik het allemaal wel degelijk vond. Nog een beluisteren zodat ik de plaat kan quoteren.

Heb de plaat nog eens beluisterd en kwam tot de conclusie dat het sluitingsnummer en union sundown (lekkere gitaarsound) ook sterk zijn.

Bob Dylan in de 80's was nog zo slecht niet...

goed album van bob dylan , mede door de medewerking van mark knopfler

maar ook door de medewerking van Robbie Shakespiere & Sly Dunbar

Mark en Dire Straits drummer Pick Withers deden ook mee op de Dylan plaat Slow Train Coming

de eerste artiesten heb ik nog nooit van gehoord
dat mark meedeed met slow train coming wist ik wel
ik bezit de dubbel cd van bob dylan rough cuts ( the infidels studio sessions 1983
hiet werkt ook mick taylor aan mee
deze cd krijgt van mij 5 sterren alleen hij staat niet op musicmeter

op ca. 80 % van alles platen geproduceerd op Jamaica spelden Robbie Bass en Sly Drums Bv Black Uhuru, Peter Tosh. Maar ze spelden nooit met Bob Marley.

rough cuts - heel goed Bootleg Maar er zijn nog meer goede Bootlegs met Dylan and Mick Taylor (Live en Studio)

Juist ja, Blind Willie Mc Tell is een schitterende song die hier eigenlijk niet had mogen op ontbreken.
Maar ondanks dat gemis vind ik dit toch een best genietbare plaat, niet zijn beste, maar toch 3.5 waard ***1/2

Die beste versie van Blind Willie Mc Tell vind je op BLACK CAT BONE - Taylormade (feat Mick Taylor). BLACK CAT BONE is een onbekende duitse Bluesgroup en hoezo het hun mogelijk was Mick Taylor voor dt project te overtuigen weet ik niet. Maar deze versie is absolut top...10 keer beter dan op zijn echte solo plaat. Wilde dit maar even door geven....

ja , dit is 1 van de betere albums van Dylan .
ik had hier voor 4 sterren gegeven , maar ga `n halve omhoog naar 4,5 .
prachtige nummers oa ; Jokerman , Sweetheart like you , Licence to kill , I and I , Don`t fall a part on me tonight .
Dylan en Knopfler , `n goed duo.
daar wordt ik van .

Dylan was in eerste instantie naar frank zappa gegaan om deze plaat te producen, en dat was toch een stuk interessanter geweest lijkt me zo. Nu heeft het die verschrikkelijk gladde dire straits sound. Dylan zelf is goed in vorm en de songs zijn vrij goed, met een paar uitschieters die hierboven al zijn genoemd. Alleen jammer van de samenwerking met knopfler 3*

Dat Frank Zappa verhaal is voor mij absolut nieuw en heb ik nog nooit erder van gehoort maar wel een interessante idee. Ben aan het probeeren de eventueele sound in mijn hoofd te krijgen. Wat had het van een plaat kunnen zijn?

Persoonlijk vindt ik dit zijn beste album,
Schitterende nummers met als uitschieter Sweetheart like you
wat een prachtnummer net zoals de hele plaat

Heb dit altijd een goed album gevonden, lekker stevig gespeeld en de tand des tijds heeft er niet aan geknaagd, naast Jokerman vind ik License to kill en Don't fall apart on me tonight er uit steken, hoewel de andere nummers er ook mogen zijn. samen met Oh Mercy en zijn werk met the traveling wilbury's zijn beste jaren 80 werk.

Precies. Ik las ergens dat Mark Knopfler verantwoordelijk zou zijn voor weglaten van 'Blind Willie McTell'. Wat een idiote beslissing. Ook zijn er in het nummer 'One World' van de Dire Straits, geschreven door Mark Knopfler twee jaar later, duidelijke invloeden te horen van 'Blind Willie McTell'.
Gelukkig bevat dit album zoals je zegt wel nog 'Jokerman', een van de beste nummers uit Dylan's hele cariere. De rest is helaas minder goed, maar dit album is zeker 3.5* waard.

Blind Willie McTell op zich is al 564584894* waard, maar aangezien die er niet op staat hou ik het bij 3.5*. 'Jokerman' is het enige nummer van deze plaat dat regelmatig in m'n Dylan-playlisten voorkomt, maar de rest is ook verre van slecht. Een verdienstlijk album, in ieder geval beter dan het meeste van zijn jaren '80 werk.

Nee hoor. Dat is absoluut Dylan's eigen beslissing.

Het hele verhaal kun je hier terugvinden.

Werd toendertijd niet goed ontvangen,maar ik vind dat niet helemaal terecht.Het album luistert lekker weg en tekstueel is Ome Bob bijzonder goed op dreef.Jokerman is een heel boeiende opener en Neighbourhood Bully een prima rocker.Man of peac en Union Sundown zijn eveneens goed te pruimen.Het album maakt voor mij nog steeds een frisse indruk.Dylan heeft goede namen om hem heen verzameld;de ritmetandem:Sly&Robbie,Mick Taylor en Mark Knopfler.
Ok.er zijn betere Dylanplaten,maar deze valt echt niet zo veel uit de toon als wel eens beweerd wordt.

@Toon: Op Rough Cuts staat ie wel

Dit lijkt me zeer sterk Toon. Volgens mij was Knopfler juist degene die stomverbaasd was toen hij terug kwam van zijn tour en hoorde dat "Blind Willie McTell" niet op het album zou komen.

Het probleem indertijd was wel dat Knopfler natuurlijk verschrikkelijk druk was met het hele Dire Starist gebeuren en daarom de productie van dit album niet de aandacht kreeg die het verdiende. Maar je gaat mij niet vertellen dat Bob Dylan zich laat vertellen door Knopfler dat zo'n nummer niet op het album komt, dat is toch echt zijn eigen keuze geweest.

Waarom dit album destijds matig ontvangen werd begrijp ik niet want ik vind het wederom een sterk album van Dylan met 8 behoorlijke tot sterke songs waarvan "Jokerman" een uitschieter is. De gitaarsbegeleiding van Mark Knopfler past bovendien goed bij de zang van Bob Dylan.
Inderdaad jammer dat "Blind Willie McTell" ten onrechte werd weggelaten, ik heb dit nummer gelukkig staan op de compilatie-dubbelaar "The Essential Bob Dylan", één van de reden waarom ik deze compilatie kocht.

Er is nog een heel aardige song weggelaten waar Dylan tekstueel weer alles uit de kast haalt. Dit is Foot Of Pride en ook uit de Infidles periode.
Ik meen mij te herinneren dat die ook op een verzamelbox is ondergebracht.

helemaal niet slecht
zijn beste jaren 80 werk als je het mij vraagt

Heel erg mooie plaat. En inderdaad, arthur, ik vind dit ook zijn beste werk van de jaren '80. Enkel Licence to Kill vind ik zwakker. De rest van de nummers zijn stuk voor stuk 'luisterverslavend' (wat een woord, nietwaar) en erg mooi en anderen lekker swingend.

Ietwat ondergewaardeerde plaat, en inderdaad zijn beste plaat uit de relatief "magere" jaren tachtig. Het zwaartepunt ligt in het begin: Jokerman biedt weer een ongeëvenaarde tekstuele rijkdom, net als Sweetheart Like You. Maar ook de rest mag er wezen: License To Kill, Man Of Peace en Union Sundown (heerlijk gitaarwerk!) komen geregeld langs in de playlist van Meneer Joost Met Blind Willie McTell en Foot Of Pride was dit een onbetwist meesterwerk geweest in de toch al niet misselijke catalogus.

Ik heb et wat moeilijk met dit album, sommige songs vind ik echt goed maar dan staat de productie mij eigenlijk niet aan. Veel de kil en te plat vind ik dan persoonlijk.

Helemaal mee eens Barrett! Er staan enkele zeer sterke songs op dit album, waaronder I And I, Sweetheart Like You en natuurlijk Jokerman (alhoewel er een betere versie van dit nummer circuleert dan de officieel uitgebrachte versie).

De productie is typisch jaren 80: kil en plat. Verder is het zonde dat Dylan het hier wederom presteert om de beste nummers van de plaat te houden. Hierbij moet ik vooral denken aan Tell Me, Someone's Got a Hold of My Heart, Foot of Pride en natuurlijk Blind Willie McTell, dat samen met Red River Shore behoort tot het beste wat Dylan heeft geschreven en opgenomen maar in eerste instantie niet goed genoeg heeft bevonden voor release.

Gelukkig heeft Dylan nog een soort schaduw-carriere: The Bootleg Series.

Een oerdegelijke plaat van meneer Dylan, die nergens echt uitblinkt, maar ook nergens inzakt. Jokerman, Sweatheart Like You, License To Kill, I And I, Don't Fall Apart On Me Tonight... het zijn allemaal prima nummers. De productie is ietwat verouderd - het doet me zowaar denken aan neonlichten en foute Miami Vice-pakken -, maar dat mag de pret niet drukken. Infidels is gewoon een hele leuke, toegankelijke plaat.

3,5*

Vrijwel niet genoemd, maar toch één van mijn favorieten op dit album: Union Sundown.

Eigenlijk staat er helemaal geen slecht werk op deze cd van Dylan, maar ik zeg er gelijk bij absoluut geen Dylan-kenner en/of fanatiek verzamelaar te zijn, om het te kunnen vergelijken.

Wat ballads die wat kruiden hadden kunnen gebruiken (Don't fall apart on me tonight, Sweetheart like you).

Van kenners in mijn omgeving begrijp ik dat 100+ cd's van Bob Dylan heel goed mogelijk is, met een beetje sparen. Dat zal ik waarschijnlijk niet meer redden.

Destijds was ik wel weg van de single I and I, reden om juist deze cd aan te schaffen.

Jammer dat ook de digitaal geremasterde versie uitsluitend de 8 nummers heeft die we allemaal kennen. Dit was toch bij uitstek de mogelijkheid om al zijn werk in deze periode (zoals hierboven genoemd) toe te voegen. Ik ben daar, gezien de lovende kritieken, wel nieuwsgierig naar geworden.

Een gemiste kans van CBS om de Dylan-kopers weer eens extra naar de platenzaken te jagen. Misschien komt het nog eens een keer.