0
geplaatst: 31 mei 2013, 20:52 uur
Na vier opeenvolgende platen die begonnen met de letter s, brak Dylan in 1983 die ban, met het releasen van ‘Infidels’. Hierbij moet wel vermeld worden dat hij initieel een andere titel in gedachten had, namelijk ‘Surviving in a Ruthless World’, maar dat iemand hem erop wees dat de vier voorgangers ook al met de letter s begonnen. En zo werd het ‘Infidels’. De titel biedt meteen stof tot discussie. Was dit een terugkeer naar zijn joodse roots? Dat kon men wel aannemen, temeer omdat in de binnenhoes van dit album een foto staat van Dylan op de Olijfberg in Jeruzalem. Hij was daar kortstondig, voor de bar mitswa van zijn zoon Jesse.
Op de voorkant zien we een heel ander soort foto, Dylan met zonnebril en plukkerige baard. Plukkerig is geen echt woord, maar leunt het dichtst bij het beeld in mijn ogen. Het ziet er best zonnig uit, voor Dylans doen, en daar kan ik, na de plaat zo’n tiental keren te hebben geluisterd, ergens wel inkomen. De muziek, geproducet door Mark Knopfler, maar ook door Dylan zelf (wat voor enige moeilijkheden zorgde wat betreft de credits; Dylan maakte er dan maar “Produced by Bob Dylan for Wreck of Old97 Productions and Mark Knopfler for Chariscourt Ltd.” Van), en die productie heeft zeker zijn sporen achtergelaten.
Knopfler speelde eerder al mee op ‘Slow Train Coming’, en had indruk gemaakt op Dylan dankzij zijn energieke, ritmische gitaarwerk. Op ‘Slow Train Coming’ wist ik Knopfler ook te appreciëren, en steeg hij mijns inziens boven het niveau uit van de gemiddelde Dire Straits song. Op ‘Infidels’ is zijn inbreng een pak minder succesvol; hij speelt gitaar, en je hoort iets te duidelijk dat het Mark Knopfler is. Nu, we zijn ook enkele jaren later, en de populariteit van Knopfler en zijn band is enorm toegenomen. Nummers als ‘Union Sundown’ en het rockende ‘Neighborhood Bully’ hebben daar zwaar onder te lijden. Het zijn songs die, te wijten aan de gladde, ietwat karakterloze productie, het niveau van ‘Infidels’ naar omlaag trekken.
Er staat ook genoeg moois op, al was ik vroeger wat lyrischer over deze plaat. Ik zag, toen ik deze in het kader van mijn Dylanbesprekingen ging beluisteren, dat ik ‘m op 4 sterren staan had. Dat is, om u een idee te geven, op dezelfde voet als bijvoorbeeld zijn debuut, ‘Tempest’ en ‘The Times They Are A-Changin’’. Ietwat overdreven, moet ik nu mijn mening bijstellen. En jammer, vooral als je mee gaat tellen dat dit een veel betere plaat had kunnen zijn.
Nu, de schuld daarvoor ligt in ieder geval niet bij Knopfler. Hij wilde nummers als ‘Blind Wilie McTell’ en ‘Foot of Pride’, beide juweeltjes die op het eerste deel van ‘The Bootleg Series’ staan, gewoon op de plaat. Dylan vond echter dat deze nummers niet “af” waren, en besloot om ze alsnog te vervangen. Door ‘Union Sundown’, godbetert. Niet zijn eerste misstap, maar wel één van z’n schabouwelijkste.
De opnamesessies verliepen zonder al te veel opschudding en ophef, al valt het wel op dat er heel veel werd gejamd en een pak nummers gecoverd werden, gaande van Willie Nelson over ‘The Green, Green Grass of Home’ tot ‘This Was My Love’ van Sinatra. Ook circuleerden er tijdens de opnamen veel zogenaamde werktitels (‘Sweetheart Like You’ heette eerst ‘By the Way That’s a Cute Hat’ en later ‘In a Place Like This’; ‘Sometimes Satan’ werd uiteindelijk ‘Man of Peace’). Ik zie hier een vorm van zelfentertainment in, de werktitels komen namelijk ook, soms in ietwat veranderde vorm, voor in de lyrics.
Veel nummers bleven destijds op de plank liggen, en dat is toch ook wel opmerkelijk. ‘Infidels’ is één van de platen van Dylan met het meeste “overschot”, op die manier. Enkele nummers werden opgevist voor latere studioalbums, een vijftal werden opgenomen in het eerste deel van ‘The Bootleg Series’. Maar heel wat nummers liggen ook nog steeds in het archief stof te vreten. Een elektrische versie van ‘Blind Willie McTell’ bijvoorbeeld is nog zo goed als onaangeroerd, al gaan er stemmen op dat deze versie nog indrukwekkender zou zijn als die op ‘The Bootleg Series’. En voor het album had Dylan al een resem songs opgenomen met Clydie King (zijn destijdse vriendin; het waren twee tegenpolen), om een duetplaat uit te brengen. De platenmaatschappij zag dit niet zitten, en enkel in ‘Union Sundown’ zorgt de soulzangeres voor wat leven in de fletse brouwerij.
Genoeg gezeverd, tijd voor muziek. ‘Infidels’ is de eerste plaat die Dylan opnam met zijn hernieuwde contract bij CBS, en de platenmaatschappij wilde geld uittrekken voor de promotie. Het digitale tijdperk stond in de kinderschoenen, en dus moest er, naar MTV-normen, een videoclip worden uitgebracht. Of meerdere, zoals in dit geval. Die van albumopener ‘Jokerman’ sprak het meest tot de verbeelding; een collage van foto’s van kunstwerken, met daarover de tekst van het nummer gedrapeerd. Een bijzonder geslaagde clip die, volgens bijvoorbeeld het toonaangevende blad Rolling Stone, brandhout maakte van alle clichématige, omhooggevallen Coca Colareclames die het gros van de muziekvideo’s was.
‘Jokerman’ is een beetje een monumentale song, het soort song dat als steunpilaar kan dienen voor een album. De gedroomde single, ook. Een groots, herkenbaar geluid, enorm meezingbaar refrein, alleen een beetje te lang. Dat was ‘Like a Rolling Stone’ ook, natuurlijk, maar inmiddels was de maatschappij weer zo’n 20 jaar verder, en helemaal veranderd. Niettemin is ‘Jokerman’ een erg goed nummer, gezegend met een clevere tekst. Enkele verwijzingen naar de Bijbel en onrechtstreeks dus ook naar z’n wat meer religieuze platen, en vooral het soort diepgang waaraan het ‘m op een ‘Saved’ wel ‘ns aan ontbrak; ook de bevlogenheid is er weer:
“It’s a shadowy world, skies are slippery grey;
A woman just gave birth to a prince today;
And dressed him in scarlet, put the priest in his pocket;
Put the blade to the heat, take the motherless children off the street;
And place them at the feet of a harlot;
Oh Jokerman, you know what he wants;
Oh Jokerman, you don’t show any response.”
‘Sweetheart Like You’ (dat Dylan nog nooit live speelde, volgens zijn website!) is een ingetogen liefdesliedje, maar niet het soort jongen-meisjeliedje dat je doorgaans hoort op de radio. In ‘Sweetheart Like You’ wordt het meisje toegezongen vanuit een verzengende put, een duivelsoord, en krijgt ze de waarschuwing te horen dat ze zich er maar beter niet laat zien, wat eigenlijk al te laat is, want zij is er reeds. Het contrast tussen de dompelaar en de Gratie is enorm, en dat probeert Dylan op een vindingrijke manier elke strofe opnieuw uit te beelden. Twee op twee, vooralsnog.
‘Neighborhood Bully’ is dan een eerste misser, al zullen velen dat met mij oneens zijn. Ach, elk heeft zo zijn argumenten, en de hoofdreden waarom dit nummer me tegenstaat, is het automatische pilootgevoel dat ik telkens krijg, deels genereerd door het gitaarspel van Knopfler. De tekst zou volgens diverse “Dylankenners” (en ik zet die term tussen aanhaaltekens, omdat het een vage term is) over Israël gaan, en ondanks Dylans hardnekkige ontkenningen, zou je, voortgaande op de eerste regels, er zoiets uit kunnen opmaken. “Well, the neighborhood bully, he’s just one man; his enemies say he’s on their land”. De “pester” is dan het joodse volk, de “vijand” de Arabische volkeren die land moesten afstaan om Israël te kunnen vormen, tijdens de Zesdaagse Oorlog. Voor het overige lijkt de tekst echter te veel een samenraapsel van ontelbare Bijbelse en historische verwijzingen, en blijft het te vaag.
‘License to Kill’ is weer een klein, ingetogen liedje, en dan valt me meteen op dat dit Dylan veel meer eer doet. De productie is veel minder druk, het lijkt wel alsof je “meer Dylan hoort”. En dat doet deugd. ‘License to Kill’ hoort bij de betere nummers op ‘Infidels’, ook tekstueel is dit weer een stapje hogerop. Qua lyrics hebben we trouwens weinig te klagen, Dylan is weer goed als vanouds, hoewel hij dat geniale gehalte dat hij in de jaren ’60 en ’70 bij vlagen haalde, niet meer bereikt. Maar zinnetjes als “Oh, man has invented his doom; first step was touching the moon” schilderen toch wel een wrange glimlach rond mijn lippen.
‘Man of Peace’ is weer een rocker, en dan lijkt het erop dat men afwisselt, wat niet het geval is, want ‘Union Sundown’ is ook al zo’n overvol ding. ‘Man of Peace’, dat eerder ‘Sometimes Satan’ heette (wat ik eigenlijk een leukere titel vind), is het langste nummer, maar niet het meest vervelende. Die eer is weggelegd voor ‘Union Sundown’, met zijn irriterende “bouncing sound”. Ook tekstueel is het geen hoogvlieger, de politieke boodschap zit er te duidelijk in verweven, en de maatschappelijke kritiek heeft een te hoog preekgehalte. Maar ‘Man of Peace’ is er van bij de eerste strofe pal op; de vergelijking tussen Adolf Hitler en een willekeurige priester, doet tegelijkertijd pijn aan de oren en het hoofd instemmend ja knikken. De premisse is dat Satan zich in allerlei manieren kan presenteren, de meest verleidelijke (the king snake) het eerst. De directheid en brutaliteit in de tekst zint me wel.
‘I and I’ laat het gaspedaal weer los, en ook afsluiter ‘Don’t Fall Apart on Me Tonight’ zal niet gauw een boete krijgen voor overdreven snelheid, al zou het trage, innemende nummer een tegenligger wel kunnen verblinden met z’n hel brandende, warme koplampen. Dit is namelijk het soort song dat tegen de huig blijft kleven, en is ook terecht aan het eind geplaatst. Afsluiten met een sterke song is een techniek die vaak wordt toegepast, omdat opener en afsluiter het best blijven hangen in het collectieve geheugen. Vraag me niet waarom, maar er is wel iets van aan, want ik heb dit al meer dan eens ervaren.
Maar vooraleer we bij de afsluiter komen, moeten we eerst nog ‘I and I’ passeren. Het is een beetje een loom nummer, naar mijn mening, en dat is dan te wijten aan de reggae-invloeden. Niet dat ik reggaemuziek tot mijn innerlijke demonen reken, maar hier geeft het de song iets lamlendigs, en lamlendigheid kunnen we missen als kiespijn.
Gelukkig maakt ‘Don’t Fall Apart on Me Tonight’ het weer goed, zodat we toch nog in elkaars armen de ogen kunnen sluiten. Het is een liefdesliedje van het zuiverste water, en hoewel de tekst soms wat onnozel overkomt (ik pluk er bijvoorbeeld “You know, it ain’t even safe no more, in the palace of the Pope” uit), weet het me toch te charmeren. Liefde is namelijk nog steeds één van de sterkste uitingen van emotie, en kan veel losmaken in een mens, inclusief andere emoties, zoals jaloezie, woede, wanhoop en treurnis. Dylan smeekt het meisje dat hij hier aanspreekt (Clydie King?) om hem niet te laten vallen. Over de relatie tussen Bob en Clydie wordt ook gezegd dat Bob toen een sterke vrouw als Clydie King nodig had, om niet ten onder te gaan aan zijn bestaan. Ook wordt er gezegd dat het koppel in het geheim getrouwd was en samen twee kinderen had, maar of we daar iets van hoeven geloven, dat weet ik niet.
‘Infidels’ is, en ik herhaal het omdat het een cruciaal punt is in mijn waardering, een plaat die veel beter had kunnen zijn. Een plaat die geen ster werd, maar een soms oplichtende schim, door de keuzes die werden gemaakt op productioneel en artistiek vlak. Berucht ook om de vele onuitgegeven opnames. Gelukkig wisten pareltjes van songs, zoals ‘Blind Willie McTell’ en ‘Foot of Pride’, het alsnog zover te schoppen dat ze op ‘The Bootleg Series, Vol. 1’ verschenen. Een plaat die ik, zo besef ik net, absoluut in huis moet halen, en die meteen een etage of vijf hoger mag komen te staan dan ‘Infidels’.
3 sterren
Op de voorkant zien we een heel ander soort foto, Dylan met zonnebril en plukkerige baard. Plukkerig is geen echt woord, maar leunt het dichtst bij het beeld in mijn ogen. Het ziet er best zonnig uit, voor Dylans doen, en daar kan ik, na de plaat zo’n tiental keren te hebben geluisterd, ergens wel inkomen. De muziek, geproducet door Mark Knopfler, maar ook door Dylan zelf (wat voor enige moeilijkheden zorgde wat betreft de credits; Dylan maakte er dan maar “Produced by Bob Dylan for Wreck of Old97 Productions and Mark Knopfler for Chariscourt Ltd.” Van), en die productie heeft zeker zijn sporen achtergelaten.
Knopfler speelde eerder al mee op ‘Slow Train Coming’, en had indruk gemaakt op Dylan dankzij zijn energieke, ritmische gitaarwerk. Op ‘Slow Train Coming’ wist ik Knopfler ook te appreciëren, en steeg hij mijns inziens boven het niveau uit van de gemiddelde Dire Straits song. Op ‘Infidels’ is zijn inbreng een pak minder succesvol; hij speelt gitaar, en je hoort iets te duidelijk dat het Mark Knopfler is. Nu, we zijn ook enkele jaren later, en de populariteit van Knopfler en zijn band is enorm toegenomen. Nummers als ‘Union Sundown’ en het rockende ‘Neighborhood Bully’ hebben daar zwaar onder te lijden. Het zijn songs die, te wijten aan de gladde, ietwat karakterloze productie, het niveau van ‘Infidels’ naar omlaag trekken.
Er staat ook genoeg moois op, al was ik vroeger wat lyrischer over deze plaat. Ik zag, toen ik deze in het kader van mijn Dylanbesprekingen ging beluisteren, dat ik ‘m op 4 sterren staan had. Dat is, om u een idee te geven, op dezelfde voet als bijvoorbeeld zijn debuut, ‘Tempest’ en ‘The Times They Are A-Changin’’. Ietwat overdreven, moet ik nu mijn mening bijstellen. En jammer, vooral als je mee gaat tellen dat dit een veel betere plaat had kunnen zijn.
Nu, de schuld daarvoor ligt in ieder geval niet bij Knopfler. Hij wilde nummers als ‘Blind Wilie McTell’ en ‘Foot of Pride’, beide juweeltjes die op het eerste deel van ‘The Bootleg Series’ staan, gewoon op de plaat. Dylan vond echter dat deze nummers niet “af” waren, en besloot om ze alsnog te vervangen. Door ‘Union Sundown’, godbetert. Niet zijn eerste misstap, maar wel één van z’n schabouwelijkste.
De opnamesessies verliepen zonder al te veel opschudding en ophef, al valt het wel op dat er heel veel werd gejamd en een pak nummers gecoverd werden, gaande van Willie Nelson over ‘The Green, Green Grass of Home’ tot ‘This Was My Love’ van Sinatra. Ook circuleerden er tijdens de opnamen veel zogenaamde werktitels (‘Sweetheart Like You’ heette eerst ‘By the Way That’s a Cute Hat’ en later ‘In a Place Like This’; ‘Sometimes Satan’ werd uiteindelijk ‘Man of Peace’). Ik zie hier een vorm van zelfentertainment in, de werktitels komen namelijk ook, soms in ietwat veranderde vorm, voor in de lyrics.
Veel nummers bleven destijds op de plank liggen, en dat is toch ook wel opmerkelijk. ‘Infidels’ is één van de platen van Dylan met het meeste “overschot”, op die manier. Enkele nummers werden opgevist voor latere studioalbums, een vijftal werden opgenomen in het eerste deel van ‘The Bootleg Series’. Maar heel wat nummers liggen ook nog steeds in het archief stof te vreten. Een elektrische versie van ‘Blind Willie McTell’ bijvoorbeeld is nog zo goed als onaangeroerd, al gaan er stemmen op dat deze versie nog indrukwekkender zou zijn als die op ‘The Bootleg Series’. En voor het album had Dylan al een resem songs opgenomen met Clydie King (zijn destijdse vriendin; het waren twee tegenpolen), om een duetplaat uit te brengen. De platenmaatschappij zag dit niet zitten, en enkel in ‘Union Sundown’ zorgt de soulzangeres voor wat leven in de fletse brouwerij.
Genoeg gezeverd, tijd voor muziek. ‘Infidels’ is de eerste plaat die Dylan opnam met zijn hernieuwde contract bij CBS, en de platenmaatschappij wilde geld uittrekken voor de promotie. Het digitale tijdperk stond in de kinderschoenen, en dus moest er, naar MTV-normen, een videoclip worden uitgebracht. Of meerdere, zoals in dit geval. Die van albumopener ‘Jokerman’ sprak het meest tot de verbeelding; een collage van foto’s van kunstwerken, met daarover de tekst van het nummer gedrapeerd. Een bijzonder geslaagde clip die, volgens bijvoorbeeld het toonaangevende blad Rolling Stone, brandhout maakte van alle clichématige, omhooggevallen Coca Colareclames die het gros van de muziekvideo’s was.
‘Jokerman’ is een beetje een monumentale song, het soort song dat als steunpilaar kan dienen voor een album. De gedroomde single, ook. Een groots, herkenbaar geluid, enorm meezingbaar refrein, alleen een beetje te lang. Dat was ‘Like a Rolling Stone’ ook, natuurlijk, maar inmiddels was de maatschappij weer zo’n 20 jaar verder, en helemaal veranderd. Niettemin is ‘Jokerman’ een erg goed nummer, gezegend met een clevere tekst. Enkele verwijzingen naar de Bijbel en onrechtstreeks dus ook naar z’n wat meer religieuze platen, en vooral het soort diepgang waaraan het ‘m op een ‘Saved’ wel ‘ns aan ontbrak; ook de bevlogenheid is er weer:
“It’s a shadowy world, skies are slippery grey;
A woman just gave birth to a prince today;
And dressed him in scarlet, put the priest in his pocket;
Put the blade to the heat, take the motherless children off the street;
And place them at the feet of a harlot;
Oh Jokerman, you know what he wants;
Oh Jokerman, you don’t show any response.”
‘Sweetheart Like You’ (dat Dylan nog nooit live speelde, volgens zijn website!) is een ingetogen liefdesliedje, maar niet het soort jongen-meisjeliedje dat je doorgaans hoort op de radio. In ‘Sweetheart Like You’ wordt het meisje toegezongen vanuit een verzengende put, een duivelsoord, en krijgt ze de waarschuwing te horen dat ze zich er maar beter niet laat zien, wat eigenlijk al te laat is, want zij is er reeds. Het contrast tussen de dompelaar en de Gratie is enorm, en dat probeert Dylan op een vindingrijke manier elke strofe opnieuw uit te beelden. Twee op twee, vooralsnog.
‘Neighborhood Bully’ is dan een eerste misser, al zullen velen dat met mij oneens zijn. Ach, elk heeft zo zijn argumenten, en de hoofdreden waarom dit nummer me tegenstaat, is het automatische pilootgevoel dat ik telkens krijg, deels genereerd door het gitaarspel van Knopfler. De tekst zou volgens diverse “Dylankenners” (en ik zet die term tussen aanhaaltekens, omdat het een vage term is) over Israël gaan, en ondanks Dylans hardnekkige ontkenningen, zou je, voortgaande op de eerste regels, er zoiets uit kunnen opmaken. “Well, the neighborhood bully, he’s just one man; his enemies say he’s on their land”. De “pester” is dan het joodse volk, de “vijand” de Arabische volkeren die land moesten afstaan om Israël te kunnen vormen, tijdens de Zesdaagse Oorlog. Voor het overige lijkt de tekst echter te veel een samenraapsel van ontelbare Bijbelse en historische verwijzingen, en blijft het te vaag.
‘License to Kill’ is weer een klein, ingetogen liedje, en dan valt me meteen op dat dit Dylan veel meer eer doet. De productie is veel minder druk, het lijkt wel alsof je “meer Dylan hoort”. En dat doet deugd. ‘License to Kill’ hoort bij de betere nummers op ‘Infidels’, ook tekstueel is dit weer een stapje hogerop. Qua lyrics hebben we trouwens weinig te klagen, Dylan is weer goed als vanouds, hoewel hij dat geniale gehalte dat hij in de jaren ’60 en ’70 bij vlagen haalde, niet meer bereikt. Maar zinnetjes als “Oh, man has invented his doom; first step was touching the moon” schilderen toch wel een wrange glimlach rond mijn lippen.
‘Man of Peace’ is weer een rocker, en dan lijkt het erop dat men afwisselt, wat niet het geval is, want ‘Union Sundown’ is ook al zo’n overvol ding. ‘Man of Peace’, dat eerder ‘Sometimes Satan’ heette (wat ik eigenlijk een leukere titel vind), is het langste nummer, maar niet het meest vervelende. Die eer is weggelegd voor ‘Union Sundown’, met zijn irriterende “bouncing sound”. Ook tekstueel is het geen hoogvlieger, de politieke boodschap zit er te duidelijk in verweven, en de maatschappelijke kritiek heeft een te hoog preekgehalte. Maar ‘Man of Peace’ is er van bij de eerste strofe pal op; de vergelijking tussen Adolf Hitler en een willekeurige priester, doet tegelijkertijd pijn aan de oren en het hoofd instemmend ja knikken. De premisse is dat Satan zich in allerlei manieren kan presenteren, de meest verleidelijke (the king snake) het eerst. De directheid en brutaliteit in de tekst zint me wel.
‘I and I’ laat het gaspedaal weer los, en ook afsluiter ‘Don’t Fall Apart on Me Tonight’ zal niet gauw een boete krijgen voor overdreven snelheid, al zou het trage, innemende nummer een tegenligger wel kunnen verblinden met z’n hel brandende, warme koplampen. Dit is namelijk het soort song dat tegen de huig blijft kleven, en is ook terecht aan het eind geplaatst. Afsluiten met een sterke song is een techniek die vaak wordt toegepast, omdat opener en afsluiter het best blijven hangen in het collectieve geheugen. Vraag me niet waarom, maar er is wel iets van aan, want ik heb dit al meer dan eens ervaren.
Maar vooraleer we bij de afsluiter komen, moeten we eerst nog ‘I and I’ passeren. Het is een beetje een loom nummer, naar mijn mening, en dat is dan te wijten aan de reggae-invloeden. Niet dat ik reggaemuziek tot mijn innerlijke demonen reken, maar hier geeft het de song iets lamlendigs, en lamlendigheid kunnen we missen als kiespijn.
Gelukkig maakt ‘Don’t Fall Apart on Me Tonight’ het weer goed, zodat we toch nog in elkaars armen de ogen kunnen sluiten. Het is een liefdesliedje van het zuiverste water, en hoewel de tekst soms wat onnozel overkomt (ik pluk er bijvoorbeeld “You know, it ain’t even safe no more, in the palace of the Pope” uit), weet het me toch te charmeren. Liefde is namelijk nog steeds één van de sterkste uitingen van emotie, en kan veel losmaken in een mens, inclusief andere emoties, zoals jaloezie, woede, wanhoop en treurnis. Dylan smeekt het meisje dat hij hier aanspreekt (Clydie King?) om hem niet te laten vallen. Over de relatie tussen Bob en Clydie wordt ook gezegd dat Bob toen een sterke vrouw als Clydie King nodig had, om niet ten onder te gaan aan zijn bestaan. Ook wordt er gezegd dat het koppel in het geheim getrouwd was en samen twee kinderen had, maar of we daar iets van hoeven geloven, dat weet ik niet.
‘Infidels’ is, en ik herhaal het omdat het een cruciaal punt is in mijn waardering, een plaat die veel beter had kunnen zijn. Een plaat die geen ster werd, maar een soms oplichtende schim, door de keuzes die werden gemaakt op productioneel en artistiek vlak. Berucht ook om de vele onuitgegeven opnames. Gelukkig wisten pareltjes van songs, zoals ‘Blind Willie McTell’ en ‘Foot of Pride’, het alsnog zover te schoppen dat ze op ‘The Bootleg Series, Vol. 1’ verschenen. Een plaat die ik, zo besef ik net, absoluut in huis moet halen, en die meteen een etage of vijf hoger mag komen te staan dan ‘Infidels’.
3 sterren
1
geplaatst: 25 juli 2014, 16:32 uur
Pas onlangs kennisgemaakt met dit album. Moest er aanvankelijk erg aan wennen, maar na aantal keren luisteren wordt-ie steeds boeiender - zoals wel vaker bij Dylan.
Het nummer Jokerman vind ik nu zelfs ronduit weergaloos, hypnotiserend bijna, met die basspartij. En met Sly en Robbie klinkt het heel erg begin jaren tachtig. Ben nu ook benieuwd naar het materiaal dat is blijven liggen tijdens de opnames.
(NB: ben nieuw op dit forum, en ik geniet van de bijdrages)
Het nummer Jokerman vind ik nu zelfs ronduit weergaloos, hypnotiserend bijna, met die basspartij. En met Sly en Robbie klinkt het heel erg begin jaren tachtig. Ben nu ook benieuwd naar het materiaal dat is blijven liggen tijdens de opnames.
(NB: ben nieuw op dit forum, en ik geniet van de bijdrages)
2
geplaatst: 11 december 2016, 12:10 uur
Gisteren dit album gekregen van een vriend als dank voor hulp bij een klus.
Bob Dylan is belangrijk voor mij geweest, want hoe had ik anders in de jaren 60 gitaar kunnen leren spelen.
Mijn favoriete Dylan muziek staat op alle albums tot en met Blonde On Blonde.
De gever meldde mij dat op dit album Dylan weer goede muziek maakt en echt zingt.
Ik heb de andere recensies gelezen en ik vind het eigenlijk flauw om 3/4 van de tekst te gebruiken om te zeggen wat dit album allemaal had kunnen zijn.
Voor mij bij de eerste keer beluisteren al een prachtig album.
Allereerst de songs; fraaie melodieën, goed gezongen en gemeende teksten. In Union Sundown trof mij zijn protest tegen het globale kapitalisme en de stijgende werkeloosheid en armoede.
De muzikanten vormen de basis waarop Dylan zijn songs tot hun recht laat komen.
De reggae rythmsectie met Sly Dunbar en Robbie Shakespear, de gitaren van Mark Knopfler en Mick Taylor en de keyboards op de achtergrond van Alan Clark geven het album zijn muzikale glans.
Net zoals dat op de eerste elektrische albums van Dylan gebeurde. Duidelijk geïnspireerd door de meester.
Maar het werkt ook andersom.
Fijn om te horen hoe Mick Taylor zijn bluesgitaar laat klinken. Toen ik het intro van Neighborhood Bully hoorde, verdomd, dat lijkt wel een Stones nummer. Taylor's ruige strokes contrasteren overal mooi met het getokkel van Knopfler.
Een paar nummers waar ik de oude Dylan in terughoor.
Man Of Peace, klinkt net zo lekker laidback als, pakkum beet, Pledging My Time van Blonde on Blonde.
Union Sundown heb ik al genoemd en is een fijne bluesrocker. Rechts hoor je de slide van Taylor en links zit Knopfler.
I and I, een mooie balad met een heldere piano en weer fraai duo gitaarspel.
Don't fall apart on me tonight, zo'n typisch verhalend zingend Dylan song. Mooi begeleid en die slide!
Alleen in het eerste nummer Jokerman ervaar ik de reggea begeleiding. Let eens op de drummer met zijn zeer trage tik op de 8e tel!
Wat de productie betreft; de CD klinkt erg goed. Bas en drums niks mis mee. Beter dan de productie van de 60-er jaren albums.
Mooie aanwinst: 4 sterren.
Bob Dylan is belangrijk voor mij geweest, want hoe had ik anders in de jaren 60 gitaar kunnen leren spelen.
Mijn favoriete Dylan muziek staat op alle albums tot en met Blonde On Blonde.
De gever meldde mij dat op dit album Dylan weer goede muziek maakt en echt zingt.
Ik heb de andere recensies gelezen en ik vind het eigenlijk flauw om 3/4 van de tekst te gebruiken om te zeggen wat dit album allemaal had kunnen zijn.
Voor mij bij de eerste keer beluisteren al een prachtig album.
Allereerst de songs; fraaie melodieën, goed gezongen en gemeende teksten. In Union Sundown trof mij zijn protest tegen het globale kapitalisme en de stijgende werkeloosheid en armoede.
De muzikanten vormen de basis waarop Dylan zijn songs tot hun recht laat komen.
De reggae rythmsectie met Sly Dunbar en Robbie Shakespear, de gitaren van Mark Knopfler en Mick Taylor en de keyboards op de achtergrond van Alan Clark geven het album zijn muzikale glans.
Net zoals dat op de eerste elektrische albums van Dylan gebeurde. Duidelijk geïnspireerd door de meester.
Maar het werkt ook andersom.
Fijn om te horen hoe Mick Taylor zijn bluesgitaar laat klinken. Toen ik het intro van Neighborhood Bully hoorde, verdomd, dat lijkt wel een Stones nummer. Taylor's ruige strokes contrasteren overal mooi met het getokkel van Knopfler.
Een paar nummers waar ik de oude Dylan in terughoor.
Man Of Peace, klinkt net zo lekker laidback als, pakkum beet, Pledging My Time van Blonde on Blonde.
Union Sundown heb ik al genoemd en is een fijne bluesrocker. Rechts hoor je de slide van Taylor en links zit Knopfler.
I and I, een mooie balad met een heldere piano en weer fraai duo gitaarspel.
Don't fall apart on me tonight, zo'n typisch verhalend zingend Dylan song. Mooi begeleid en die slide!
Alleen in het eerste nummer Jokerman ervaar ik de reggea begeleiding. Let eens op de drummer met zijn zeer trage tik op de 8e tel!
Wat de productie betreft; de CD klinkt erg goed. Bas en drums niks mis mee. Beter dan de productie van de 60-er jaren albums.
Mooie aanwinst: 4 sterren.
1
geplaatst: 6 juli 2021, 10:46 uur
Deze plaat heb ik in 1983 in de vinylversie leren kennen, en eigenlijk heb ik hem altijd beschouwd als een viertal duo's, met op elke kant vier nummers die stuk voor stuk een pendant op de andere kant hebben. Om de enige twee slechte nummers maar meteen achter de rug te hebben, op kant 1 staat het vervelende en eigenlijk praktisch melodie-loze Neighborhood bully, en op kant 2 is Union sundown een vrij botte rocker die door de slidegitaar nog bijna enige klasse krijgt. Daarnaast beginnen beide plaatkanten met een lange en goed uitgewerkte song over een ongrijpbaar personage, enerzijds de Jokerman die deel aan het goede èn het dubieuze lijkt te hebben, anderzijds de Man of peace die enkel een wolf in schaapskleren is. Sweetheart like you en Don't fall apart on me tonight lijken allebei liefdesliedjes te zijn maar geven de verteller vooral de gelegenheid om het maatschappelijke canvas achter de aangesprokene in te kleuren, en License to kill en I and I zijn twee muzikaal ingetogen en bijna onderkoelde composities waarin Dylan prachtige psychologische portretten schildert, in License de ontwortelde moderne mens, in I and I zichzelf (een ik-personage, een verteller) die een wandeling maakt in de vroege morgen terwijl hij de afgelopen nacht en het komende leven overdenkt.
In 1983 was ik eigenlijk al helemaal van Dylan "af", gedeeltelijk omdat ik naar andere (contemporaine) muziek luisterde, gedeeltelijk omdat ik niet gediend was van zijn bekeringsmuziek. Toevallig kreeg ik dit album te leen (van iemand die helemaal niets met Dylan had, maar hij kon hem voor mij een avondje meenemen van de ECI-winkel waar hij werkte...), en al na één keer luisteren was ik weer helemaal óm. Muzikaal vond ik het sowieso een feest, met het gitaargeweld van Mark Knopfler en Mick Taylor, geen van beiden in het bezit van een sound waar ik speciaal warm voor loop maar allebei perfect bij de nummers van dit album passend, en natuurlijk die schijnbaar zo logge ritmesectie die toch de ideale ondergrond voor de ambiance van dit album vormt (hoewel je natuurlijk eigenlijk niet moet zeggen dat de arrangementen bij de nummers pássen, maar dat ze die juist vorm en leven en identiteit géven). Vooral op I and I werkt de totaalsound geweldig, met dat sublieme subtiele gitaarintro en later de drums die na elk refrein sober maar vastberaden door blijven lopen, als een soort uitbeelding van de passen die de ik-figuur zet terwijl hij nadenkt.
Maar ook Dylan zelf is in topvorm, met zijn gedreven voordracht van ouderwets krachtige en eerder beschouwelijke dan stichtelijke teksten vol citeerbare passages (dat eerste couplet van Man of peace, maar ook de gedetailleerde en uiterst beeldendenplotlijn van I and I). In feite bestrijkt hij hier voor mijn gevoel net zo'n breed scala aan gevoelens en stemmingen en inzichten als op zijn beste werk, maar uiteraard had hij in 1983 niet meer de revolutionaire impact die hij in de jaren 60 had (hetgeen hemzelf ongetwijfeld een zorg was), en de harde en heldere produktie waar sommigen hier moeite mee hebben past mijns inziens uitstekend bij de focus en de luciditeit die Dylan hier aan de dag legt. Twee vervelende nummers, één moralistische misser ("Man has invented his doom / First step was touching the moon"), verder zes nummers die variëren van sterk tot briljant, alles tesamen resulterend in een prachtige plaat die ik tot Dylans beste reken. En hoe vaak heb ik al niet die mysterieuze woman on my block door mijn hoofd horen spoken?
In 1983 was ik eigenlijk al helemaal van Dylan "af", gedeeltelijk omdat ik naar andere (contemporaine) muziek luisterde, gedeeltelijk omdat ik niet gediend was van zijn bekeringsmuziek. Toevallig kreeg ik dit album te leen (van iemand die helemaal niets met Dylan had, maar hij kon hem voor mij een avondje meenemen van de ECI-winkel waar hij werkte...), en al na één keer luisteren was ik weer helemaal óm. Muzikaal vond ik het sowieso een feest, met het gitaargeweld van Mark Knopfler en Mick Taylor, geen van beiden in het bezit van een sound waar ik speciaal warm voor loop maar allebei perfect bij de nummers van dit album passend, en natuurlijk die schijnbaar zo logge ritmesectie die toch de ideale ondergrond voor de ambiance van dit album vormt (hoewel je natuurlijk eigenlijk niet moet zeggen dat de arrangementen bij de nummers pássen, maar dat ze die juist vorm en leven en identiteit géven). Vooral op I and I werkt de totaalsound geweldig, met dat sublieme subtiele gitaarintro en later de drums die na elk refrein sober maar vastberaden door blijven lopen, als een soort uitbeelding van de passen die de ik-figuur zet terwijl hij nadenkt.
Maar ook Dylan zelf is in topvorm, met zijn gedreven voordracht van ouderwets krachtige en eerder beschouwelijke dan stichtelijke teksten vol citeerbare passages (dat eerste couplet van Man of peace, maar ook de gedetailleerde en uiterst beeldendenplotlijn van I and I). In feite bestrijkt hij hier voor mijn gevoel net zo'n breed scala aan gevoelens en stemmingen en inzichten als op zijn beste werk, maar uiteraard had hij in 1983 niet meer de revolutionaire impact die hij in de jaren 60 had (hetgeen hemzelf ongetwijfeld een zorg was), en de harde en heldere produktie waar sommigen hier moeite mee hebben past mijns inziens uitstekend bij de focus en de luciditeit die Dylan hier aan de dag legt. Twee vervelende nummers, één moralistische misser ("Man has invented his doom / First step was touching the moon"), verder zes nummers die variëren van sterk tot briljant, alles tesamen resulterend in een prachtige plaat die ik tot Dylans beste reken. En hoe vaak heb ik al niet die mysterieuze woman on my block door mijn hoofd horen spoken?
5
geplaatst: 16 februari 2025, 11:11 uur
Een verjaardagscadeau in december 1983 toen ik eenentwintig werd. Na drie gospelalbums deed Bob Dylan eigenlijk al helemaal niet meer mee in de wereld van de rocksterren. Maar nu ineens lag er weer een prachtige plaat op mijn draaitafel en een hoesfoto waaraan geen slijtage was af te lezen. Tweeënveertig jaar is toch echt geen leeftijd om met pensioen te gaan.
Infidels is wel een ingewikkelde titel. Na zijn gospelperiode nu weer ongelovig geworden? Zo kun je het uitleggen. Maar inhoudelijk is het een album vol met Bijbelse verwijzingen. Infidels zijn 'de anderen' die niet zo denken als jij. Er zit de notie van onbetrouwbaarheid in. Eigenlijk gewoon een scheldwoord. Dylan staat niet langer in het geloof als getuige maar op de begane grond, waarop neergekeken wordt door vrome gelovigen. Zo werden ook de Joden genoemd. Hij voegt zich in die schare 'ongelovigen'. Misschien is het zicht op die plek beter op wat waar is.
Ongetwijfeld heeft de kritiek vanuit fundamentalistisch christelijke hoek in de VS op de bekering van Dylan hiermee te maken gehad. Hij voldeed niet aan hun regels.
Het album gaat over onrecht, mensen die in de maatschappij buiten de boot vallen, is heel duidelijk over politici en hypocrisie. Is hier en daar snoeihard. De protestzanger is na 15 jaar terug:
"Steal an little and they throw you in jail, steal a lot and they make you a king". Hoe actueel, vandaag de dag.
Het geluid is wel degelijk van de jaren '80. De productie, deels door Knopfler, laat wat te wensen over. Strak en met net een beetje teveel galmende reverb. Hoe het veel beter had kunnen klinken ontdekten we in de serie alternatieve opnames op Bob Dylan - Springtime in New York (2021).
Er werd wat geschrapt. Bekendste outtake is wel het prachtige Blind Willie McTell. Het kwam niet op het album, evenals Foot of Pride.
Tenslotte: de bijdragen van gitarist Mark Knopfler storen me in het geheel niet. Zijn spel komt prachtig tot z'n recht in Sweetheart Like You, I and I en vooral Jokerman. Een prachtnummer.
Helemaal warm word ik van Don't Fall Apart on Me Tonight.
Bob Dylan was er nog in de jaren '80, al moesten we even wachten tot 1989 om weer zo'n voltreffer tegen te komen.
Infidels is wel een ingewikkelde titel. Na zijn gospelperiode nu weer ongelovig geworden? Zo kun je het uitleggen. Maar inhoudelijk is het een album vol met Bijbelse verwijzingen. Infidels zijn 'de anderen' die niet zo denken als jij. Er zit de notie van onbetrouwbaarheid in. Eigenlijk gewoon een scheldwoord. Dylan staat niet langer in het geloof als getuige maar op de begane grond, waarop neergekeken wordt door vrome gelovigen. Zo werden ook de Joden genoemd. Hij voegt zich in die schare 'ongelovigen'. Misschien is het zicht op die plek beter op wat waar is.
Ongetwijfeld heeft de kritiek vanuit fundamentalistisch christelijke hoek in de VS op de bekering van Dylan hiermee te maken gehad. Hij voldeed niet aan hun regels.
Het album gaat over onrecht, mensen die in de maatschappij buiten de boot vallen, is heel duidelijk over politici en hypocrisie. Is hier en daar snoeihard. De protestzanger is na 15 jaar terug:
"Steal an little and they throw you in jail, steal a lot and they make you a king". Hoe actueel, vandaag de dag.
Het geluid is wel degelijk van de jaren '80. De productie, deels door Knopfler, laat wat te wensen over. Strak en met net een beetje teveel galmende reverb. Hoe het veel beter had kunnen klinken ontdekten we in de serie alternatieve opnames op Bob Dylan - Springtime in New York (2021).
Er werd wat geschrapt. Bekendste outtake is wel het prachtige Blind Willie McTell. Het kwam niet op het album, evenals Foot of Pride.
Tenslotte: de bijdragen van gitarist Mark Knopfler storen me in het geheel niet. Zijn spel komt prachtig tot z'n recht in Sweetheart Like You, I and I en vooral Jokerman. Een prachtnummer.
Helemaal warm word ik van Don't Fall Apart on Me Tonight.
Bob Dylan was er nog in de jaren '80, al moesten we even wachten tot 1989 om weer zo'n voltreffer tegen te komen.
* denotes required fields.