Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

Tja, dat nummer is ook niet echt stoer bedoeld natuurlijk.

Ik vind Tearz alles behalve 'happy' klinken. Één van de duisterdere tracks op het album zelfs (en samen met CREAM mijn favoriet )

Deze cd is hun enige ECHT goeie de rest van cd's bevatte maar een paar egt goeie trax.

Method Man [Remix] Skunk Mix ????

Deze heb ik er niet op staan.

Ik wel, maar is niks bijzonders. CD is me trouwens iets beter gaan liggen vooral door Shame on a Nigga en Da Mystery of Chessboxin'. Maar beleef het nog steeds niet als de meesten hier.

Die praatstukjes op het begin van bijna elk liedje zitten me gewoon een beetje tegen. Daardoor luister ik het niet zo vaak omdat je dan steeds dat moet doorspoelen.
En dat is jammer, want ik vind het meeste wel vet. Vooral C.R.E.A.M.

fijn album 5*

Voor de meeste cd's vind ik dat inderdaad ook gelden, maar die stukjes op deze cd zijn juist legendarisch

Ik vind juist de Kung Fu stukjes op deze Cd erg leuk hoewel ik niet echt fan van dit album ben (lees mijn vorige berichten daarover).

ja maar bij Method Man, dat stukje over Torture... Grappig, maar niet voor 10 keer.

Heerlijk album. Ik hou juist erg van de (kung-fu) samples, weerzinwekkend gruwelijke beats en de lyrics, die over het algemeen niet meesterlijk zijn, maar wel subliem flowen. Rza heeft hier vakwerk afgeleverd, getuige met name Wu-Tang-7th Chamber Pt 2.
Zoals menigeen al heeft opgemerkt was dit album zijn tijd vooruit. Jammer dat zulke klassiekers niet meer worden gemaakt.

5*

toen ik dit album voor het eerst hoorde (zo'n 6 jaar geleden) boezemde het me echt angst in. Ik dacht dat ik een schijf gekocht had van één of andere gevaarlijke sekte ( nu ja, ik zat er eigenlijk niet ver af;-). Zeer rauw, mysterieus, gewelddadig, non-conformistisch en de gesproken intermezzo's deden mijn angst niet bepaald afnemen. Pas na een tweetal jaar begon ik het album meer en meer te smaken als tegengif tegen de gladde hiphop die de hitparades bereikte (niet dat ik daar iets op tegen heb, maar het mag ook ns iets anders zijn). Een must-have voor rapfanaten.

helemaal gelijk

Ik weet niet waar het aan ligt, maar ik trek deze stijl gewoon niet echt, misschien is de stijl iets te grof voor me. 2,5*

aan je top 10 te zien wel ja denk ik

Echt een tijdloos album, 10 jaar na mijn eerste luisterbeurt blijft i nog steeds me nummer 1. De ene na de andere track bestaat uit een geniale beat, strakke flow en lyrics. Vooral ook van de clip van Protect Ya Neck kan ik niet genoeg krijgen. Zo rauw als rosbief

Klassieker. Niks toe te voegen

Can it be all so simple, is ook erg nice trouwens:)
Ik luister dit de laatste tijd zoveel!! Samen met Ready To Die en Life After Death is dit echt een album wat ik nooit vervelend vind.. ik kan het tien keer op repeat zetten en ik irriteer me nergens aan:)

Tja ik kan het eigenlijk niet meer aanvullen met al die reacties hier en al die quotes van een aantal lines dit blijft gewoon één van de beste albums die er is van zowel Wu-Tang als de rest van de hiphop albums.
Geen 1 track is eigenlijk slechter dan de ander en zelfs ''Can It All Be So Simple'' vind ik geen slechte track.

De producties zijn idd van de bovenste plank en RZA heeft voor een rauwe, harde sound gezorgt die goed bijdraagt aan de sfeer.

Verder zijn de mc's geweldig natuurlijk ik dat Wu-Tang wel één van crews is die beste mc's heeft voortgebracht naast ,aan de andere van de VS, NWA natuurlijk.
Mijn favorite mc's zijn natuurlijk Inspectah Deck, Raekwon en Ghostface Killah die misschien wel solo het ook goed heeft gedaan naast Methodman.

Echte favorite tracks heb ik niet, omdat ik alles wel even goed vind, maar als ik moet kiezen zijn dat de drie volgende: The Mystery of Chessboxing, C.R.E.A.M. & Protect Ya Neck.

bring da motherfucking ruckus.
gruwelijk.

ik ben geen hiphop fan, maar dit album heerst wel! samen met temples of boom van Cypress hill en af en toe wat beastie boys. Hier staan echt te vette samples op met een lekker kraak gehalte.

Zoals met alle hiphop hebben de rappers ook hier weinig tot niks te zeggen. Alleen lopen de lyrics hier gewoon lekker swingend. jammer van "Tearz" en "Can It Be All So Simple". Dat soort janktracks had ik liever niet gehoord. Doen me denken aan die zeikerd van een 2pac.

M.E.T.H.O.D. man (origineel en remix) en Protect ya Neck zijn de gaafste tracks: originele samples op sompende beats, met knallende rap.

zucht, vroeger toen houthakker shirts nog hip waren...

Misschien luister je dan ook naar de verkeerde hiphop.

[quote]van Rippestein schreef:
Doen me denken aan die zeikerd van een 2pac.
quote]

Heb hem nog nooit horen zeiken eigenlijk. Ook wel ironisch dat je nou HET voorbeeld noemt van een rapper die wel degelijk iets te zeggen had.

hm, zoals ik al zei, ik ben geen hiphop fan, dus er zullen vast uitzonderingen zijn. Alle nummers die ik van 2pac heb gehoord op mtv en tmf, vond ik behoorlijk treurig: Hoe goed de black panthers zijn, hoe slecht elke vorm van autoriteit is en hoe zielig hij wel niet is met zijn dode maten. Misschien dat de rest van zijn werk wat veelzijdiger in elkaar zit, dat laat ik in het midden.

De reden dat ik uberhaubt bar weinig naar hiphop luister is omdat muzikale diepgang ontbreekt in dit genre. Vandaar dat cd's als enter the 36 chambers, temples of boom en beastie boys in mijn ogen WEL goed zijn. Deze klinken vernieuwend en ze swingen. Maar ook hier geld: de teksen gaan nergens over.

Onzin.


Dan luister je toch echt niet goed. Tearz en Can It Be All So Simple kan je niets aan vinden maar als je denkt dat deze tracks nergens over gaan heb je gewoon niet naar de tekst geluisterd.

Dan wordt het toch eens tijd om wat aan je Engels te doen.

Temples of Boom swingend en vernieuwend

Ik heb deze cd zelf nier, maar heb em een aantal jaren terug wel regelmatig geluisterd bij een vriend van me. Toen vond ik dit echt bagger, Prtect Ya Neck kon ik enigzins na luisteren, maar daar hield het echt mee op. Zal es kijken of ik er aan kan komen, want t schijnt een topper te zijn.

Temples of boom swingt als een tierelier! Supervette beats (vooral Everybody must get stoned) De gehele cd zit in de zelfde stijl qua samples, wat ik echt uniek vind. Het merendeel van cd's (ongeacht genre) zijn namelijk een hoop losse nummers.

Ik nuanceer bij deze mijn standpunt: de teksten gaan wel ergens over. De raps zijn in mijn ogen alleen bijzonder oninteressant. Ik lees hier de tekst van Tearz nog eens, en tja, ik maak het nu eenmaal nooit mee dat mijn broertje word doodgeschoten omdat hij van moeders brood moest halen, of dat mensen in mijn omgeving HIV krijgen omdat ze ho's bangen (heheheh). Als dat een voorbeeld is van lyrics-die-ergens-over-gaan dan weet ik genoeg. Ik neem de teksten echt niet serieus, omdat het over het algemeen gewoon wat opschepperij is, Tearz net zohard (kijk my een though guy zijn! ik vertel wel even hoe moeilijk life in the HOOD is). Iets wat eerder lachwekkend dan interessant is. Het Ritme van de rap vind ik belangrijker dan de inhoud.

Dit alles neemt niet weg dat de gehele cd wel tof is.

Graag wil ik van Boordappel weten waar ik muzikale diepgang kan vinden in hiphop, ik ben altijd in om het te proberen.

Je vindt teksten pas interessant als je het zelf hebt meegemaakt?

Ik maak het ook niet mee maar toch vind ik de teksten goed. Storytelling op z'n best. Ik zou niet weten wat er lachwekkend aan is.


RJD2, El-P, Dälek, edIT, Aesop Rock, Blackalicious, The Roots, Outkast, Sage Francis, Josh Martinez, enz. enz. Te veel om op te noemen.