Wu-Tang Clan - Enter the Wu-Tang (36 Chambers) (1993)

^^^^
Dit album zal dan wel wrs too hardcore, too grimey, too raw, too rugged etc. zijn voor jou.

Hmm, wat doe Ready To Die dan in mijn top 10?

Edit: en wat doen de heren van, jawel, Wu-Tang Clan dan in mijn top 10?

Wu-tang Forever is qua sound toch wel een verschillende plaat dan dit...
En Ready To Die is een classic album maar qua sound toch ook wel anders dan Enter The Wu-Tang (36 chambers).

Ik bedoel maar, een album zoals dit is zowat het uiterste van een grimey, rugged, hardcore, raw album. En jij houdt blijkbaar niet van de zware grimey, hardcore, rugged and raw sound. Net zoals andere albums (Onyx hun 2 eerste albums bv. maar er zijn er nog).

De raps vind ik legendarisch op deze plaat (wie niet?), maar het is puur de sound van RZA die me vaak niet echt pakt op een paar uitzonderinge na.

Ik heb deze ook nooit volledig weten te waarderen. En ga me niet vertellen dat ik niet van "grimey, rugged, hardcore, raw" hip hop houd.

Ik vind hem ook goed hoor, maar echt niet om zijn inhoud. Die stelt weinig voor vergeleken met andere goede mc's, En die flow en delivery is dus een gevoelskwestie waarvan ik me kan voorstellen dat mensen die niet zo thuis zijn in de hiphop dat niet voelen. En dat is dus een verschil met Illmatic, die is technisch en daarmee feitelijk goed (of je zijn flow nou voelt of niet). ODB moet je snappen en voelen om goed te vinden.

Ben het met je eens.

Wów! CaliLove kan gewoon via een top10 al onderscheiden of iemand Hardcore is of niet. Of die persoon houdt van "ruige hiphop" of niet en het is duidelijk híj die uitmaakt wie en wat je bent. Dit album klinkt qua productie gewoon erg rommelig? Zo ervaar ik het althans, maar dat rommelige is wel briljant uitgewerkt naar mijn mening.


Of een spoedcursus: "hoe word ik volwassen?" ? - Het zou nog voor wonderen zorgen op deze site.

Voor ik het vergeet:
The Infamous én Ready To Die vind ik minstens even "hardcore, grimey, raw, rugged etc" (hoe verzin je het? ) als dit album, misschien niet qua productie, maar qua geheel hoort het wel thuis in hetzelfde rijtje vind ik.

En dan waren we met 3 voor Freud's volgelingen...

Mja dan zal ik ook wel nie hardcore wezen, alhoewel ik al 15 jaar Wu luister maja en mja Mobb Deep vond ik vroeger minstens net zo rauw als Wu, iets andere stijl mss, maar cker nie minder rauw ofzo...En in mijn geval en vast ook wel anderen wil ik in die 15 jaar wat anders horen dan hardcore Wu-tang of Mobb Deep...

Vroeger was Enter the Wu ook een album wat ik grijs draaide, nu luister ik bv. een "Muddy Waters" van Redman, "It was written" van Nas of "Uptown Saturday Night" van Camp Lo veel vaker..."Wu-tang Forever" CD2 staat hier ook veel vaker op als "Enter the Wu"...

Maar nog steeds kan ik t "ruige" werk waarderen, luister t alleen wat minder, maar heb vorig jaar genoeg van deze gasten live gezien ( Redman, Wu-Tang, Nas, Method Man enz.) en dan spring ik op ruige nummers net zo hard rond als op de wat rustigere nummers...

dit album moet je gewoon niet vergelijken met hip hop van nu.
Dit was gewoon DE SHIT toen dit album uit kwam.
en snap best dat mensen nu met een frisse blik op kijken en niet helemaal HET vinden.

@MJ_DA_MAN ik heb wel meerdere albums 5 sterren gegeven, kan die natuurlijk niet allemaal op 1 zetten.

Ik weet niet of je hiermee mij bedoelt, maar dit was toch mijn favoriete muziektijdperk. Er zijn gewoon zoveel betere albums uit '93 dan Enter the Wu-Tang.

toen dit album uitkwam, kwam wu met iets vernieuwends.
en eigenlijk niet te vergelijken met andere mc's.
daarom is het voor veel mensen ook een klassieker, er zal nu best een album zijn dat kwalitatief beter is kwa flow en beats. ik zou dit album niet over 1 kam scheren met andere albums van tegenwoordig.

en welke albums uit 1993 vond jij beter dan Harco?

Black Moon - Enta da Stage.
Souls of Mischief - '93 'til Infinity.
Street Military - Don't Give a Damn.
Illegal - The Untold Truth.

En hoezo was de Wu niet te vergelijken met andere emcees?

dat is dan een kwestie van smaak als jij die beter vind, en als je al die 4 albums naast die van wu zet dan vind je toch denk ik zelf ook wel dat die daar niet mee te vergelijken valt. kwa stijl en beats en flow. dan vind ik wu toch echt op een ander niveau zitten.

Buckshot is minstens zo goed als Deck, Method Man, Ghostface, ODB en GZA. Black Moon kun je trouwens heel goed met de Wu vergelijken. Beiden grimey NY-hip hop.

En tuurlijk is het een kwestie van smaak, lijkt me nogal logisch, hè?

ik heb het over wu tang in geheel niet over 1 van de...klaar
ik vind de sfeer en stijl totaal niet hetzelfde als op enta da stage.

95% van Enta da Stage wordt gerapt door Buckshot, dus dat maakt niet zoveel uit.

Yeah, Enta da Stage is ook heel rauw maar... anders rauw. Dus toch anders. Het is gewoon welke rauwheid je meer ligt

En ik moet zeggen, lyrically vind ik Buckshot niet zo heel bijzonder, het is meer zn delivery en flow dat hem zo vet maakt. Deck daarentegen (en alle anderen van the wu natuurlijk, maar deck is mn personal favorite hier ) komt lyrically echt on point op dit album, dat vind ik dan weer wel.

Ik heb hem net nog maar eens in zijn geheel opgezet, maar hij is toch beter dan ik altijd dacht, haha.

Ik had altijd een 3,5* in gedachten voor dit album, maar weet niet wat ik er nu van moet maken. Shame on a Nigga en Can It Be All So Simple? vind ik bijvoorbeeld wel weer twee mindere tracks.

Ik beluister hem nog maar een keer nu.

En tsja, delivery en flow is waar het mij juist om gaat, Korhymes.

Schyeah, tis maar wat je meer ligt he. Ik kon overigens Enta Da Stage een stuk eerder waarderen dan enter the wu. Ikweetniet hoe vaak je het beluisterd hebt ?

Goede vraag, zou het zelf ook niet weten. Toen ik het album voor het eerst luisterde, heb ik vooral Bring da Ruckus een hele lange tijd op repeat gezet.

Zal in de zomer van 2005 zijn geweest, toen ik me voor het eerst aan wat alternatievere hip hop ging richten.

Hm, dan heb je hem lijkt mij genoeg beluisterd en ligt het album je gewoon idd niet, en dat kan, want wij mensjes hebben allemaal een andere smaak

Oh, hij ligt me wel hoor, maar ik weet hem gewoon niet zo erg te waarderen als de meerderheid van de hip hopliefhebbers.

Favoriete tracks: Bring da Ruckus, Method Man en deel twee van 7th Chamber.

Tsja, hoewel ik deze geloof ik nooit lager dan 5* heb gehad, bljift hij toch groeien met elke luisterbeurt. Zojuist weer geluisterd, en het is dan toch gebeurt... Deze heeft toch meer dan Liquid Swords, waardoor deze van #2 naar #1 in m'n top 10 gegaan die ik zojuist aangepast heb. Dit album moet je gewoon keihard uit je boxen laten knallen, en je aandacht geen moment laten verslappen, dan waardeer ik dit het meest. Eigenlijk zijn Tearz en Can it be all so simple de enige tracks die ik geen classics vind, maar zelfs dat zijn gewoon erg vette tracks. Mijn grote favoriet hier blijft toch wel Da Mystery of Chessboxin', gevolgd door CREAM en Protect ya Neck. Maar dit hele album zit vol met genialiteit, die eigenlijk niet opvalt, maar het gewoon lekkerder laat klinken. Om maar eens een voorbeeld te noemen: het oosterse geluid na Meth's verse in Ain't Nothing tha Fuck With.

Can It Be All So Simple is JUIST één van de classics op deze plaat, Tearz behoort trouwens ook tot m'n favo's. Maar het beste nummer blijft toch wel Bring Da Ruckus met die heerlijke onvoorspelbare beat, rugged and raw

Hoe Ghostface elke keer weer erin knalt op Bring Da Ruckus....daar krijg ik elke keer weer kippenvel van.

Maar nog vetter is als Raekwon begint met z'n verse

Ik heb sinds gisteren de cd:
Disciples of the 36 Chambers: Chapter 1. Dit is een live cd. Ik denk dat ik dit album dan maar eens ga kopen. Ik ken al een paar nummers van Wu-Tang, maar aangezien de goede reacties op 36 chambers.. is het volgends mij verplichte kost voor een hiphop liefhebber

Ja echt, zn flow daar is zo geweldig, en zn hele verse gewoon. Echt raw shit. De beat is ook fantastisch, die snaps klinken echt rauw, terwijl t meer een newskool element is. Maar RZA weet er weer iets hardcore's van te maken

Ik vind Ghostface Killah echt de beste rapper uit heel de Wu-Tang Clan. Zijn verse op "Can It Be All So Simple" is in één woord geweldig!