Bloc Party - Hymns (2016)

Bloc Party geluid is helemaal weg en daarom ook spanning. Zelfs vervelend om naar te luisteren...
2 x geluisterd en nooit meer

Erg slapjes allemaal. Ik hoor geen goede nummers en het kabbelt allemaal maar een beetje voort. Het energieke en dynamische Bloc Party van de eerste 2 platen lijkt voorgoed verdwenen. Ze hadden wat mij betreft na album 3 mogen stoppen.

Bij de openingstrack krijg je toch bijna het gevoel dat je door de band in maling genomen wordt. Dat simplistische deuntje... Met de rest weet ik het nog niet goed: het is vooral keihard zoeken naar mooie momenten.

De grootste teleurstelling van 2016 is reeds bekend. Weinig woorden aan vuil te maken. Dit is werkelijk ondermaats voor eender welke band, en al zeker voor een band met een staat van dienst zoals Bloc Party. Het is nu wel duidelijk dat als je de energie en snedige riffs uit Bloc Party haalt, er wel zeer weinig overblijft, met uitzondering van bijvoorbeeld Biko, dat blijf ik een prachtsong vinden.
Ik weet trouwens niet wat er met Kele´s stem aan de hand is, maar die is nu gewoonweg vervelend. En geloof me, ik was vroeger een heel grote fan van zijn stemgeluid.

De eerste 3 (ja, ook Intimacy kan ik zeker smaken) albums blijven er om te koesteren, maar deze plaat is een nog grotere miskleun en teleurstelling dan Coldplay´s laatste worp. Waar ik daar mijn minibespreking afsloot met "zonde", kan ik hier enkel als volgt eindigen: doodzonde.

Niet zo negatief.
So Real & Paraiso blijven in mn playlist 2016 staan, simpelweg omdat ze prettig zijn om te horen.
De heren hadden er goed aan gedaan om dit uit te brengen onder een nieuwe bandnaam, zodat er minder verwezen wordt naar ouder werk.

Persoonlijk vind ik het beter dan verwacht.
Different Drugs vind ik bijvoorbeeld geslaagd. Verassend einde. Into The Earth is een leuk catchy popnummer. Only He Can Heal me doet me terugdenken aan Intimacy en dat bedoel ik niet op een slechte manier.

Maar daar staan dan weer nummers tegenover zoals Fortress. Een nummer dat misschien wel het zwakste Bloc Party nummer ooit genoemd kan worden. Kele kan echt niet goed genoeg zingen om hier mee weg te geraken. De synths (eigenlijk Russels gitaren met veel effecten op) in The Love Within en Virtue klinken erg goedkoop. The Good News is zoals velen gezegd een nummer dat Damon Albarn al 100 keer heeft gemaakt en al 100 keer beter heeft gedaan.

Uiteindelijk beter dan Four vind ik. Niet dat dat erg moeilijk was. Maar het blijft natuurlijk overduidelijk dat de magie van Silent Alarm weg is. En ik ben zeker dat die nooit meer terugkomt.

Pff het album wordt niet beter met meerdere keren luisteren.

Paraiso is zeker mooi. Eindelijk een echte snaredrum en bass geluid. Die zeikerige stem past wel bij dit nummer. Het andere bonusnummer. New Blood doet het wel goed op de dansvloer denk ik.

Dit laatste album van Bloc Party heb ik nog steeds niet geluisterd. The Love Within is na enkele malen nog steeds niet echt boeiend. Gelukkig vond ik ze op Pukkelpop wel heel sterk. Veel beter dan enkele jaren geleden op Best Kept Secret. Ook de recentere nummers klonken best okee. Only He Can Heal Me vond ik leuk en ook de andere bevielen me wel. Dankzij dat optreden ga ik dit album binnenkort toch eens een kans geven.

Het klinkt nergens overtuigend, eerder plichtmatig. Fortress is zelfs ronduit vervelend.

waarom luisteren mensen hier nog naar?

Dit is, in tegenstelling tot four, wel degelijk de verschrikking nabij. Live is het nog ietwat te pruimen, want dan kunnen ze met hun energie en hoge tempo het gebrek aan kwaliteit enigszins verbergen.

De "inspiratie" (bij gebrek aan betere omschrijving) lijkt wat op naar het einde toe, waardoor de nummers van "vervelend" gewoon naar "saai" overgaan. Bijna een verlossing, voor de moedige ziel die er überhaupt geraakt.

Vernietigende commentaren bij deze plaat. Moeilijk te begrijpen voor mij. Bloc Party was naar mijn gevoel een beetje aan 't wegzinken, de plaat "Four" had één nummer dat mij kon overtuigen. (Octopus) Maar de rest begon mij echt wel te vervelen, tegen te steken zelfs. Te veel herhaling van dezelfde truukjes. Die hebben nieuwe ideeën nodig, dacht ik.

Toen ik "The Love Within" voor het eerst hoorde, wist ik aanvankelijk niet wat te denken, maar het nummer grew on me en liet mij uiteindelijk niet meer los. Fantastisch. En eigenlijk is het waar ik om vroeg. met Hymns (en een andere bezetting) had Kele er merkbaar terug zin in. Niet dat alle songs op deze plaat geweldig zijn, dat is zeker niet het geval. Maar het is op z'n minst geen herhaling van wat we al kenden, het was nummer na nummer een ontdekking, een welkome ommekeer en -misschien nog 't meest belangrijk- ik vond het op z'n minst interessant. Absoluut niet meteen raak, maar ik bleef het wel spontaan beluisteren. Het vormt ook een mooi geheel, deze plaat. Een ietwat nieuwe sound, maar nog steeds Bloc Party genoeg. Misschien gaf ik een halfje te veel, wat tegengewicht mag wel eens.

Dat is wel een eufemisme, ik vind het echt een andere band! Niet alleen door een andere bezetting: Kele zingt ook echt anders. Minder boos, meer introspectief. Verder kan ik me goed vinden in wat je schrijft. Verrassend, geinspireerd.

De lage score zegt meer over de niet uitgekomen verwachtingen van de oude Bloc Party fans dan over de kwaliteit van deze plaat.

Prachtig geproduceerd ook. Luister eens met koptelefoon. Een heel mooi klinkende bass-synthesizer domineert My True Name, in Virtue is hij subtiel aanwezig àchter de basgitaar.